IV SA/Wa 617/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Robert Dudek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. K. następcy prawnego H. K. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Rada Miasta S. w dniu [...] marca 2012 r. podjęła uchwałę [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru doliny M. Skargę na powyższą uchwałę wniosła H. K., w miejsce której wstąpił jej następca prawny A. K., który w piśmie z dnia 21 marca 2017 r. oświadczył, że popiera skargę. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie zapisów rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [..]. kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, polegające na tym, że granica tego Obszaru Chronionego określona w tym rozporządzeniu nie pokrywa się z granicą opisaną i oznaczoną w Studium do planu i konsekwentnie w załączniku do zaskarżonej uchwały. Ustanowienie stref ochrony ekologicznej nie pokrywającej się z żadną z ustanowionych na tym obszarze form ochrony przyrody. W skardze wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W motywach skargi podniesiono, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietna 2005 r. w części dotyczącej określenia granic [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Zaskarżona uchwała sytuuje granicę tego Obszaru Chronionego po wschodniej stronie rzeki M., co w konsekwencji prowadzi do tego, że stąd wywodzone są ograniczenia w budownictwie na obszarze objętym planem. Ze względu na to, że uchwała jest sprzeczna w części dotyczącej granic [...]OChK – z załącznikiem do rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. wezwano Radę Miasta S. pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie było bezskuteczne. W skardze stwierdzono, że naruszenie prawa dotyczące błędnego określenia granic [...]OChk powoduje daleko idące skutki dla właścicieli działek znajdujących się w tym obszarze, np. zgodnie z przebiegiem granicy na załączniku graficznym do uchwały, nieruchomość skarżącego opisana w rejestrze gruntów jako działki [...] i [...], obręb [...], położona przy ul [...] znajduje: 1. przyjmując granice opisane w rozporządzeniu nr [...] to działka skarżącego znajduje się poza tym obszarem; 2. Przyjmując granice takie jak w planie to działka ta znajduje się częściowo na terenie powyższego obszaru i podlega określonym ograniczeniom. Zgodnie z treścią § 3 p.1 ust. 9 uchwały na rysunku planu oznaczono granicę strefy ochrony ekologicznej – jako obowiązujące ustalenie planu. Ustanowiona strefa ochrony ekologicznej nie porywa się z żadną z ustanowionych n tym obszarze form ochrony przyrody w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody. Część nieruchomości skarżącego zgodnie z graficzną częścią planu położona jest w strefie ochrony ekologicznej, a to powoduje daleko idące ograniczenia korzystania z nieruchomość. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że nadrzędnym celem przystąpienia do sporządzenia planu było wprowadzenie ładu przestrzennego poprzez zapewnienie właściwej ochrony terenów zieleni współtworzących dolinę rzeki M. Zasadnicza część obszaru planu objęta jest [...] Obszarem Chronionego Krajobrazu, który został utworzony uchwałą WRN w S. nr [...] z dnia [...] czerwca 1977 r. , zmieniony uchwałą WRN z S. nr [...] oraz rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. Obecnie obowiązujące rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietna 2005 r. zostało wydane w związku z wejściem w życie ustawy o ochronie przyrody i zastąpiło rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. Granice przedmiotowego Obszaru od początku jego powołania przedstawione są tylko w formie opisowej, jako załącznik do rozporządzenia. Brak jest załącznika graficznego do rozporządzenia obrazującego przebieg granic przedmiotowego obszaru chronionego. Organ wskazał, że organy uzgadniające plan: Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S., Wojewoda [...], Urząd Województwa [...] pozytywnie uzgodnili projekt planu, nie wnosząc żadnych uwag. Dlatego zarzut skargi, że uchwała jest sprzeczna z treścią rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r, w kwestii dotyczącej granic [...]OChK zasługuje na oddalenie. Przebieg granic tego obszaru został przedstawiony na mapie nr 1 Uwarunkowana i na mapie nr 2 Kierunki w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miast S. nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r., zmienionym uchwałami nr [...] z dna [...] lipca 2009 r. nr [...] z dna [...] września 2009 r, i nie był on podważany przed organy uzgadniające i opiniujące Studium. Wojewoda [...] w piśmie z dnia [...] grudnia 2004 r. uzgadniając projekt studium, stwierdził w piśmie z dnia [...] grudnia 2004 r., że jego ustalenia nie naruszają przepisów ustawy o ochronie przyrody i przepisów rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r., w sprawie wprowadzenia obszaru chronionego krajobrazu. Przedmiotowa nieruchomość ( działki nr geod, [...] i [...], obręb [...]) nabył w dniu [...] czerwca 1972 r. Skarb Państwa. Zgodnie z decyzją z dnia [...] stycznia 1994 r. została zwrócona poprzednim właścicielom na ich wniosek. W okresie prowadzenia procedury działki leżały w graniach [...]OChK i strefy ekologicznej ( uchwała Rady Miasta S. nr [...] z dnia 1992 r. w sprawie m.p.z.p.) Prezydent Miasta S. wskazał, iż trzykrotnie zwracał się do Marszalka Województwa [...] o podjęcie działań zmierzających do precyzyjnego określenia na materiałach geodezyjnych granic tego obszaru chronionego, jak również wnioskował o weryfikację jego granic. Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta S. nr [...] z dna [...] lutego 2010 r. w sprawie m.p.z.p. obszaru doliny M., z związku z zastosowaniem niewłaściwej skali mapy i wprowadzonym nakazem rozbiórki obiektu, itp. Zarówno rozstrzygnięcia WSA, jak i NSA nie stwierdziły nieprawidłowości w oznaczeniu granic obszaru chronionego krajobrazu. Obszar strefy ekologicznej obejmującej teren działek położonych po wschodniej stronie zalewu, wyznaczony w planie, wynika z postanowień Studium obowiązującego do końca 2003 r. Ustalenia miejscowego planu uchwalonego uchwałą z dnia [...] czerwca 1992 r. dla przedmiotowego terenu, wyznaczyły w jego granicach obszar strefy ekologicznej, wyłączony z zabudowy, co przyczyniło się do pozostawienia tych terenów w nieprzekształconym stanie do dnia dzisiejszego. Ze wskazań szczegółowych do miejscowych planów dla rejonów otwartych zawartych w ustaleniach Studium wynika obowiązek wprowadzenia do opracowywanych planów miejscowych zapisów o dopuszczeniu wyłącznie rekreacyjnego zagospodarowania terenów, objętych w większość strefami ochrony ekologicznej oraz obowiązku ochrony zalewu M. i związanych z nim użytków ekologicznych na obszarze chronionego krajobrazu i w strefie ochrony ekologicznej. Zasady ochrony środowiska na przedmiotowym obszarze przyjęte już były w planie ogólnym z 1987 r., z których wynikał nakaz bezwzględnej ochrony obszarów otwartych, rekreacyjnych i ciągnących się wzdłuż dolny rzeczki M.. Określona w tym planie strefa ochronna obejmowała obszarze podporządkowany wymogom ochrony podstawowych elementów przyrodniczych – lasów i wód. Organ stwierdził, że podziela zarzuty skargi, że na rysunku planu oznaczono granice strefy ekologicznej, jak również, że nie pokrywają się one z żadną z ustanowionych na tym obszarze form ochrony przyrody a także, że obszary podlegające ochronie prawnej muszą mieć ustanowione szczegółowe formy ochrony. Organ wyjaśnił, iż w przedmiotowym planie strefa ochrony ekologicznej nie określa przeznaczenia terenów, jej granica nie jest linią rozgraniczającą tereny o różnym przeznaczeniu, co łatwo stwierdzić analizując uchwałę i załączniki graficzne. Strefa ochrony ekologicznej pełni rolę strefy funkcjonalnej mającej wspólne cechy, specyfikę, uwarunkowania oraz charakterystykę i strukturę przestrzeni. Organ podkreślił, iż nie zgadza się ze stanowiskiem zawartym w skardze, że położenie przedmiotowych działek w strefie ochrony ekologicznej powoduje daleko idące ograniczenia korzystania z nieruchomości, gdyż nie potwierdza to treść uchwały. Działki nr ew. [...] i [...] obręb [...] położone są na terenach rekreacyjno-sportowych, oznaczonych symbolem 2UR i 3 UR. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że podstawę prawną wniesionej w niniejszej sprawie skargi stanowił art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. za 2016r., poz. 446; dalej jako u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć taki akt administracyjny do sądu administracyjnego. Skarga spełnia wymogi formalne, bowiem została wniesiona z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a, poprzedzona bezskutecznym wezwaniem Rady Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Kolejną kwestią jest określenie legitymacji czynnej skarżącego do wytoczenia skargi. Legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem. Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. W orzecznictwie stwierdza się, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem ( por. wyrok NSA z: 14.9.2012 r., II OSK 1541/12, Lex 1379547, 5.6.2014 r., II OSK 117/13, Lex 1511174; wyrok TK z 4.11.2003 r., SK 30/02, OTK-A 2003/8/84). Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, że zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący posiada legitymację czynną do wniesienia skargi, bowiem zaskarżona uchwała obejmuje swoim zasięgiem działki będące jego własnością. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że ograniczenia co do możliwości zagospodarowania działek o nr ew. [...] i [...] ( obręb [...]) naruszają interes prawny skarżącego wynikający z przysługującego mu prawa własności. Godzi się jednak zauważyć, że samo naruszenie interesu prawnego nie oznacza konieczności uwzględnienia skargi. W wyroku z dnia 12 maja 2011 r. (sygn. akt II OSK 355/11, Lex nr 920623) NSA wskazał, że obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma jednak wówczas, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. W rozpoznawanej sprawie naruszenia swego interesu prawnego skarżący upatruje w sprzecznym z rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. określeniu w załączniku graficznym zaskarżonej uchwały granic [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz w § 3 pkt 1 ust. 9 zaskarżonej uchwały ustalającym strefę ochrony ekologicznej, w której obowiązuje zakaz zabudowy. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów przede wszystkim wskazać należy, że kwestionowana uchwała nie narusza kierunku zagospodarowania przestrzennego określonego w studium. Podkreślić należy, że Rada Miasta uchwalając określonej treści studium sama decyduje o zakresie (szczegółowości) związania, o jakim mowa w art. 9 ust. 4 u.p.z.p. W myśl bowiem art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów przy sporządzaniu planów miejscowych. W związku z tym, zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy uchwala rada, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Zakres i sposób tego związania uzależniony jest od ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta, a mianowicie od zakresu i szczegółowości ustaleń w części tekstowej studium, a także stopnia powiązania części tekstowej z częścią graficzną - "rozdziału" ustaleń pomiędzy częścią tekstową i częścią graficzną. Zawsze jednak – niezależnie od "rozdziału" ustaleń pomiędzy częścią tekstową i częścią graficzną studium - podstawę stwierdzenia zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.z.p. stanowią łącznie część tekstowa oraz część graficzna planu miejscowego i studium (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2008 r., II OSK 32/08, LEX nr 510231). Poprzez uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego organy podejmują podstawowe ustalenia w zakresie kształtowania polityki przestrzennej. Jak stanowi art. 10 ust.1 u.p.z.p. w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z: dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu (pkt 1), stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony( pkt 2), stanu środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, wielkości i jakości zasobów wodnych oraz wymogów ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, w tym krajobrazu kulturowego ( pkt 3). Zgodnie z ust. 2 powołanego art. 10 u.p.z.p. w studium określa się w szczególności: kierunki zmian w strukturze przestrzennej miasta oraz w przeznaczeniu terenów ( pkt 1 lit. a i b), kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy (pkt 2), obszary oraz zasady ochotny środowiska i jego zasobów oraz użytkowania terenów, w tym tereny przeznaczone pod zabudowę oraz tereny wyłączone spod zabudowy (pkt 3). W studium dokonuje się zatem kwalifikacji poszczególnych obszarów miasta i ich przeznaczenia. I chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną miasta i bezwzględnie wiąże organy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określone obszary miasta mogą być zatem przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę danego rodzaju, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Rada wskaże te obszary jako przewidziane pod taką zabudowę. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium. W ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego Rada może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów miasta, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zmiany w planie miejscowym przeznaczenia terenów nieprzewidzianych w studium do takiej zmiany, Rada może dokonać dopiero po uprzedniej zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego – z zachowaniem trybu, w jakim studium jest uchwalane (art. 27 u.p.z.p.). Inne przeznaczenie określonego terenu w planie miejscowym niż w studium należy zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza wówczas, gdy to inne przeznaczenie terenu w planie miejscowym jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium. W ocenie składu orzekającego wyłączenie z możliwości zabudowy działek skarżącego nie jest konsekwencją przekroczenia władztwa planistycznego organów miasta, czy też arbitralnej ingerencji w uprawnienia skarżącego. Z obowiązującego, w chwili uchwalania przedmiotowego planu miejscowego, Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta S. uchwalonego uchwałą Rady Miasta S. nr [....] z dnia [...] listopada 2005 r., zmienionego uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. i uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2009 r., wynika, że obszar na którym znajdują się działki nr [...] i [...], z obrębu [...], oznaczone w planie symbolem 2UR i 3UR, stanowi teren wyłączony spod zabudowy o preferowanych funkcjach: rekreacyjna i sportowa. Zapisy Studium stanową "Dla objęcia ochroną prawną terenów z roślinnością naturalną o funkcjach istotnych dla systemu przyrodniczego miasta, wyznacza się wzdłuż rzeczki M. ... strefy ochrony ekologicznej – zgodnie z oznaczeniami na mapie 2. Kierunki: Granice stref i obszary chronione: - ochrony ekologicznej. Strefy ochrony ekologicznej należy ustanowić w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego tak, jak to uczyniono w nie obowiązującym już planie miejscowym z 1992 r. System przyrodniczy miasta. Wyżej wymienione strefy i obszary tworzą układ terenów systemu przyrodniczego, który ma zapewnić wzajemne powiązanie ochronę najwartościowszych przyrodniczo terenów miasta (patrz rys. 2-02-2 w załączniku "Dokumentacja i schematy wyjaśniające"): Chronione elementy środowiska przyrodniczego:... granice stref: - siedlecko-węgrowskiego obszaru chronionego krajobrazu – ochrony ekologicznej... Z obszarów funkcjonalnej struktury S. wydzielone peryferyjne rejony, dla których wymagania ochronne powinny być traktowane jako nadrzędne wobec funkcji miejskich" (rozdział "2-02. Obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów... Wskazania generalne do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla rejonów... 1UR do 3UR bezpośrednio przyległymi terenami brzegowymi, bezwzględnie chronione i wyłączone spod zabudowy... Wymagania szczegółowe do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego utrzymanie otwartego charakteru terenów na obszarze chronionego krajobrazu i w strefie ochrony ekologicznej - Studium, s. 105-109). Umiejscowienie w części B załącznika nr 1 do planu działek nr [...] i [...], z obrębu [...], oznaczonych w planie symbolem 2 UR I 3Ur oraz porównanie z wyrysem mapy ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta S. uchwalonego uchwałą Rady Miasta S. w dniu [...] listopada 2005 r., zmienionego uchwałą z dnia [...] lipca 2009 r. i uchwałą z dnia [...] października 2009, wskazuje że przedmiotowe działki znajdują się na obszarze wyłączonym spod zabudowy, zarówno postanowieniami planu, jak i wyraźnym brzmieniem wskazanych postanowień Studium, z którymi to postanowieniami Studium, badane postanowienia Planu są zgodne. A to oznacza, że dopuszczenie na tym terenie możliwości zabudowy byłoby sprzeczne z zapisami Studium. Godzi się również zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1477/13, uznał, że ustalenia zawarte w zaskarżonej uchwale są zgodne z zapisami wyżej powołanego Studium. Również zarzuty skargi wskazujące na niezgodność granic obszaru chronionego krajobrazu wyznaczonych w załączniku graficznym zaskarżonej uchwały z granicami tego obszaru określonego w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nie mogły odnieść oczekiwanego rezultatu, a więc doprowadzić do unieważnienia przedmiotowego planu, nawet w części dotyczącej działek będących własnością skarżącego. Przede wszystkim zauważyć należy, że granice tego obszaru zarówno w uchwale, jak i w rozporządzeniu zostały określone w sposób opisowy. Projekt przedmiotowego planu zawierający taki sposób określania granic obszaru chronionego krajobrazu był poddany uzgodnieniom właściwym organom, które dokonały jego uzgodnienia bez uwag. W tej sytuacji nie ma podstaw do stwierdzenia, że załącznik graficzny do zaskarżonej uchwały jest sprzeczny z załącznikiem do ww. rozporządzenia nr [...] w zakresie określenia granic [...] Obszarem Chronionego Krajobrazu. W podsumowaniu zauważyć należy, że zapisy zaskarżonego planu, jak wskazał organ, utrzymały kontynuację zakwalifikowania działek skarżącego będących przedmiotem rozpoznania przez Sąd, we wszystkich aktach planistycznych na przestrzeni lat do terenów podlegających ochronie przyrodniczej w formie obszaru chronionego krajobrazu. Wynika z tego, że przedmiotowy plan w nawiązaniu do studium utrzymał status quo terenów skarżącego wedle wcześniejszego przeznaczenia i sposobu użytkowania. W ocenie Sądu ustalenia zaskarżonej uchwały naruszają interes prawny skarżącego, poprzez ustanowienie zakazu zabudowy, to jednak mieści się to w granicach władztwa planistycznego gminy i w zakresie działek stanowiących własność skarżącego są uzasadnione charakterem tego terenu i jego dotychczasowym sposobem zagospodarowania. Jak trafnie wskazała Rada Miasta S. ograniczenie prawa własności skarżącego wynika ze związania organu planistycznego zapisami studium wyłączającymi działki skarżącego z zabudowy. Rada podejmując zaskarżoną uchwałę nie przekroczyła władztwa planistycznego, skoro ustalone w zaskarżonym planie ograniczenia w wykonywaniu prawa własności wynikają z postanowień studium. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.