II SA/Łd 364/17

Dnia 20 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania do innego domu pomocy społecznej 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi S. B., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. o odmowie skierowania D.O. do Domu Pomocy Społecznej w B., na terenie powiatu pruszkowskiego. Jak wynika z akt sprawy, decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] D.O. został skierowany do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, tj. do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych. Decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] umieszczono D. O. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56. Pismem z dnia 1 marca 2015 r. D. O. zwrócił się z prośbą o przeniesienie do Domu Pomocy Społecznej w B. prowadzonego przez Katolickie Stowarzyszenie Niepełnosprawnych Archidiecezji [...] zlokalizowanego na terenie powiatu pruszkowskiego. Decyzją z dnia [...]. Prezydent Miasta Ł. odmówił D. O. skierowania do Domu Pomocy Społecznej w B. na terenie powiatu pruszkowskiego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 15 marca 2013 r. D. O. zapoznał się szczegółowo z warunkami panującymi w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56. Od dnia 26 stycznia 2015 r. jest on mieszkańcem tej placówki. Jest osobą niepełnosprawną z uwagi na dysfunkcję narządu ruchu. Dom Pomocy Społecznej przy ul. A 56 jest placówką pozbawioną barier architektonicznych. Znajdująca się na terenie placówki kaplica umożliwia udział w praktykach religijnych zgodnie z wyznaniem podopiecznego. Organ uznał zatem, że świadczenie w przyznanym wymiarze jest odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Ponadto aktualizacja wywiadu środowiskowego z dnia 10 grudnia 2015 r. wskazuje, że D. O. bardzo dobrze zaadaptował się do warunków panujących w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56. Organ ustalił, że średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej w B. wynosi aktualnie 4.000,00 zł (na podstawie Zarządzenia Nr [...] Starosty [...] z dnia [...] opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] pod poz. [...]). Z kolei średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56 wynosi obecnie 3.105,00 zł (na podstawie Zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] pod poz. [...]). Dochód wnioskodawcy wynosi 2.067,85 zł, natomiast 70% w.w dochodu to 1.447.50 zł. Brak jest przy tym innych osób zobowiązanych do wnoszenia opłat. Organ wskazał, że w związku z pobytem wnioskodawcy w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56 Miasto Ł. wnosi opłatę w wysokości 1.657,50 zł miesięcznie. W przypadku pobytu w Domu Pomocy Społecznej w B. Miasto Ł. byłoby zobowiązane do wnoszenia opłaty w wysokości 2.552,50 zł miesięcznie. Organ wyjaśnił, że niska waloryzacja świadczeń oraz podwyższanie kosztów utrzymania w większości domów pomocy społecznej zwiększa każdego roku udział Miasta Ł. w przedmiotowych zobowiązaniach. Aktualnie w domach pomocy społecznej poza powiatem [...] przebywa 164 mieszkańców Ł. w stosunku do których Miasto Ł. partycypuje w kosztach utrzymania. Budżet na 2016 r. na powyższy cel wynosi 3.350.000,00 zł. Przy utrzymaniu obecnej liczby osób umieszczonych w domach poza powiatem [...] do końca roku zaangażowanie środków zamknie się w kwocie 4.332.916,97 zł, zatem na dzień wydania decyzji kwota zobowiązań przewyższa kwotę przeznaczonych środków na ich realizację szacunkowo o 982.916,97 zł. W takiej sytuacji uwzględniając fakt, że wnioskodawca korzysta już ze świadczenia pomocy społecznej w takiej samej formie jak wnioskowana oraz w niezbędnym zakresie, organ stwierdził, że nie może uwzględnić wniosku. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej - rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Z kolei jak stanowi art. 3 ust. 4 ustawy, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej, a w przedmiotowej sprawie sfinansowanie pobytu w wybranym przez D. O. domu pomocy społecznej nie mieści się w możliwościach Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł D. O. Zdaniem odwołującego się w decyzji o umieszczeniu w Domu Pomocy Społecznej w Ł. pominięto ocenę, czy wskazana placówka w pełni odpowiada jego potrzebom, co wskazuje na brak respektowania jego praw i realizowania potrzeb. Wskazał, że jego potrzebą jest zamieszkanie w Domu Pomocy Społecznej w B. - miejscu, gdzie chce mieszkać, wśród osób, które zna i z którymi chce mieszkać. Strona nie zgodziła się również z uzasadnieniem decyzji umieszczającej, w którym organ powołuje się na możliwości finansowe ośrodka. D. O. wyjaśnił, że z Katolickim Stowarzyszeniem Niepełnosprawnych Archidiecezji [...] związany jest od wielu lat, uczestniczy w organizowanych przez KSNA[...] imprezach integracyjnych. Wskazał, że w Domu Pomocy Społecznej w B. będzie miał zapewnioną opiekę o wysokim standardzie. Będzie opracowany dla niego indywidualny plan wsparcia obejmujący: trening umiejętności poznawczych i społecznych, trening usprawniający psychicznie i fizycznie, trening umiejętności emocjonalnych, rehabilitacja ruchowa oraz hipoterapia. Będzie także objęty odpowiednią opieką duchową (możliwość przystępowania do sakramentów, uczestnictwo w liturgii). Przebywanie wśród bliskich mu osób i łącząca go z nimi więź będzie korzystnie wpływać na jego stan psychiczny i dawać mu poczucie bezpieczeństwa i wiarę we własne możliwości. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy, odwołując się do ustaleń dokonanych przez Prezydenta Miasta Ł. wyjaśnił dodatkowo, że wskazany Dom Pomocy Społecznej w B. jest placówką niepubliczną, nieprowadzoną na zlecenie powiatu. Wprawdzie art. 65 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że gmina może kierować osoby do domu pomocy społecznej, który nie jest prowadzony na zlecenie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) lub starosty, ale tylko w przypadku braku miejsc w domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym lub powiatowym. Tymczasem D. O. ma zapewnione miejsce w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56, zatem nie ma możliwości przychylnego rozpatrzenia jego prośby i skierowania go do wskazanej placówki. Placówki niepubliczne mogą przyjmować osoby na zasadach komercyjnych, tj. z pełną odpłatnością osoby zainteresowanej lub jej rodziny i w takich sytuacjach gmina nie jest stroną postępowania, zaś wszelkie decyzje pozostają w gestii zainteresowanego. Zdaniem Kolegium zrozumiałe jest, że strona kieruje się pewnym stosunkiem emocjonalnym, w jej ocenie sytuacja, w jakiej pozostaje, jest szczególna i zasługująca na uwagę. Organ administracyjny, który zobowiązany jest do działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego), musi jednak rozważyć wszystkie okoliczności danej sprawy pod kątem zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył D. O. Skarżący zarzucił obrazę prawa materialnego, tj.: 1) art. 3 ust. 3 i ust. 4 oraz art. 54 § 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej przez błędną jego wykładnię, w zakresie w jakim uzależnia umieszczenie podmiotu w konkretnym Domu Pomocy Społecznej od kosztów pobytu w danym ośrodku i sytuacji finansowej gminy, podczas gdy szczególne okoliczności sprawy i indywidualne potrzeby, czyli wieloletnia znajomość osób z ośrodka, chęć przebywania wśród współwyznawców, ludzi mających podobne przekonania i wartości, emocjonalny stosunek do ośrodka, odpowiednia opieka duchowa w ośrodku (uczestnictwo w liturgiach, przystępowanie do sakramentów), odpowiednie zajęcia fizyczne i rehabilitacja, wskazują, że powinien być umieszczony w Domu Pomocy Społecznej w B. ponieważ obecny Dom Pomocy Społecznej nie zapewnia mi odpowiedniej opieki; 2) art. 138 i art. 7 w zw. z art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego przez błędne przyjęcie, że Dom Pomocy Społecznej w B. jest placówką niepubliczną i nieprowadzoną na zlecenie powiatu i w ten sposób oparcie decyzji na art. 65 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, podczas gdy Dom Pomocy Społecznej w B. jest prowadzony na zlecenie powiatu; 3) art. 19 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych z dnia 13 grudnia 2006 r. przez uniemożliwienie dokonania wyboru miejsca zamieszkania (placówki), podczas gdy Konwencja wyraźnie wskazuje, że osoby niepełnosprawne mogą samodzielnie zadecydować o miejscu zamieszkania oraz o tym gdzie i z kim będą mieszkać; 4) art. 53 Konstytucji RP poprzez uniemożliwienie stałego uczestnictwa w liturgii i przyjmowania sakramentów, przebywania wśród współwyznawców i wykonywania praktyk religijnych, podczas gdy przepisy Konstytucji zapewniają, że nikt nie może być zmuszany do nieuczestniczenia w praktykach religijnych. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącego, ustanowiony z urzędu, poparł skargę i wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, że nie zostały one pokryte w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stwierdzenie, że zaskarżony akt (decyzja lub postanowienie) został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia tego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nie narusza prawa w stopniu określonym w powyższych przepisach, co powoduje, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2014 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 930), dalej jako: "ustawa o pomocy społecznej". Art. 54 ust. 1 tej ustawy stanowi, że osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Umieszczenie osoby w placówce zapewniającej właściwą ze względu na indywidualne potrzeby opiekę - jako prawo tej osoby - realizowane jest na jej wniosek, a dobór placówki dokonany przez właściwy organ wymaga akceptacji ze strony osoby umieszczanej w tej placówce (art. 54 § 2 in fine ustawy o pomocy społecznej). Wyjątkiem od tej reguły jest sytuacja, o której mowa w art. 54 § 4 ustawy. Zgodnie z art. 54 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej osobę wymagającą całodobowej opieki kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, z zastrzeżeniem ust. 2a, chyba że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej. Przepis ten ustanawia zasadę, w myśl której właściwy organ pomocy społecznej ma obowiązek kierować osoby wymagające całodobowej opieki do domu pomocy społecznej odpowiedniego dla danej osoby kierowanej typu, położonego najbliżej jej miejsca zamieszkania chyba, że termin oczekiwania na umieszczenie w domu pomocy społecznej przekracza 3 miesiące. Unormowanie to ustanawia jeszcze jedno wyłączenie. Otóż nie kieruje się osoby wymagającej całodobowej opieki do domu pomocy społecznej odpowiedniego dla niej typu, leżącego najbliżej miejsca zamieszkania, jeżeli wymagają tego okoliczności sprawy. Przy ocenie, jakie okoliczności sprawy mogą decydować o wyłączeniu powołanej zasady, organ musi się kierować unormowaniem art. 55 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Ten zaś stanowi, że dom pomocy społecznej świadczy usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające i edukacyjne na poziomie obowiązującego standardu, w zakresie i w formach wynikających z indywidualnych potrzeb osób w nim przebywających (ust. 1). Organizacja domu pomocy społecznej, zakres i poziom usług świadczonych przez dom uwzględnia w szczególności wolność, intymność, godność i poczucie bezpieczeństwa mieszkańców domu oraz stopień ich fizycznej i psychicznej sprawności (ust. 2). Wskazać przy tym należy, że stosownie do art. 56 ustawy o pomocy społecznej w zależności od tego, dla kogo są przeznaczone, dzielą się na następujące typy domów: 1) osób w podeszłym wieku; 2) osób przewlekle somatycznie chorych; 3) osób przewlekłe psychicznie chorych; 4) dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie; 5) dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie; 6) osób niepełnosprawnych fizycznie; 7) osób uzależnionych od alkoholu. Jednocześnie na gruncie niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że w świetle ustawy o pomocy społecznej pierwszy etap procedury związanej z przyjęciem danej osoby do domu pomocy społecznej stanowi wydanie przez organ I instancji właściwy dla danej osoby decyzji o skierowaniu do określonego domu pomocy społecznej. Drugim zaś etapem jest wydanie decyzji o umieszczeniu osoby kierowanej w określonym domu pomocy społecznej. Etap ten ma miejscu po wydaniu ostatecznej decyzji w przedmiocie skierowania danej osoby do domu pomocy społecznej. Decyzję o umieszczeniu w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy prowadzącej dom pomocy społecznej lub starosta powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej. Organ prowadzący postępowanie w tych sprawach obowiązany jest wydać każdą z powyższych decyzji po wnikliwie przeprowadzonym postępowaniu z poszanowaniem zasad postępowania, a zawarte w niej rozstrzygnięcie musi znaleźć oparcie w obowiązujących przepisach prawa materialnego. Uwzględniając powyższe, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie prawidłowość zaskarżonej decyzji orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji o odmowie skierowania skarżącego do Domu Opieki Społecznej w B. nie budzi zastrzeżeń. W szczególności organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Z ustaleń tych wynika, że decyzją z dnia [...] skarżący został skierowany do domu pomocy społecznej. Następnie decyzją z dnia [...] właściwy organ orzekł o jego umieszczeniu w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56. Od dnia 26 stycznia 2015 r. skarżący jest mieszkańcem tej placówki. Organy ustaliły przy tym, że skarżący jest osobą niepełnosprawną z uwagi na dysfunkcję narządu ruchu. Dom Pomocy Społecznej przy ul A 56 jest placówką pozbawioną barier architektonicznych. Na terenie tej placówki znajduje się kaplica umożliwiająca udział strony w praktykach religijnych, zgodnie z jej wyznaniem. Jednocześnie, odwołując się do aktualizacji wywiadu środowiskowego (część IV z dnia 10 grudnia 2015 r.), przyjęto w sprawie, że strona bardzo dobrze zaadaptowała się do warunków panujących w tym Domu Pomocy Społecznej. W związku ze złożonym przez stronę wnioskiem o przeniesienie do Domu Pomocy Społecznej w B. ustalono także, iż średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej w B. wynosi aktualnie 4.000 zł, podczas gdy średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56 wynosi 3.105 zł. Natomiast dochód strony wynosi 2.067,85 zł, zaś 70% tego dochodu to kwota 1.447,50 zł. Zachodzi przy tym brak innych osób zobowiązanych do wnoszenia opłat. W związku z pobytem strony w DPS w Ł. przy ul. A 56 Miasto Ł. wnosi zatem opłatę w wysokości 1.657,50 zł miesięcznie. Wskazując, że jest to koszt znacznie większy, organy odwołały się do kwestii wydatków Miasta Ł. przeznaczanych na partycypowanie w kosztach utrzymania osób przebywających w domach pomocy społecznej poza powiatem [...] Organy podkreśliły, że budżet na 2016 rok na powyższy cel wynosi 3.350.000 zł, przy utrzymaniu obecnej liczby osób umieszczonych w tych domach poza powiatem [...] do końca roku zaangażowanie środków zamknie się w kwocie 4.332.916,97 zł, co powoduje, że na dzień wydania decyzji kwota zobowiązań przewyższa kwotę środków na ich realizację szacunkowo o 982.916,97 zł. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organy zasadnie przyjęły, że z uwagi na fakt, iż strona korzysta już ze świadczenia pomocy społecznej w takiej samej formie (skierowanie i umieszczenie DPS), jak wnioskowana forma, oraz w niezbędnym zakresie, wniosek strony o zmianę domu pomocy społecznej nie może zostać rozpoznany pozytywnie. Trafnie przy tym organy wywiodły, że stosownie do art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). W tym stanie rzeczy, uwzględniwszy całokształt okoliczności faktycznych sprawy, a także możliwości pomocy społecznej w przedmiotowej sprawie, organy zasadnie stwierdziły, że sfinansowanie pobytu w wybranym przez stronę domu pomocy społecznej nie mieści się w możliwościach Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. Zasadnie przy tym organ odwoławczy, odwołując się do treści art. 65 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, wskazał, że z uwagi na fakt, iż skarżący ma zapewnione miejsce w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 56, zachodzi brak możliwości pozytywnego rozpatrzenia jego prośby i umieszczenia w wybranej obecnie placówce. Mając na uwadze powyższe Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów art. art. 3 ust. 3 i ust. 4 oraz art. 54 § 2 ustawy o pomocy społecznej. W ocenie Sądu, zarówno wykładnia tych przepisów, jak i ich zastosowanie w rozpatrywanej sprawie nie budzą zastrzeżeń. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy, wydając decyzje w niniejszej sprawie, uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, w pierwszej kolejności dając wyraz uwzględnieniu potrzeb skarżącego wynikających z jego niepełnosprawności (tj. brak barier architektonicznych w aktualnej placówce), a także potrzeb związanych z odbywaniem praktyk religijnych na terenie placówki, w której przebywa (możliwość udziału w tych praktykach w kaplicy znajdującej się na terenie placówki). Dopiero w drugiej kolejności uwagę swą skupiły na kosztach wynikających z uwzględnienia wniosku strony i realnych możliwościach Ośrodka, wskazując przy tym na kwotę zobowiązań Miasta Ł. i fakt, że skarżącemu udzielono pomocy w takiej samej, jak wnioskowana przez niego forma. Trudno w okolicznościach niniejszej sprawy doszukiwać się korzyści finansowych Gminy, mających przesądzać o treści zaskarżonej decyzji. Skarżący nietrafnie odwołuje się przy tym do tez przywołanych w skardze wyroków sądów administracyjnych w tej kwestii. Dotyczą one bowiem odmiennych stanów faktycznych. W ocenie Sądu, nie można także odmówić słuszności stanowisku organu odwoławczego, że na podstawie art. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej jako: "K.p.a.", organy są zobowiązane do działania na podstawie przepisów prawa, a zatem wszystkie kwestie muszą rozważać pod kątem zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony, w konsekwencji nie mogą więc postępować zgodnie z życzeniami osób zainteresowanych, sprzecznych z przytoczonymi przepisami prawa, na których straży mają stać. Jednocześnie Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów art. 138 i art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. przez błędne przyjęcie, że Dom Pomocy Społecznej w B. jest placówką niepubliczną i nieprowadzoną na zlecenie powiatu i w ten sposób oparcie decyzji na art. 65 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, podczas gdy Dom Pomocy Społecznej w B. jest prowadzony na zlecenie powiatu. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo z dnia 22 grudnia 2015 r. Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. z którego wynika, że wskazany Dom Pomocy Społecznej w B. jest placówką niepubliczną, nieprowadzoną na zlecenie powiatu. Skarżący nie uzasadnił tego zarzutu w skardze, także jego pełnomocnik na rozprawie nie przedstawił argumentacji podważającej stanowisko Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. zawarte w powołanym piśmie. Ponadto Sąd uznał za niezasadne pozostałe zarzuty skargi zawarte w pkt 3 i 4 skargi. Z akt sprawy wynika, że skarżący wyraził zgodę na zamieszkiwanie w obecnej placówce i znalazł się w niej za swoją zgodą, jego zaś obecne niezadowolenie z pobytu w tej placówce i związany z nim wniosek o umieszczenie go w nowej wybranej placówce, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie wyczerpuje znamion naruszenia art. 9 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych z dnia 13 grudnia 2006 r. Sąd nie dopatrzył się także zasadności zarzutu naruszenia art. 53 Konstytucji RP poprzez uniemożliwienie stałego uczestnictwa w liturgii i przyjmowania sakramentów, przebywania wśród współwyznawców i wykonywania praktyk religijnych, podczas gdy przepisy Konstytucji zapewniają, że nikt nie może być zmuszany do nieuczestniczenia w praktykach religijnych. W okolicznościach niniejszej sprawie organy w sposób niebudzący wątpliwości wykazały, że skarżący może odbywać praktyki religijne, zgodnie ze swoim wyznaniem, w kaplicy na terenie placówki. Reasumując stwierdzić należy, że niewątpliwie sytuacja życiowa skarżącego jest trudna i zasługuje na uwagę, aczkolwiek nie uzasadniała pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku i umieszczenia w Domu Pomocy Społecznej w B. Nie wyklucza to jednak możliwości złożenia w przyszłości przez skarżącego takiego wniosku, gdy wystąpią okoliczności uzasadniające jego uwzględnienie. W związku z powyższym Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z regulacją prawa materialnego, nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 4 ust. 1 w związku z § 21 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801) i § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). AC