II SA/Rz 378/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. S., B. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących A. S., B. S. i M. S. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm. – dalej "u.p.z.p.") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na terenie działki nr 124 obr. [...] w J. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla wymienionej wyżej inwestycji toczyło się na wniosek A. S., M. S. i B. S. Po przeprowadzeniu postępowania, Burmistrz Miasta [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji – wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. W uzasadnieniu wskazał, że planowane przedsięwzięcie nie spełnia warunków w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech, wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu. Podkreślono, że w analizowanym obszarze brak jest działek dostępnych z tej samej drogi publicznej – ul. [...], które zabudowane by były budynkami pozwalającymi ustalić warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla budynku gospodarczego a wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W odwołaniu od tej decyzji A. S., M. S. i B. S. zawnioskowali o jej uchylenie i ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego. Zarzucili brak dokonania przez organ prawidłowych ustaleń. Podnieśli, że bliskie sąsiedztwo terenu objętego wnioskiem stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z zabudowaniami garażowo-gospodarczymi. Tereny wokół działki nr 124 nie są jednak dostępne z drogi krajowej nr [...] W.-J., lecz skomunikowane są z tzw. starą drogą przez P. Według odwołujących działka nr 124 wraz z działkami przyległymi stanowi jednorodną pod względem urbanistycznym całość a planowana zabudowa na działce nr 124 nie zmierza do zaburzenia dotychczasowego ładu przestrzennego w tym rejonie. Wskazali na konieczność poszerzenia granic obszaru analizowanego (najbliższa działka sąsiednia skomunikowana z drogą krajową to działka nr 115/1 – w odległości ok. 235m od działki objętej wnioskiem). Odległość ta mieści się w czterokrotności szerokości frontu działki nr 124, a tym samym objęcie analizą działki nr 115/1 nie stanowiłoby w ich ocenie nadmiernego poszerzenia granic obszaru analizowanego. Zarzucili zaniechanie wyznaczenia granic obszaru analizowanego na kopii mapy zasadniczej, stanowiącej integralną część decyzji i poprzestanie na wskazaniu konturów działki nr 124. Ich zdaniem powyższe uniemożliwia weryfikację decyzji pod kątem poprawności i zgodności z przepisami (art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm. – zwane dalej "rozporządzeniem"). Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że celem postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest ustalenie czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Organ bada zatem czy zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym dotyczące tzw. wymogu dobrego sąsiedztwa. W tym celu wokół działki budowlanej wyznacza się obszar analizowany, którego granice wyznacza się na kopii mapy o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej niż 50m. (§ 3 rozporządzenia). Powyższe ma na celu zachowanie ładu przestrzennego. SKO wskazało, że organ I instancji wywodzi, że wymóg dobrego sąsiedztwa nie został spełniony, natomiast odwołujący kwestionują te ustalenia. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Kolegium uznało, że w okolicznościach sprawy granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone prawidłowo, z zachowaniem wymogów § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Szerokość frontu działki objętej wnioskiem wynosi 61m, granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały w odległości 183m od granic działki objętej wnioskiem a więc w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu działki. Wbrew zarzutom odwołania wyznaczony obszar analizowany obejmuje nie tylko działki graniczące z działką objętą wnioskiem, ale też szereg działek niegraniczących z tą działką a położonych w odległości 183m od granic działki objętej wnioskiem. SKO zwracając uwagę na brak wystarczającego umotywowania przez organ I instancji kwestii przyjęcia minimalnych wartości obszaru analizowanego (mimo, że strony we wniosku inicjującym postępowanie zwracały się o poszerzenie granic obszaru analizowanego), to jednak naruszenie to nie mogło wpłynąć na zmianę zaskarżonej decyzji. Zdaniem Kolegium nie zaistniały okoliczności uzasadniające poszerzenie granic obszaru analizowanego. Nie występuje bowiem zabudowa jedynie w jednym kierunku granic działki. Brak jest różnorodności zabudowy a nieruchomości sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej są niezabudowane. Jak zaznaczyło SKO niedopuszczalne jest takie wyznaczanie granic obszaru analizowanego, które zmierza jedynie do poszukiwania obiektów budowlanych, które dadzą podstawę do uwzględnienia planowanego zamierzenia inwestycyjnego określonego we wniosku. W ocenie Kolegium poszerzenie granic obszaru analizowanego powodowałoby wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora, natomiast stanowiłoby zaprzeczenie zasady zachowania ładu przestrzennego i wymogu spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa. Planowana inwestycja spełnia pozostałe wymogi z pkt 2-5 ust. 1 art. 61 u.p.z.p., niemniej wobec braku spełnienia przesłanki z pkt 1 tego przepisu, zasadnie w ocenie Kolegium odmówiono ustalenia warunków dla planowanej inwestycji. Jako chybione organ uznał zarzuty, że decyzja nie zawiera załącznika wskazującego granice obszaru analizowanego. Granice obszaru wyznaczone na kopii mapy zasadniczej, o której mowa w art. 52 ust. 2 ustawy stanowią "część składową" analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która stanowi materiał dowodowy, nie zaś integralną część decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję A. S., M. S., B. S. zawnioskowali o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucili naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 10 K.p.a. oraz naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 rozporządzenia Podtrzymując argumentację odwołania, zwrócili uwagę na brak konsekwencji organu, który raz wskazuje, że niedopuszczalność ustalenia warunków zabudowy wynika z powodu braku zabudowy na działkach sąsiednich, innym zaś razem z powodu braku dostępności działek do tej samej drogi publicznej. Podnieśli, że stwierdzenie zawarte w decyzji, że nieruchomości sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej są niezabudowane, jest błędne i nieprawdziwe. Najbliższą działka sąsiednią dostępną z tej samej drogi krajowej jest działka nr 115/1 i jest ona zabudowana. W ich ocenie stwierdzenie, że w analizowanym obszarze występuje zabudowa rozproszona dawało organowi podstawę do wyznaczenia granic obszaru analizowanego ponad minimum określone w § 3 rozporządzenia. Orzekające organy zignorowały argumenty inwestorów wskazujące, że działka nr 124 wraz z działkami do niej przyległymi stanowią jednorodną pod względem urbanistycznym całość, a planowana zabudowa nie zmierza do zaburzenia dotychczasowego ładu przestrzennego w tym rejonie. W ich ocenie objęcie analizą działki nr 115/1 (znajdującej się w odległości ok 235m) nie stanowiłoby nadzwyczajnego i nadmiernego poszerzenia granic obszaru analizowanego. Końcowo skarżący podnieśli, że brak wnikliwości i dbałości o poczynienie prawidłowych ustaleń doprowadziło organ do nietrafionego wniosku, że działka inwestorów nie spełnia warunku z art. 61 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o jej oddalenie i powołało się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066). W świetle brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a." sądy administracyjne badają, czy kwestionowany akt (tu decyzja) nie narusza prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto badają, czy organ nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością aktu z przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Przy czym, jak wynika z przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w granicach określonych przepisami ustaw powołanych wyżej, Sąd doszedł do przekonania, że przy wydaniu kontrolowanych decyzji zostały naruszone przepisy postępowania i dlatego decyzje te nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Naruszenie przepisów postępowania może polegać na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych. Treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. jednoznacznie stanowi, że warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, iż stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli treść decyzji. Wyrażona w art. 7 K.p.a. jedna z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasada prawdy obiektywnej oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Stosownie natomiast do przepisów art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena dowodów, zgodnie z wymienionym ostatnio przepisem, powinna być oparta o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. Organ obowiązany jest więc rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale też wszystkie dowody we wzajemnej łączności. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie niniejszej nie wywiązały się z obowiązku należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności i ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, naruszając tym samym powołane wyżej przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Uchybienia zaś postępowania odwoławczego, w którym nie rozważono wszystkich faktów i dowodów mających prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nie wyjaśniono okoliczności spornych, czynią zaskarżoną decyzję wadliwą z punktu widzenia wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Należy też podkreślić, że w szczególności decyzje odmowne (negatywne) dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać m.in., iż organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się konsekwentnie, że niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania i stanowi podstawę uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestyjne, że dla terenu, na którym planowana jest budowa przedmiotowego budynku gospodarczego, w czasie wydawania kwestionowanych decyzji brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd też inwestycja ta, jak wynika z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) wymagała ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wspomniany przepis stanowi, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z kolei wydanie takiej decyzji jest uzależnione od łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 tej ustawy, a którego treść przywołano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i wydanej w pierwszej instancji, zbędnym jest więc jej powielanie. Istotny w rozpoznawanej sprawie jest warunek zawarty w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który określony jest jako "zasada dobrego sąsiedztwa". Niespełnienie tego warunku, według organów obu instancji, skutkować musiało odmową ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W ocenie Sądu, zebrany dotychczas w sprawie materiał dowodowy nie dawał organom administracji podstaw do tak jednoznacznych, a zarazem kategorycznych ocen. Otóż celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego jako takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Powstająca zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (zob. Z. Niewiadomski "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", W – wa 2004, s. 500)). Nie może budzić wątpliwości, że by ustalić warunki zabudowy konieczne jest – w myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.- istnienie przynajmniej jednej sąsiedniej działki zabudowanej, dostępnej z tej samej drogi publicznej. Pojęcie "działki sąsiedniej" użyte w tym przepisie nie zostało jednakże zdefiniowane w u.p.z.p. Skład orzekający podziela w pełni prezentowany w orzecznictwie pogląd, iż pojęcia działki sąsiedniej nie można ograniczać do działki przyległej do działki inwestora, lecz odnieść je należy do pewnego obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającą organowi na dokonanie oceny możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (zob. wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 10/11). Za szerokim rozumieniem pojęcia działki sąsiedniej przemawia zarówno ochrona prawa własności, jak też deklarowana w art. 6 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy zasada wolności zagospodarowania terenu. Pojęcie działki sąsiedniej powinno być interpretowane funkcjonalnie (zob. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 551/2005, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 677/2004). Nadto Sąd podziela wyrażony w doktrynie pogląd, że w związku z tym, iż u.p.z.p. posługuje się sformułowaniami nie zawsze jasnymi, to w razie wątpliwości należy je interpretować na korzyść obywatela, tj. na korzyść jego uprawnień właścicielskich (zob. op. cit. s. 497). W świetle tego wszystkiego, co wyżej naprowadzono stwierdzić należy, że organy winny ponownie rozważyć, czy wyznaczenie granic obszaru analizowanego w minimalnym dopuszczalnym rozmiarze było uzasadnione. Jak wynika z lektury uzasadnienia decyzji wydanej w pierwszej instancji, wspartego analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (zał. opisowy do tej decyzji) w sprawie niniejszej wyznaczono obszar analizowany obejmujący minimalny teren wytyczony zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), tj. w odległości ok. 183m (trzykrotność frontu działki wnioskowanej do zabudowy). Przyjęto jednocześnie, że w wyznaczonym obszarze brak jest działek dostępnych z tej samej drogi publicznej, które by były zabudowane budynkami pozwalającymi ustalić warunki zabudowy wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a także stwierdzono, iż warunki art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 u.p.z.p. zostały spełnione. Organ I instancji nie wyjaśnił jednakże w uzasadnieniu swej decyzji dlaczego przyjął minimalny obszar analizowany, chociaż jak wyżej wspomniano, obszar ten został wyznaczony formalnie prawidłowo (zgodnie z § 3 cyt. rozporządzenia). Obowiązkiem organu było określenie sąsiedztwa działki przeznaczonej pod projektowaną inwestycję nie w sposób automatyczny, lecz przy uwzględnieniu specyfiki okolicznego terenu. Mimo wniosków zawartych w odwołaniu i przedstawionej w nim argumentacji, a więc wskazujących na "konieczność poszerzenia granic obszaru analizowanego i wskazania, iż najbliższa sąsiednia działka nr 115/1 jest zabudowana i mieści się w czterokrotności szerokości fontu działki nr 124" oraz "skomunikowana jest" z drogą krajową, z której odbywa się wjazd na działkę objętą wnioskiem, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono z zachowaniem obowiązujących reguł dowodowych (art. 75 i nast. K.p.a.) słuszności stanowiska przyjmującego jedynie minimalny obszar analizowany. Stwierdzenie, iż niedopuszczalne jest takie wyznaczenie granic obszaru analizowanego, które zmierza jedynie do poszukiwania obiektów budowlanych, które dadzą podstawę do uwzględnienia planowanego zamierzenia inwestycyjnego określonego we wniosku, bez odniesienia się do okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, nie czyni zadość obowiązkom proceduralnym dotyczącym wyjaśnienia i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W rzeczywistości brak w tym uzasadnieniu rozważań i oceny charakterystyki terenu otaczającego działkę inwestora, co pozwoliłoby organom na porównanie planowanej przez stronę skarżącą budowy budynku gospodarczego z zabudową istniejącą na większym obszarze (w tym działki nr 115/1) i w konsekwencji również ocenę, czy planowana inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z istniejącym w okolicy ładem przestrzennym, czy też w takiej sprzeczności pozostaje. Zatem przy ponownym rozpatrywaniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy, oprócz usunięcia uchybień proceduralnych, organ I instancji winien uwzględnić rozważania Sądu dotyczące wyznaczenia granic obszaru analizowanego. Zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. nie jest zasadny. Z powyższych przyczyn i na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł zgodnie z art. 200 P.p.s.a.