I SA/Gd 362/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi B.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2010 roku oddala skargę. Pismem z dnia 19 października 2015 r. B.O. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2010 roku. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że jest osobą samotnie wychowującą pięcioletnie dziecko, które często choruje. Według wnioskodawczym z tego powodu oraz z racji jej wieku (45 lat) nie może znaleźć dobrego zatrudnienia (strona podejmuje pracę tylko na pół etatu, dodatkowo utrzymując się z pomocy państwa.) Strona poinformowała również, iż uprzednio prowadziła działalność gospodarczą, jednak w momencie zajścia w ciążę w wieku 40 lat, zgodnie z zaleceniem lekarskim, zaprzestała wykonywania pracy. Ta sytuacja spowodowała trudności w opłacaniu jej zobowiązań, w związku z czym B.O. zdecydowała się na sprzedaż będącego jej własnością lokalu mieszkalnego położonego w G. przy ul. K. Jednakże w wyniku oszustwa i przywłaszczenia należnych jej pieniędzy ze sprzedaży nieruchomości, nie otrzymała z tej transakcji żadnych środków finansowych. Ponadto strona nadmieniła, iż komornik odebrał jej samochód, a brak środków na opłacanie mieszkania spowodował, iż przeniosła się do mieszkania koleżanki oraz zgłosiła upadłość konsumencką (w Niemczech). Decyzją z dnia 19 stycznia 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił B.O. umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2010 roku w kwocie 24.000,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 14.371,00 zł. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, strona pismem dnia 11 lutego 2016 r. złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, w którym zwróciła się z ponowną prośbą o całkowite umorzenie zaległości podatkowej. W uzasadnieniu złożonego odwołania B.O. kolejny raz podniosła kwestię rzekomego oszustwa, dokonanego na niej przez pełnomocnika ustanowionego do sprzedaży mieszkania. Na dowód tego zdarzenia strona przedłożyła kopię odpisu postanowienia o umorzeniu śledztwa w sprawie przywłaszczenia środków pieniężnych otrzymanych z tytułu sprzedaży nieruchomości, wyjaśniła także, iż nie stać jej na założenie sprawy cywilnej przeciw sprawcom. Ponadto strona oświadczyła, że uzyskiwane przez nią środki finansowe wystarczają ledwo na życie. Z uwagi na braki formalne złożonego odwołania organ pismem z dnia 18 marca 2016 r. wezwał B.O. do ich uzupełnienia, a także do przetłumaczenia na język polski dowodów dołączonych do złożonego odwołania. W odpowiedzi na powyższe strona uzupełniła złożone uprzednio odwołanie o zarzuty przeciwko decyzji podnosząc, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił faktu nieotrzymania przez nią środków pieniężnych ze sprzedaży mieszkania położonego w G. przy ul. K., a także błędne przyjął, że jej obecna sytuacja życiowa, w tym w szczególności sytuacja majątkowa, nie pozwala na zapłacenie przedmiotowej zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Ponadto pominięto fakt ogłoszenia przez stronę jej upadłości konsumenckiej (w Niemczech). Strona ponownie podniosła też kwestie oszustwa przy sprzedaży mieszkania. Dyrektor Izby Skarbowej, rozstrzygając sprawę w trybie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa decyzją z dnia 2 września 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z unormowania tego wynika, że przyznanie ulgi w zakresie umorzenia zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty - prolongacyjnej nie jest obligatoryjne i w każdym przypadku opiera się na uznaniu administracyjnym. Oznacza to, że organ podatkowy może, ale nie musi wydać decyzji pozytywnej, czyli zastosowanie ustanowionych w w/w regulacji ulg jest prawem, a nie obowiązkiem organów podatkowych. Podstawowym kryterium oceny słuszności udzielenia w/w ulgi jest istnienie przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego. O istnieniu przesłanki ważnego interesu podatnika nie decyduje subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy. Przesłanka ta, wymaga wykazania nadzwyczajnych okoliczności w sytuacji życiowej wnioskodawcy, zdarzeń obiektywnie niezależnych od jego postawy i zachowania, na które nie mógł on mieć wpływu nawet przy dołożeniu należytej staranności, a których wystąpienie uniemożliwia mu uregulowanie należności podatkowych (odsetek za zwłokę). Natomiast interes publiczny to dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo. Przez interes publiczny należy także, rozumieć respektowanie przez podatnika przepisów prawa podatkowego poprzez terminowe regulowanie należności na rzecz budżetu Państwa. Nadmieniono przy tym również, że wszelkie ulgi w zapłacie zobowiązań podatkowych (odsetek za zwłokę) prowadzą do uszczuplenia dochodów budżetowych bądź dochodów własnych jednostek samorządu terytorialnego zasilanych pobranymi podatkami, czyli dochodów, w których partycypują podatnicy, bez względu na sytuację majątkową, rodzinną czy stan zdrowia. Względy społeczne wymagają bowiem, żeby zobowiązania podatkowe były terminowo realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany. Organ odwoławczy wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że pismem z dnia 19 października 2015 r. B.O. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2010 roku, motywowany ciężką sytuacją finansową oraz oszustwem jakiego dokonano na niej przy sprzedaży nieruchomości, w następstwie którego nie uzyskała żadnego rzeczywistego dochodu z tej transakcji. Naczelnik Urzędu Skarbowego, dążąc do ustalenia okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, pismem z dnia 26 października 2015 r., wezwał odwołującą do: • dostarczenia dowodów potwierdzających okoliczności i fakty zawarte w złożonym wniosku, uzasadniających ważny interes podatnika lub interes publiczny, • dostarczenia dowodów potwierdzających aktualną sytuację finansową i materialną strony oraz członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym np. zaświadczenia o dochodach netto (np. otrzymane zasiłki, świadczenia rentowe, emerytalne, stypendia, dotacje, alimenty, itp.), • dowody wskazujące na faktyczną wysokość ponoszonych stałych kosztów utrzymania (faktury, rachunki i inne dot. np. czynszu, energii elektrycznej, telefonu, wody, ogrzewania wraz z dowodami zapłaty np.: przelew bankowy oraz innych wydatków, np. raty w banku (kserokopie dowodów - oryginały do wglądu), • informacje dotyczące pobranych kredytów i pożyczek (w przypadku posiadanych umów, kserokopie umowy oraz harmonogram spłat). Jednocześnie organ pierwszej instancji pouczył stronę, że wszystkie dokumenty powinny być przetłumaczone na język polski i uwierzytelnione przez tłumacza przysięgłego. W/w wezwanie nie zostało podjęte przez B.O. i zostało zwrócone przez operatora pocztowego do organu podatkowego. Następnie w złożonym w dniu 17 lutego 2016 r. odwołaniu od przedmiotowej decyzji, B.O. wskazała, iż miesięczne wydatki jej gospodarstwa domowego kształtują się w następujący sposób: opłaty za czynsz 360 euro, prąd 40 euro, ubezpieczenie na wypadek śmierci 25 euro, przedszkole około 140 euro, bilet miesięczny 90 euro, telefon i inne 33 euro. Jako dowód na powyższe strona załączyła dokumentacją w języku niemieckim. Ponadto przedłożyła dowody (również w języku niemieckim) potwierdzające wysokość uzyskiwanych przez nią dochodów oraz odpis postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 16 września 2015 r., utrzymującego w mocy postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 28 maja 2015 r., umarzające śledztwo w sprawie przewłaszczenia środków pieniężnych otrzymanych tytułem zapłaty za sprzedaną nieruchomość. W skierowanym w dniu 18 marca 2016 r. wezwaniu Dyrektor lzby Skarbowej zwrócił się do B.O. min. o przedłożenie urzędowo przetłumaczonych na język polski dokumentów, potwierdzających wysokość ponoszonych przez nią kosztów prowadzenia gospodarstwa domowego, na które odwołująca się powołała oraz dokumentów wskazujących źródło i wysokość dochodów, z których pochodzą środki przeznaczane na miesięczne utrzymanie. W odpowiedzi strona w dniu 11 kwietnia 2016 r. przesłała wydruk listu elektronicznego w języku niemieckim, który jak wynika załączonego przez stronę pisma, zawiera informację od adwokata przydzielonego B.O. w związku z prowadzonym postępowaniem upadłościowym wobec strony. Ponadto przedłożyła przetłumaczone na język polski postanowienie Sądu Rejonowego C. z dnia 14 października 2010 r., orzekające o upadłości konsumenckiej B.O.. Organ odwoławczy zatem stwierdził, iż B.O. nie uzupełniła braków, do których przedłożenia była wzywana, nie wyjaśniła i nie udokumentowała stosownymi dowodami w języku polskim swojej aktualnej sytuacji materialnej i finansowej (na które zresztą powoływała się wnioskując o przedmiotową ulgę), w związku z czym Dyrektor Izby Skarbowej nie miał podstaw by uznać, ażeby strona wykazała, iż w jej przypadku zachodzą przesłanki ważnego interesu lub interesu publicznego uzasadniające udzielenie jej wnioskowanej ulgi, w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Wskazano również, że przedłożone przez B.O. postanowienie Sądu Rejonowego C. z dnia 14 października 2010 r., orzekające o upadłości konsumenckiej z uwagi na upływ czasu (ok. 6 lat) nie może w żaden sposób zaświadczać o jej obecnej sytuacji materialnej. W kontekście powyższego istotne było również, iż przedmiotowe postępowanie toczy się na skutek złożonego przez B.O. wniosku o ulgę w spłacie. Jak wskazuje się w doktrynie prawa podatkowego, wniosek taki powinien być uzasadniony i to w interesie podatnika leży podanie do wiadomości organów wszystkich okoliczności sprawy i dopilnowanie ich utrwalenia w dokumentach. Strona musi mieć bowiem świadomość, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania dowodowego, ciężar dowodzenia spoczywa na tym, kto wywodzi dla siebie określone skutki prawne. Jeżeli więc podatnik zwraca się o ulgę w spłacie, jaką jest umorzenie odsetek za zwłokę, musi wykazać i udokumentować, na czym w jego konkretnym przypadku polegają przesłanki ważnego interesu i interesu publicznego. W odniesieniu do opisanej przez stronę kwestii oszustwa i przywłaszczenia zapłaty za sprzedaną nieruchomość zauważono, iż z przedłożonego przez stronę postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 16 września 2015 r., utrzymującego w mocy postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 28 maja 2015 r., wynika, że oba te organy zgodnie uznały, iż nie istnieją podstawy do uznania, że doszło do popełnienia w tej sprawie przestępstwa. W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej nie widzi podstaw do uznania powyższych okoliczności za udowodnione, a tym bardziej za okoliczności nadzwyczajne mogące świadczyć o istnieniu w sprawie ważnego interesu podatnika lub przemawiających za przyznaniem wnioskowanej ulgi. Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej zważył, że dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego rozstrzygnięci było uzasadnione i nie naruszało prawa, a w konsekwencji brak jest podstaw do zmiany ww. decyzji bądź jej uchylenia. Wnioskodawca nie wykazał bowiem w tym postępowaniu zaistnienia przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej B.O. zaskarżyła w całości decyzję organu i wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi pierwszej instancji. W złożonej skardze strona zarzuciła przedmiotowej decyzji naruszenie art. 123 § 1 poprzez nieumożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji organu pierwszej i drugiej instancji. B.O. wskazała przy tym, że nie zamieszkuje w Polsce, w związku z czym nie wiedziała, jakie dowody i materiały zostały zgromadzone w sprawie przed wydaniem obu zaskarżonych decyzji, ani gdzie i kiedy mogła zapoznać się z materiałem zebranym w sprawie. Następnie sformułowała zarzut naruszenia art. 169 § 1 w związku z art. 189 § 1 Ordynacji podatkowej z uwagi na nie wezwanie jej do usunięcia braków formalnych złożonych przez nią dowodów w języku obcym poprzez przedłożenie ich tłumaczenia na język polski w terminie 7 dni. Naruszenie to, spowodowało zdaniem strony brak oceny sytuacji finansowej skarżącej. Według strony, pomimo że organ wskazał w decyzji, iż na początku postępowania poinformował ją o konieczności składania pism wraz z tłumaczeniem na język polski to jego postępowanie było wadliwe, ponieważ nie był on zwolniony z obowiązku wezwania lej do usunięcia braków formalnych dowodów zgłoszonych później, a co więcej "informacja" organu nie została nigdy doręczona skarżącej. Z przedłożonej przez stronę dokumentacji w języku niemieckim wynikało zaś m.in., że nie ma ona środków na pokrycie podstawowych potrzeb utrzymania swojego oraz małoletniego dziecka, nie otrzymała dochodu, od którego organ oczekuje podatku dochodowego oraz nie ma obiektywnej możliwości uzyskania tego dochodu w przyszłości. Strona zarzuciła także naruszenie w postępowaniu art. 144 § 1, art. 145 § 1, art. 148 § 1 i art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej z uwagi na: • niedoręczenie jej części wystosowanych pism, w tym pouczeń oraz pisma z dnia 26 października 2015 r. o konieczności składania pism z tłumaczeniami, konieczności złożenia dowodów na wskazane w tym piśmie okoliczności, a także wskazania rodzaju tych środków dowodowych, • doręczenie korespondencji na adres inny niż adres zamieszkania skarżącej, do rąk osób trzecich nieposiadających umocowania do jej odbioru oraz bez potwierdzenia tego odbioru, • uznanie, że nastąpiło skuteczne dwukrotne awizowanie w miejscu niebędącym adresem zamieszkania skarżącej. B.O. podniosła również zarzut naruszenia art. 67a w związku z art. 191, 210 § 1 pkt 6, 120 i 121 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że umorzenie zaległości podatkowej należy do dowolnego i niewymagającego uzasadnienia uznania organu. Rozwijając powyższe wskazała, że organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w całości, nie doprowadził do przetłumaczenia części dowodów oraz nie wypowiedział się na temat zgłoszonych twierdzeń i dowodów. Organ nie wypowiedział się, czy uznał za udowodnione, że skarżąca nie uzyskała dochodu ze sprzedaży jej lokalu. Brak jest też logicznej oceny dowodów w sprawie. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Złożony przez stronę wniosek został rozpatrzony w oparciu o treść art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, który stanowi, iż organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Organ podatkowy uznał, iż "ważny interes podatnika" w przedmiotowej sprawie nie został wykazany. W orzecznictwie sądowym ukształtował się pogląd, iż to po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Z unormowania art. 67a §1 ustawy - Ordynacja podatkowa wynika jednak, iż nawet w sytuacji niespornego wystąpienia okoliczności wynikających z "ważnego interesu podatnika", organ podatkowy nie jest bezwzględnie zobowiązany do przyznania ulgi w spłacie należności podatkowych względem Skarbu Państwa. Dlatego też, stosowanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych musi być traktowane jako przywilej, a nie prawo podatnika. Z unormowań powyższych także wynika, że przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych na rzecz Skarbu Państwa, nie jest obligatoryjne i w każdym przypadku opiera się na uznaniu administracyjnym polegającym na ocenie konkretnego przypadku w oparciu o analizę materiału dowodowego zgromadzonego w tym postępowaniu. Przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga zatem ustalenia sytuacji finansowej i majątkowej strony oraz skutków ekonomicznych jakie wystąpiłyby w wyniku realizacji zobowiązania, gdyż o istnieniu ważnego interesu wnioskodawcy nie. decyduje subiektywne przeświadczenie strony. Natomiast przez "interes publiczny" rozumieć należy dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów państwa. Wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkami oraz odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania, co oznacza, że ważny interes podatnika musi posiadać te same cechy. W trakcie prowadzonego postępowania organ podatkowy opiera się na faktach, dowodach i argumentach przedłożonych zarówno przez podatnika jak i samodzielnie zgromadzonych. Z uwagi na nadzwyczajny charakter wszelkich ulg podatkowych ważne jest, aby przypadki warunkujące ich udzielania miały taki sam charakter. Rozpatrując przedmiotową sprawę organ podatkowy prawidłowo uznał, że skarżąca nie wykazała przesłanek uzasadniających zastosowanie ulgi z art. 67a § 1 pkt 3 O.p.. W prowadzony postępowaniu skarżąca nie przedłożyła dokumentów w języku polskim, tj. oświadczenia o stanie majątkowym i uzyskiwanych dochodach. Nie złożyła oświadczenia o posiadanych nieruchomościach, prawach majątkowych i rzeczach ruchomych, a także nie przedłożyła dowodów dokumentujących stałe miesięczne wydatki, co nie pozwala organowi podatkowemu na ocenę, czy sytuacja strony odbiega znacząco od sytuacji innych podatników, regulujących swoje zobowiązania w ustawowym terminie. Opisana lecz nieudokumentowana sytuacja finansowa, majątkowa i rodzinna strony pozbawiła organ podatkowy materiału dowodowego i możliwości jego kompleksowej oceny. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, iż zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym organy podatkowe dokonywały doręczenia stronie korespondencji w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, za pośrednictwem polskiego operatora publicznego - Poczty Polskiej na adres wskazany przez nią w złożonym wniosku o udzielenie ulgi oraz w kolejnych pismach składanych w przedmiotowym postępowaniu (tj. B.O. ul. H., [...], Niemcy). W postępowaniu przed organem pierwszej instancji Naczelnik Urzędu Skarbowego skierował na w/w adres: - wskazane w skardze wezwanie z dnia 26 października 2015 r. do przedłożenia dowodów w sprawie zawierające pouczenie o obowiązku przetłumaczenia dokumentów obcojęzycznych na język polski i uwierzytelnienia ich przez tłumacza przysięgłego; - postanowienie z dnia 17 listopada 2015 r. o przesunięciu terminu załatwienia sprawy do dnia 19 stycznia 2016 r.; - zawiadomienie z dnia 26 listopada 2015 r. wyznaczające stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zebranego w prowadzonym postępowaniu podatkowym; - decyzję z dnia 19 stycznia 2016 r. Nr [...] odmawiającą B.O. umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2010 roku w kwocie 24.000,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 14.371,00 zł. Należy zwrócić uwagę, że skarżąca odebrała jedynie decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 19 stycznia 2016 r., natomiast pozostała korespondencja została zwrócona przez operatora pocztowego do organu podatkowego jako niepodjęta (non reclame). W postępowaniu odwoławczym organ skierował do skarżącej ww. adres: - wezwanie z dnia 18 marca 2016 r. o usunięcie braków formalnych złożonego odwołania oraz o przedłożenie urzędowo przetłumaczonych na język polski dokumentów załączonych do złożonego przez nią odwołania; - zawiadomienie z dnia 26 kwietnia 2016 r. wyznaczające stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zebranego w prowadzonym postępowaniu podatkowym; - postanowienie z dnia 29 kwietnia 2016 r. o przesunięciu terminu załatwienia sprawy do dnia 2 czerwca 2016 r.; - postanowienie z dnia 2 czerwca 2016 r. o kolejnym przesunięciu terminu załatwienia sprawy do dnia 2 sierpnia 2016 r.; - zawiadomienia z dnia 1 lipca 2016 r. i 2 sierpnia 2016 r. wyznaczające stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zebranego w prowadzonym postępowaniu podatkowym; - postanowienie z dnia 2 sierpnia 2016 r. o kolejnym przesunięciu terminu załatwienia sprawy do dnia 2 sierpnia 2016 r.; - decyzję z dnia 2 września 2016 r. utrzymującą w mocy w/w decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 19 stycznia 2016 r. nr [...] Z akt sprawy wynika, że strona dokonywała odbioru ww. korespondencji pod wskazanym przez nią adresem. W związku tym za nieprawdziwe należy uznać sformułowane w skardze zarzuty, albowiem cała korespondencja w toczącym się postępowaniu kierowana była na właściwy adres zamieszkania B.O., natomiast fakt nie zapoznania się przez skarżącą z częścią doręczonych pism wynikał wyłącznie z wybiórczego odbioru pism przez stronę. Nieprawdziwy jest również zarzut strony skarżącej, ażeby w toku prowadzonego postępowania podatkowego nie umożliwiono jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Jak wskazano powyżej zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej jak i drugiej instancji strona skarżąca była zawiadamiana o możliwości wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zebranego w sprawie. Co więcej skarżąca w piśmie z dnia 19 sierpnia 2016 r., będącym odpowiedzią na zawiadomienie z 2 sierpnia 2016 r. skorzystała z prawa do wypowiedzenia się w powyższym zakresie. Odnosząc się do podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia art. 169 § 1 w związku z art. 189 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie wezwanie skarżącej do usunięcia braków formalnych złożonych przez nią dowodów i przedłożenia ich tłumaczenia na język polski w terminie 7 dni należy wskazać, iż zakres zastosowania art. 169 § 1 ww. ustawy, przewidującego możliwość wzywanie podatników do usunięcia braków formalnych ogranicza się wyłącznie do podań wnoszonych do organów podatkowych i nie znajduje zastosowania w odniesieniu do wnoszonych środków dowodowych. Z uwagi na powyższe organy podatkowe nie miały podstaw do zwrócenia się do skarżącej z wezwaniem we wskazanym przez stronę skarżącą trybie. Należy równocześnie podkreślić, iż organ wystosował do strony wezwanie na podstawie art. 155 w zw. z art. 189 Ordynacji podatkowej z dnia 18 marca 2016 r., w którym wezwał ją m.in. do przedłożenia urzędowo przetłumaczonych na język polski dokumentów potwierdzających wysokość ponoszonych przez nią kosztów prowadzenia gospodarstwa domowego, na które się powoływała oraz dokumentów wskazujących źródło i wysokość dochodów przeznaczanych na miesięczne utrzymanie. Strona skarżąca pomimo, iż otrzymała powyższe wezwanie w dniu 1 kwietnia 2016 r. nie przedłożyła tłumaczeń dokumentów. Sąd uznał także za niezasadny zarzut naruszenia art. 67a w związku z art. 191, art. 210 § 1 pkt 6, art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że umorzenie zaległości podatkowej należy do dowolnego i niewymagającego uzasadnienia uznania organu, a ponadto nie przeprowadzenie przez organ podatkowy postępowania dowodowego w całości, nie doprowadzenie do przetłumaczenia części dowodów oraz brak wypowiedzenia się na temat zgłoszonych twierdzeń i dowodów, w tym dowodów na nie uzyskanie przez skarżącą dochodu ze sprzedaży jej lokalu. Należy przypomnieć, iż w zaskarżonej decyzji organ wskazał i opisał przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, którymi organy podatkowe kierują się dokonując oceny możliwości udzielenia podatnikowi ulgi podatkowej na podstawie art. 67a Ordynacji podatkowej. Jednakże z uwagi na fakt, iż w prowadzonym postępowaniu strona skarżąca nie wykazała i nie udokumentowała dowodami w języku polskim aktualnej sytuacji materialnej i finansowej nie było podstaw do ustalenia, czy w jej przypadku zachodzą ww. przesłanki udzielenia wnioskowanej ulgi. Należy zauważyć, iż postępowanie ulgowe toczone było na skutek wniosku o ulgę w spłacie. Jak wskazuje się zaś w doktrynie prawa podatkowego, przedmiotowy wniosek powinien być uzasadniony i to w interesie podatnika leży podanie do wiadomości organów wszystkich okoliczności sprawy i dopilnowanie ich utrwalenia w dokumentach. Końcowo w odniesieniu do zarzutu braku wypowiedzenia się organu w przedmiocie dowodów na nie uzyskanie przez skarżącą dochodu ze sprzedaży należącego do niej lokalu zauważyć należy, iż w treści skarżonej decyzji organ stwierdził, że z przedłożonego przez stronę postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 16 września 2015 r., utrzymującego w mocy postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 28 maja 2015 r., wynika, że oba te organy zgodnie uznały, iż nie istnieją podstawy do uznania, że doszło do popełnienia w tej sprawie przestępstwa. Powyższe sprawia, że organ miał uzasadnione podstawy do wywiedzenia oceny wskazanej okoliczności. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że żaden z zarzutów skargi nie doprowadził do skutecznego wzruszenia zaskarżonej decyzji. Z tego powodu na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o jej oddaleniu.