I SA/Łd 333/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: St. sekretarz sądowy Edyta Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi uchyla zaskarżoną decyzję. A im. A. w Ł., zwana dalej Fundacją, w grudniu 2013 r. wystąpiła do Marszałka Województwa [...] z wnioskiem o umorzenie kwoty dotacji podlegającej zwrotowi w wysokości 129.884,84 zł. Wnioskodawczyni wskazała, że w 2008 r. otrzymała dotację od Województwa [...] na realizację zadania publicznego z zakresu kultury i ochrony dziedzictwa narodowego pt.: "Międzynarodowy Festiwal Muzyczny im. A. w Ł.". Kwota dotacji wynosiła 370.000 zł, a szczegóły jej przyznania wynikały z umowy zawartej pomiędzy Fundacją a Województwem [...] z 29 lutego 2008 r. nr [...]. Zgodnie z kalkulacją przewidywanych kosztów zadania, stanowiącą integralną część ww. umowy, dotacja stanowiła 25,2% źródeł finansowania zadania, które w całości zostało wycenione na kwotę 1.468.600 zł. Wnioskodawczyni oświadczyła, że równocześnie ubiegała się o pozyskanie środków na pokrycie pozostałej części kosztów zadania, to jest: o dotację z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w kwocie 500.000 zł, dotację z Miasta Ł. oraz o wpłaty od sponsorów prywatnych. Ostatecznie Fundacji nie udało się zebrać środków w planowanej wysokości, ponieważ Ministerstwo Kultury przekazało dotację w wysokości 100.000 zł, i to bardzo późno, a sponsorzy prywatni kwotę 137.000 zł. W rezultacie, poza kwotą dotacji z Województwa [...], zebrano kwotę 537.000 zł, co spowodowało konieczność ograniczenia wydatków na planowany festiwal. Całkowity jego koszt wyniósł 907.296 zł i był niższy od planowanego o 560.000 zł. Wśród wydanych środków znalazła się w całości dotacja z Województwa [...]. Strona zauważyła dalej, że obniżenie wartości zadania nie wiązało się ze spadkiem kosztów zawartych w poszczególnych punktach korekty kalkulacji kosztów. W tej sytuacji zwróciła się o aneksowanie umowy zawartej z Województwem i skorygowanie wysokości zadania. Marszałek Województwa [...] nie przystał na propozycję Fundacji i decyzją z [...]r. określił kwotę 129.884,84 zł jako podlegającą zwrotowi z tytułu pobrania w nadmiernej wysokości dotacji otrzymanej z budżetu Województwa [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...]r. utrzymało w mocy to rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 15 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 1382/10 oddalił skargę wniesioną na decyzję Kolegium, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 listopada 2013 r., II GSK 1248/12 oddalił skargę kasacyjną od orzeczenia sądu pierwszej instancji. Uzasadniając wniosek o umorzenie kwoty dotacji podlegającej zwrotowi, strona wskazała na interes publiczny polegający na dalszym istnieniu i prężnej działalności Fundacji, jedynej na świecie fundacji noszącej imię A. R. i jedynego na świecie organizatora festiwalu im. A.. Festiwal ten, a odbyły się już trzy jego edycje, jest ważnym wydarzeniem dla Ł. i całego województwa. Brali w nim udział wybitni pianiści i znakomite orkiestry, a każdej edycji festiwalu towarzyszyło około 50 wydarzeń w Ł. i województwie [...]: recitale, koncerty, kursy mistrzowskie, wystawy, spotkania z córkami A. R., wydawnictwa okazjonalne, pokazy filmów muzycznych itp. Poza cyklami tych festiwali Fundacja organizuje także wydarzenia promujące [...] środowisko muzyczne, młodych pianistów z Polski i ze świata, wychodzi z ofertą do mniejszych ośrodków na terenie województwa [...], a także zasłynęła organizacją kilku wydarzeń na świecie. Za uwzględnieniem wniosku przemawiała także sytuacja majątkowa Fundacji, która nie posiadała żadnego majątku, środków finansowych, lokat bankowych, nie prowadziła działalności gospodarczej, a wszelkie uzyskane środki finansowe pochodziły z dotacji celowych: na organizację festiwali, koncertów, wydawanie książek, płyt, wystawy. Dochodzenie zwrotu dotacji będzie skutkowało zakończeniem działalności Fundacji, a w efekcie organizacji wymienionego wyżej festiwalu muzycznego. Marszałek Województwa [...] nie przychylił się do opisanego wyżej wniosku i decyzją z [...] r. odmówił stronie umorzenia kwoty ww. dotacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] r., utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...]. Na tą decyzję Fundacja złożyła skargę do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 9 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 932/15, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] z [...]r. Zdaniem Sądu organy administracji dokonały nieprawidłowej, zawężającej interpretacji zawartych w art. 67a § 1 O.p. pojęć "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu podatnika". W konsekwencji nie wyjaśniły wszystkich okoliczności istotnych dla rozpoznania wniosku strony. Organy nie wyjaśniły zatem, czy skarżąca Fundacja dysponuje obecnie środkami, które mogłyby być przeznaczone na spłatę zadłużenia, a w szczególności czy przychody ze sprzedaży książek, biletów, usług promocji i reklamy mogą być przeznaczone na spłatę zadłużenia, czy też są to środki pozyskiwane w ramach realizacji konkretnego zadania objętego umową zawartą z jednostką dotującą i mogą być przeznaczone jedynie na cele związane z tym konkretnym zadaniem. Sąd zobowiązał ponadto organy administracji do rozważenia, czy ewentualna strata z powodu zaprzestania działalności Fundacji, w razie ustalenia, że nie jest możliwa spłata przez nią zadłużenia, jest akceptowalna z punktu widzenia roli, dokonań i wartości wnoszonych w życie kulturalne Ł. i województwa festiwalu organizowanego przez Fundację. Na koniec sąd wskazał na potrzebę wyjaśnienia okoliczności, które spowodowały zadłużenie oraz tego czy Fundacja dokonywała cięć kosztów oraz próbowała porozumieć się z dotującym co do ograniczenia zakresu zadania ustalonego w umowie o dotację. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Marszałek Województwa [...] decyzją z [...] r. nr [...], kolejny raz odmówił Fundacji umorzenia dotacji podlegającej zwrotowi w kwocie 129.884,84 zł. Organ pierwszej instancji uznał, że nie występuje przesłanka ważnego interesu zobowiązanego oraz, że umorzenie tego zobowiązania byłoby niezgodne z interesem publicznym i oznaczałoby nieuzasadnione przerzucenie odpowiedzialności za spłatę zaległości na państwo i społeczeństwo. W odwołaniu Fundacja zarzuciła decyzji Marszałka Województwa naruszenie art. 67a §1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.) przez odmowę umorzenia zaległości w całości, mimo spełnienia przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego, a także naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i 4, art. 80 i art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.) polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego do spraw ekonomiki jednostek organizacyjnych dla stwierdzenia stanu majątkowego oraz finansowego strony, wybiórczą analizę stanu majątkowego fundacji, pominięcie faktów powszechnie znanych, dotyczących działalności fundacji oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. Wskazując na powyższe naruszenia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie kwoty dotacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zaskarżoną obecnie decyzją z [...] r. nr [...]utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] r. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano między innymi art. 55, art. 60 pkt 1, art. 64 ust. 1 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 1870 ze zm.), art. 67a § 1 pkt 3 O.p., a także art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zdaniem Kolegium sytuacja finansowa Fundacji jest na tyle trudna, że nie ma warunków do jednorazowej spłaty zaległości, co oznacza, że spełniona została przesłanka ważnego interesu zobowiązanego. Ponadto wysokość zadłużenia stawia pod znakiem zapytania możliwość dalszego istnienia Fundacji. Organ nie kwestionuje też roli, dokonań i wartości wnoszonych w życie kulturalne Ł. przez Fundację. W ocenie Kolegium oznacza to, że spełniona została również przesłanka interesu publicznego. Fakt wystąpienia tych przesłanek przesądził, zdaniem organu odwoławczego, sąd administracyjny we wspomnianym wyroku z 9 lutego 2016 r. Mimo tych spostrzeżeń Kolegium uznało jednak, że wniosek Fundacji nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa sprawa dotyczy środków publicznych, czyli środków mieszkańców województwa [...]. Uzyskanie ulgi jest odstępstwem od wyrażonej w art. 84 Konstytucji RP zasady równości wobec prawa, w świetle której każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie. Zasadą jest więc ponoszenie ciężarów i świadczeń publicznych, a zastosowanie ulgi podatkowej należy traktować jako wyjątek, który może być stosowany tylko w wyjątkowych okolicznościach. Zdaniem Kolegium o umorzeniu zaległości w całości możemy mówić dopiero w sytuacji, gdy niewystarczające jest umorzenie zaległości w części lub rozłożenie jej na raty. Umorzenie zaległości w całości, powinno mieć zastosowanie w sytuacjach absolutnie nadzwyczajnych, kiedy strona nie ma jakichkolwiek możliwości realizacji swoich zobowiązań i nie może liczyć na jakiekolwiek wsparcie. Wniosek strony zakreśla przy tym ramy podmiotowe i przedmiotowe postępowania. W niniejszej sprawie Fundacja wnosi o umorzenie zwrotu dotacji w całości. Tymczasem analiza akt sprawy wskazuje, że wnioskodawca od 2009 r. nie podjął jakichkolwiek działań mających na celu zwrot choćby części dotacji. Zdaniem Kolegium w sferze uznaniowej organu rozpatrującego wniosek powinna znaleźć się ocena determinacji strony w rozwiązaniu swoich problemów, w tym spłaty zaległości. W przypadku wniosku o ulgę nawet najmniejsze regularne wpłaty oznaczają, że strona oczekuje od organów administracji wsparcia we wspólnym rozwiązaniu problemu a nie przerzuca ciężar jego rozwiązania tylko na społeczeństwo. Kolegium wskazało następnie, że Fundacja korzysta ze wsparcia darczyńców, nie podejmuje jednak jakichkolwiek działań mających pozyskać ich wsparcie na spłatę zaległości. Skoro argumentacja Fundacji ma przekonać organy administracji publicznej związane m.in. dyscypliną finansów publicznych i działające pod presją organów kontroli (RIO, NIK), czy prokuratury to z pewnością przekonałaby podmioty nieograniczone takimi regulacjami prawnymi. Zdaniem Kolegium działalność fundacji ma stanowić wartość dla ludzi, nie zaś dla organów administracji publicznej, które nie mają żadnych swoich środków finansowych. Wszelkiego rodzaju organizacje społeczne powinny utrzymywać się ze środków ich członków, czy sympatyków. Przedstawiając taką argumentację Kolegium uznało, że wniosek Fundacji o udzielenie tej konkretnej ulgi (umorzenie zaległości w całości) nie powinien być uwzględniony. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez Międzynarodową Fundację Muzyczną im. A. w Ł., która wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie: (1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie, polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania dowodowego w całości; (2) art. 107 § 1 k.p.a. przez niezastosowanie polegające na wydaniu decyzji niezawierającej wszystkich elementów wskazanych w art. 107 § 1 k.p.a., a następnie na utrzymaniu w mocy tej decyzji, mimo tych braków; (3) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. przez niezastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji administracyjnej zawierającej braki elementów konstytutywnych, co pozbawiło stronę możliwości zbadania sprawy przez dwie instancje, ograniczając możliwość obrony wyłącznie do postępowania przed organem drugiej instancji; (4) art. 67a § 1 pkt 3 O.p. przez odmowę umorzenia dotacji; (5) art. 80 k.p.a. przez dowolną ocenę dowodów i traktowanie skarżącej jak firmy prowadzącej działalność gospodarczą dla osiągania zysku; (6) art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez pominięcie przy ocenie odwołania przesłanek interesu publicznego; (7) przesłanek świadczących o braku majątku i środków w Fundacji oraz bezskuteczności postępowania egzekucyjnego i w konsekwencji – bezzasadne nieuwzględnienie wniosku o umorzenie dotacji. W uzasadnieniu wskazano między innymi, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził właściwie żadnego postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tak w kwestii realizacji umowy o przyznanie dotacji (w tym zabiegów strony o zawarcie aneksu do tej umowy), jak i późniejszej sytuacji finansowej Fundacji, wskaźników, przepływów i innych zjawisk natury księgowej. Organy w ogóle nie odniosły się też do przebiegu wszczętego wobec Fundacji postępowania egzekucyjnego, w szczególności do poczynionych w jego trakcie ustaleń co do braku środków i majątku Fundacji. Nie wyjaśniono ponadto podstawy faktycznej decyzji, a także nie wskazano, jakie przepisy uzasadniają nałożenie na stronę skarżącą obowiązku zwrotu dotacji. W dalszej części uzasadnienia skarżący zwrócił uwagę, że Urząd Marszałkowski w Ł. udzielał Fundacji dotacji na realizację kolejnych edycji festiwalu w 2011, 2013 i 2015 r. Przyznano tym samym, że poprzednie festiwale były organizowane bardzo dobrze, na wysokim poziomie, że musiały zostać rozliczone. Wszczynając postępowanie egzekucyjne w 2016 r. Urząd Marszałkowski zablokował jednak możliwość składania wniosków o dofinansowania z budżetu samorządowego i państwa przez skarżącą Fundację W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia , a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna może dotyczyć wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie podatkowym jak i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 325). W uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie prawomocnego wyroku z 9 lutego 2016 r., I SA/Łd 932/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonał szczegółowej interpretacji art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Tak zatem odnosząc się do kwestii pojęcia "ważnego interesu podatnika" wskazał, że "ograniczenie tej definicji wyłącznie do nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych zdarzeń losowych, mających bezpośredni wpływ na sytuację podatnika (zobowiązanego), byłoby zbyt daleko idące. Interes podatnika, w rozumieniu art. 67a § 1 pkt 3, (...) należy widzieć szerzej, mając na względzie nie tylko sytuacje nadzwyczajne, lecz także normalną sytuację ekonomiczną, w której aktualnie znajduje się podatnik (zobowiązany)". Sąd podkreślił, że "przesłanką podjęcia decyzji w sprawie umorzenia zaległości podatkowej jest sytuacja podatnika istniejąca w chwili podejmowania decyzji o umorzeniu (...)". Podane wyżej wskazówki co do właściwej, dostosowanej do realiów rozpoznawanej sprawy, interpretacji pojęcia "ważnego interesu podatnika" są – jak to już wyżej podniesiono – wiążące dla sądu rozpatrującego niniejszą skargę, ale również dla organów administracji, którym sąd przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W powołanym wyroku Sąd zauważył, że biorąc po uwagę charakter działalności strony skarżącej, nastawiony nie na osiąganie zysku ale na realizację określonych celów w zakresie krzewienia kultury, nie było wystarczające odwoływanie się przez organy administracji do faktu posiadania przez Fundację zdolności do regulowania zobowiązań oraz uzyskiwania przez nią dodatniego wyniku finansowego z działalności statutowej, jak i z działalności ogółem. Dlatego Sąd nakazał organom administracji wyjaśnić jakimi środkami dysponuje Fundacja, które mogłyby być przeznaczone na zwrot dotacji, w jakiej wysokości uzyskuje przychody ze sprzedaży książek, biletów, usług promocji i reklamy, i czy takie środki mogą być przeznaczone na spłatę zadłużenia, czy też są to środki pozyskiwane w ramach realizacji konkretnego zadania objętego umową zawartą z jednostką dotującą i mogą być one przeznaczone jedynie na cele związane z tym konkretnym zadaniem. Odnosząc się do przesłanki "interesu publicznego", Sąd co do zasady zgodził się z twierdzeniami organów, że "z punktu widzenia interesu publicznego istotne jest, żeby wszyscy zobowiązani spłacali swe długi publiczne, a ciężar z tym związany nie był przenoszony na ogół społeczeństwa." Uwaga ta jednak zdaniem Sądu "dotyczy (...) sytuacji, gdy podmiot zobowiązany posiada środki na spłatę zobowiązania. (...) W tej sprawie, (...) kwestia możliwości spłacenia zadłużenia przez Fundację nie została dostatecznie wyjaśniona, a co najmniej nie znalazła dostatecznego odzwierciedlenia w uzasadnieniach decyzji." Sąd wskazał dalej, że "rozważenie istnienia interesu publicznego w tej sprawie, to także kwestia możliwości dalszego istnienia Fundacji lub jej likwidacji, a tym samym jej roli, dokonań i wartości wnoszonych w życie kulturalne Ł. i województwa. Organy powinny zatem także rozważyć, czy ewentualna strata z powodu zaprzestania działalności Fundacji, w razie ustalenia, że nie jest możliwa spłata przez nią zadłużenia, jest przez nie akceptowana." Na koniec Sąd podniósł, że "nie można też pomijać okoliczności, które spowodowały przedmiotowe zadłużenia z tytułu dotacji do zwrotu. (...) Fundacja wskazała bowiem, że do zadłużenia doszło w znacznej mierze dlatego, że planowana i ujmowana w kalkulacji kosztów dotacja z Ministerstwa Kultury została przyznana bardzo późno i to w kwocie znacznie niższej od oczekiwanej. Było to przyczyną (...) redukcji wydatków na cały Międzynarodowy Festiwal Muzyczny im. A. w Ł. (...). Wiele zatem wskazuje na to, że do obniżenia dotacji z Województwa [...] nie doszło na skutek lekkomyślności lub niedbalstwa Fundacji, ale z przyczyn trudnych do przewidzenia dla organizatora. (...) Ponadto skarżąca wskazała, że wiedząc już, że całkowity budżet festiwalu będzie jednak niższy, dokonywała różnych cięć kosztów oraz próbowała porozumieć się z dotującym co do ograniczenia także zakresu zadania ustalonego w wiążącej ją umowie, ale bezskutecznie. Te okoliczności powinny także zostać przez organy wyjaśnione i rozważone w ramach obu przesłanek umożliwiających udzielenie ulgi. " Analizując zaskarżoną decyzję, ale także poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...], przyjąć należy, że żaden z organów nie wykonał wytycznych wynikających z cytowanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 9 lutego 2016 r., I SA/Łd 932/15. W zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. trudno dopatrzyć się szczegółowego wyjaśnienia, zgodnie z wytycznymi Sądu, aktualnej sytuacji Fundacji, posiadanego majątku, jej dochodów oraz analizy zobowiązań. Również decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera aktualnych danych dotyczących strony skarżącej. Marszałek Województwa dokonał wprawdzie rozbudowanej i szczegółowej analizy ekonomicznej, jednak ograniczył się do danych z lat już minionych, nie oddających bieżącej sytuacji Fundacji. Analiza ta zatrzymała się w zasadzie na roku 2015. Tymczasem, jak to podkreślił WSA w wyroku z 9 lutego 2016 r. przesłanką podjęcia decyzji w sprawie umorzenia zaległości podatkowej jest sytuacja podatnika istniejąca w chwili podejmowania decyzji o umorzeniu, a nie zdarzenia wcześniejsze, z okresu prowadzenia działalności gospodarczej. Co więcej lektura uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie pozostawia wątpliwości, że w swojej analizie organ skupił się na przychodach Fundacji, jej dodatnim wyniku finansowym w ostatnich kilku latach, to jest na kwestiach, które były już wcześniej przedmiotem analizy organów administracji i zostały już poddane kontroli Sądu. Organ pierwszej instancji zauważył ponadto, że Fundacja co roku swój dodatni wynik finansowy przeznacza na działalność realizowaną w roku kolejnym. Strona nie kumuluje majątku, ale przeznacza go na bieżącą działalność. Organy nie przeprowadziły zatem tego, do czego zostały zobowiązane przez sąd, to jest nie dokonały pogłębionej analizy kosztów działalności Fundacji, a zwłaszcza tego jaką część tych wydatków skarżąca miała przeznaczyć na realizację konkretnych zadań, objętych umowami z jednostkami dotującymi. Po drugie za niewystarczające uznać należy odniesienia organów administracji do możliwości i ewentualnych skutków likwidacji działalności prowadzonej przez Fundację. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zasadzie pominęło te kwestie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że "dokonania i wartości wnoszone (przez działalność Fundacji) w życie kulturalne Ł. i województwa [...] nie są kwestionowane". Z kolei organ pierwszej instancji, rozważając hipotetycznie ewentualną stratę z powodu zaprzestania działalności przez Fundację stwierdził, że strata taka choć dotkliwa, to jest jednak akceptowana społecznie, ponieważ istnieją inne jeszcze podmioty organizujące tego typu wydarzenia. Marszałek wskazał w tym miejscu na B - Międzynarodowy Festiwal Indywidualności Muzycznych, a także działalność Akademii Muzycznej w Ł., która oprócz tego, że kształci studentów, organizuje również bezpłatne koncerty dla wszystkich zainteresowanych. Podniósł ponadto, że do otwartych konkursów ofert z dziedziny kultury, organizowanych rokrocznie przez Zarząd Województwa [...], przystępuje ponad 100 organizacji, z których przeciętnie około 40 otrzymuje dotacje, które rozlicza należycie. Z wymienionych przez Marszałka wydarzeń jedynie B ma podobny charakter i zasięg. Trudno w tej sytuacji uznać za wystarczające lapidarne stwierdzenie, że rezygnacja z działalności Fundacji jest akceptowana społecznie. Organ nie analizował przy tym jaki jest rzeczywisty odzew społeczny Festiwalu A, ile osób brało udział w wydarzeniach z nim związanych, jaki jest jego zasięg medialny i jakie płyną z tego korzyści. Po trzecie organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, w ogóle nie odniósł się do okoliczności w jakich powstało zadłużenie Fundacji. Z kolei organ pierwszej instancji ograniczył się do przytoczenia, znanego już wcześniej sądowi, kalendarium zawarcia i wykonana umowy o dotację. Nie rozważono kwestii w jakim zakresie Fundacja zrezygnowała z wydarzeń festiwalowych, gdy okazało się, że nie zdoła zgromadzić planowanych środków, ani też jakie były przyczyny nie podpisania aneksu do umowy o dotację, po zakończeniu festiwalu. Tymczasem – jak to już podniósł sąd w wyroku z 9 lutego 2016 r. – wiele okoliczności wskazywało, że do obniżenia dotacji z Województwa [...] nie doszło na skutek lekkomyślności lub niedbalstwa Fundacji, ale z przyczyn trudnych do przewidzenia dla organizatora. Reasumując, należy zgodzić się z zarzutami skargi naruszenia art. 67a § 1 O.p., a także art. 7, 77 § 1 i 4, ar. 80 oraz art. 107 § 1 k.p.a. W zaskarżonej decyzji przede wszystkim dokonano zawężonej interpretacji art. 67a § 1 O.p., pomijającej wytyczne wynikające z wydanego wcześniej wyroku WSA w Łodzi. W ponownym postępowaniu nie poczyniono też zgodnie ze wskazówkami sądu określonych ustaleń faktycznych. Tym samym wyrażona w zaskarżonej decyzji, ocena istnienia przesłanek z art. 67a § 1 O.p., była przedwczesna. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. DB