II SA/Bd 38/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z [...] kwietnia 2016 r. znak [...] o odmowie wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. P. w T. (działka nr [...] z obrębu [...]). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy. W dniu [...] marca 2014 r. skarżący złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. P. w T., który zadaniem organu okazał się niekompletny. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. wezwał inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane do uzupełnienia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej zakreślając termin na usunięcie braków - 21 dni, licząc od dnia otrzymania ww. postanowienia. Pośród żądanych dokumentów wymieniono: -ostateczną decyzję dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, zwalniającą z zakazów, o których mowa w art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469); -ostateczną decyzję o pozwoleniu wodnoprawnym wydaną na podstawie art. 122 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy. Prezydent Miasta T. w związku z nieuzupełnieniem braków przez skarżącego wydał ww. decyzję o odmowie wydania pozwolenia na budowę, uzasadniając ją tym, że inwestor nie uzupełnił dokumentacji w postaci ostatecznej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, zwalniającej z zakazów, o których mowa w art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne i ostatecznej decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, wydanej na podstawie art. 122 ust. 2 pkt 2 ustawy. Zakreślony przez organ termin upłynął bezskutecznie. Skarżący odwołał się od decyzji organu I instancji wskazując, że z zaświadczeń wydanych przez Prezydenta Miasta T. wynika, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla "K." w T., działka nr [...] (obręb [...]), znajduje się w granicach obszaru oznaczonego symbolem B12 MJ, dla którego ustalono funkcję podstawową "mieszkaniową jednorodzinną". Zdaniem odwołującego się ani ww. zaświadczenie, ani obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla osiedla "K." nie uzależniają realizacji zamierzenia inwestycyjnego od uzyskania decyzji właściwego organu o zwolnieniu z zakazów określonych w art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne oraz od uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 122 ust. 2 ustawy Prawo wodne. Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymującej w mocy orzeczenie organu I instancji stwierdził, że inwestor nie usunął nieprawidłowości, stwierdzonych zasadnie przez organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] listopada 2015 r., mianowicie nie przedłożył on ostatecznej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, zwalniającej z zakazów, o których mowa w art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne oraz nie przedłożył ostatecznej decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym wydanym na podstawie art. 122 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo wodne. Organ odwoławczy wskazał również, że w aktach sprawy znajdowała się kserokopia decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...] odmawiająca udzielenia zwolnienia z zakazów określonych w art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne - dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...] w T. przy ul. [...]. Poza tym, organ odwoławczy zwrócił się do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. o przesłanie urzędowo poświadczonego odpisu wskazanej decyzji oraz udzielenie informacji, czy jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. W dniu [...] października 2016 r. wpłynął odpis ww. decyzji urzędowo poświadczony wraz z wyjaśnieniem, że decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] lutego 2014 r. i pozostaje w obrocie prawnym. Z uzasadnienia tej decyzji jednoznacznie wynika, że działka, na której planowana jest inwestycja, stanowi obszar szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy Prawo wodne i w związku z tym, obowiązują na nim zakazy z art. 88l ust. 1 i art. 40 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Choć w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie wyrażono wprost powyższych zakazów (na co zwraca uwagę odwołujący się), nie powoduje to wyłączenia stosowania bezwzględnie obowiązujących przepisów ustawy Prawo wodne. Warto przy tym zauważyć, że § 7 uchwały nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] września 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "K." w T. - wspomina o obszarze zagrożonym zalewem wielkiej wody powodziowej 100-letniej (WW 1%), przez co teren objęty jest ograniczeniem wynikającym z art. 122 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo wodne. Wobec powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że podstawę odmowy udzielenia decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, który nakazuje właściwemu organowi przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzenie kompletności projektu budowlanego i m.in. posiadanie wymaganych pozwoleń. W przypadku niekompletności projektu w powyższym zakresie, organ nie mógł udzielić pozwolenia na budowę. W skardze wniesionej do WSA w Bydgoszczy na decyzję organu II instancji skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonym orzeczeniu. Skarżący wyjaśnił, że przed przystąpieniem do realizacji swojego zamierzenia inwestycyjnego i wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego, uzyskał dwa zaświadczenia, pierwsze z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] i drugie nr [...], które wydane zostały przez Prezydenta Miasta T. Z zaświadczeń wynika, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedle "K." w T., działka nr [...] (obręb [...] ), znajduje się w granicach obszaru oznaczonego symbolem B12 MJ, dla którego ustalono funkcję podstawową: "mieszkaniową jednorodzinną" oraz funkcję dopuszczalną: "działalność gospodarcza i społeczna nie powodująca innej emisji zanieczyszczeń do środowiska aniżeli energetyczne, powstające w wyniku spalania nośników energii dla celów grzewczych oraz hałasu na działce sąsiedniej przekraczającego równoważny poziom dźwięku określony w przepisach szczególnych. Z treści otrzymanych zaświadczeń nie wynika, aby realizacja zamierzenia inwestycyjnego uzależniona była od uzyskania decyzji właściwego organu o zwolnieniu z zakazów określonych w art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne oraz od uzyskania decyzji wodnoprawnej z art. 122 ust. 2 ustawy Prawo wodne. Artykuł 88l ust. 1 zawiera katalog zakazów dotyczących wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe. Wskazuje on trzy zakazy na obszarach szczególnego zagrożenia powodziowego. Jednym z zakazów jest zakaz dotyczący wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych z wyjątkiem dróg rowerowych. Lokalizacja urządzeń wodnych oraz obiektów budowlanych na tych obszarach jest zabroniona lub podlega szczególnemu nadzorowi organu, którym jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "K." nie wynika, aby istniał obowiązek uzyskiwania decyzji zwalniającej z zakazów o których mowa w art. 88l ustawy Prawo wodne oraz dostarczenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym wydaną na podstawie art. 122 ww. ustawy przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Dopiero umieszczenie w planach zagospodarowania przestrzennego takich zapisów skutkuje możliwością egzekwowania zakazów. Taki pogląd potwierdzony został również w wyroku NSA z 19 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1530/14, w którym Sąd stwierdził, iż "zakaz ustanowiony w art. 88l ust. 1 p.w., m.in. sytuowania obiektów budowlanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, winien znaleźć odzwierciedlenie w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego. Z planu miejscowego jednoznacznie winno wynikać, że obszary szczególnego zagrożenia powodzią nie są przewidziane do zabudowy. W podobnym tonie wypowiedział się również WSA w Olsztynie z 10 września 2013 r. sygn. II SA/OI 539/13. Sąd wskazał, że gmina, zobowiązana jest oznaczyć precyzyjnie i zgodnie z zapisami studium obszary szczególnego zagrożenia powodzią. Musi to być wyraźnie oznaczone w planie. Taki zapis nie wyklucza jednoczesnego określenia funkcji usługowej dla danych obszarów. W takiej sytuacji zapis musi być jednak zredagowany precyzyjnie, żeby wynikało z niego, że dopuszcza się realizację funkcji np. usługowej (dla danych terenów leżących na obszarze zagrożenia przeciwpowodziowego), ale pod warunkiem uzyskania zgody w formie decyzji dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej wydanej na podstawie art. 88l ust. 2 ustawy. Przy takich zapisach planu inwestor będzie zdawał sobie sprawę z faktu, na jakich terenach zamierza inwestować. Ponadto realizacja zamierzenia zgodnie z art. 88l ust. 2 ustawy zależeć będzie od uzyskania decyzji właściwego organu o zwolnieniu z zakazów określonych w art. 88l ust. 1 ustawy. Zdaniem skarżącego, nie sposób również zgodzić się ze stwierdzeniem organu w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że miejscowy plan wspomina o obszarze zagrożonym zalewem wielkiej wody powodziowej. Z takiego zapisu nie można wywieść, iż uzyskanie pozwolenia na budowę uwarunkowane jest koniecznością uzyskania pozwoleń wynikających z ustawy prawo wodne. Zapis ten jedynie stwierdza fakt umiejscowienia przedmiotowej nieruchomości na konkretnym obszarze, który zagrożony jest zalaniem. W ocenie skarżącego, decyzja sprzeczna jest z art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sama wzmianka, iż teren ten znajduje się na obszarze zagrożeniem zalewem wielkiej wody powodziowej nie świadczy o właściwym uwzględnieniu przepisów odrębnych, skoro jednocześnie na tym samym obszarze przewidziano tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz funkcję dopuszczalną w postaci działalności gospodarczej i społecznej. Skarżący zwrócił również uwagę na naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj. art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego, albowiem organ winien ustalić czy dla przedmiotowej działki została przygotowana mapa zagrożenia powodziowego o której mowa w art. 88d ust 2 ustawy Prawo wodne. Dopiero pozytywna odpowiedź na tą kwestię pozwoli potwierdzić, iż teren ten odpowiada definicji terenu zagrożonego powodzią zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy Prawo wodne. W przedmiotowej sprawie brak takich ustaleń. Organ naruszył także art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutu skarżącego dotyczącego umieszczenia w planach zagospodarowania przestrzennego takich zapisów, które skutkują możliwością egzekwowania zakazów. Ponadto zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez złamanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Skarżący podkreślił, że postępowanie Prezydenta Miasta T. jest postępowaniem pozostającym ze sobą w sprzeczności, gdyż z jednej strony organ administracji dopuszcza na spornym terenie budowę mieszkaniową jednorodzinną z drugiej zaś strony odmawia wydania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Wojewody [...] z [...] listopada 2016 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z [...] kwietnia 2016 r. znak [...] o odmowie wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. P . w T. (dz. nr [...]). Podstawę materialnoprawną wydanych orzeczeń stanowił art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.). Z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika obowiązek sprawdzenia przez organ rozwiązań projektowych. Według powyższego przepisu, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przepisie tym określono czynności sprawdzające, jakich powinien dokonać organ w zakresie kompletności wniosku (co do formy i wymaganej prawem treści) oraz jego zgodności z przepisami prawa. Z jego treści wynika, iż w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, lub gdy w przypadku jego braku wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami tych dokumentów. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, to te bowiem dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Niemożliwe jest zatem wydanie zgodnego z prawem pozwolenia na budowę bez uprzedniej oceny projektu budowlanego z punktu widzenia ustaleń powyższych aktów prawnych (Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, Autorzy: Alicja Plucińska-Filipowicz (red.), Marek Wierzbowski (red.), Kamil Buliński, Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Tomasz Filipowicz, Artur Kosicki, Mariusz Rypina , Mirosław Wincenciak, stan prawny: 2016.09.02). W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w wyżej wskazanym przepisie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że Prezydent Miasta T. postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na skarżącego obowiązki, których on nie wykonał, a nawet nie podjął próby ich wykonania. Niezastosowanie się przez skarżącego do obowiązku nałożonego powyższym postanowieniem skutkowało odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Faktem jest, że postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane jest niezaskarżalne i z tego powodu prawidłowość nałożonego obowiązku w nim oceniana jest w postępowaniu odwoławczym. Wynika to z art. 142 k.p.a. Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Sąd kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w ramach kompetencji wynikających z art. 134 § 1 k.p.a. dokonał również oceny postanowienia Prezydenta Miasta T. i nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa przy jego wydawaniu. Należy zwrócić uwagę, że decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę nie jest wynikiem ograniczeń wynikających z ustawy prawo wodne oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego swoim zasięgiem teren działki nr [...] z obrębu [...], przy ul. P. w T. Według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawartego w uchwale Rady Miasta T. z dnia [...] września 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "K." w T., będącego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta T. ([...]), teren działki zagrożony jest zalewem wielkiej wody powodziowej (WW 1%) na poziomie rzędnej lustra wody 42.60 m n.p.m. Teren działki stanowi obszar szczególnego zagrożenia. Decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę jest konsekwencją niezastosowania się skarżącego do obowiązków wynikających z postanowienia Prezydenta Miasta T. z dnia [...] listopada 2015 r. Organ I instancji w powyższym orzeczeniu wezwał skarżącego na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w terminie 21 dni, licząc od dnia otrzymania ww. postanowienia do uzupełnienia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej o: -ostateczną decyzję dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, zwalniającą z zakazów, o których mowa w art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne; -ostateczną decyzję o pozwoleniu wodnoprawnym wydaną na podstawie art. 122 ust. 2 pkt 2 powyższej ustawy. Działanie organu znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na źródła prawa i hierarchię aktów ją stanowiących. Zgodnie z art. 87 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia (ust. 1). Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego (ust. 2). Przepis zawiera hierarchiczne podporządkowanie tych źródeł. Najwyższe miejsce pośród nich zajmuje Konstytucja. Ustawy, które są źródłami prawa powszechnie obowiązującego, pełnią funkcję nadrzędną nad aktami prawa miejscowego (w tym miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego), które są źródłami prawa o zasięgu lokalnym. W świetle podniesionych zarzutów w skardze, hierarchia aktów prawnych ma istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie, ponieważ obowiązki nałożone na skarżącego w postanowieniu Prezydenta T. z dnia [...] listopada 2015 r. znajdują umocowanie właśnie w ustawach: Prawo wodne, planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Natomiast miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi pozostawać w zgodzie z przepisami tych ustaw, które stanowią prawo powszechnie obowiązujące. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że nieruchomość objęta wnioskiem o udzielanie pozwolenia na budowę położona jest na terenie zagrożonym zalewem wielkiej wody powodziowej (WW 1%) na poziomie rzędnej lustra wody 42.60 m n.p.m. Oznacza to, że prawo własności zostało w związku z terenem zalewowym ograniczone postanowieniami aktu prawa miejscowego, które są wiążące dla organów architektoniczno-budowlanych przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 9 pkt 6c ustawy prawo wodne, przez obszary szczególnego zagrożenia powodzią - rozumie się przez to: a) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat, b) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat, c) obszary, między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, a także wyspy i przymuliska, o których mowa w art. 18, stanowiące działki ewidencyjne, d) pas techniczny w rozumieniu art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren, na którym znajduje się sporna działka stanowi obszar szczególnego zagrożenia powodzią, z prawdopodobieństwem wystąpienia powodzi raz na 100 lat. W § 7 tego aktu ustalono szczególne warunki zabudowy i zagospodarowania dla tego terenu: "1. Ustala się szczególne warunki zabudowy i zagospodarowania terenów na obszarze zagrożonym zalewem wielkiej wody powodziowej 100 letniej (WW 1%): 1) ustala się specjalne warunki posadawiania budynków na terenach zalewowych: sposoby fundamentowania, podpiwniczania oraz poziom posadzki parteru budynków muszą uwzględniać horyzont powodziowy dla określonej strefy (WW 1%), 2) ustala się obowiązek dołączenia do projektów technicznych wyników badań geologiczno-gruntowych dla budynków posadawianych na terenach zalewowych. 2. Ustala się warunki techniczne dla tras komunikacyjnych: 1) ustala się przebieg nowej trasy komunikacyjnej łączącej ulicę T. z ulicą L. ([...]), o projektowanej niwelecie powyżej 42.70 m n.p.m., (projektowany przejazd pod trasą - ulicą S. - na poziomie rzędnej 43,00 m n.p.m.), 2) ustala się warunki modernizacji ulicy T., na odcinku pomiędzy cmentarzem a mostem na D.: ulicę należy podwyższyć do rzędnych zgodnych z rysunkiem planu, 3) ustala się warunki przebudowy ulicy Ś.: należy podwyższyć niweletę ulicy do rzędnej 42.65 m n.p.m.". Oznacza to, że zabudowa jest dopuszczalna ale na określonych prawach. Zgodnie z art. 88l ustawy Prawo wodne, zasadą jest zakaz zabudowy, co wynika z ust. 1 pkt 1 tego przepisu: "Na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych, z wyjątkiem dróg rowerowych". Odstępstwem od powyższego ograniczenia jest zgoda dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, o czym stanowi art. 88l ust. 2 ustawy, zwalniająca w drodze decyzji od zakazów, o których mowa w ust. 1, określając warunki niezbędne dla ochrony przed powodzią, jeżeli nie utrudni to zarządzania ryzykiem powodziowym. Kolejnym wymogiem ustawowym związanym z terenem szczególnego zagrożenia jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z art. 122 ust. 2 pkt 2 ustawy, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane również na wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie innych robót na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, jeżeli wydano decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 3 i art. 88l ust. 2. W ocenie Sądu, decyzja dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej zwalniająca w drodze decyzji od zakazów ma charakter pozwolenia. Tylko ten organ jest kompetentny do zajęcia stanowiska w zakresie zabudowy na terenach szczególnego zagrożenia - zalewowych, a organ architektoniczno-budowlany nie może go w tym wyręczyć. Rozstrzygnięcie decyzji dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej będzie miało wpływ na to, czy będzie wymagane pozwolenie wodnoprawne. W tym stanie rzeczy organ prawidłowo działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane stwierdził w dokumentacji naruszenia, w zakresie określonym w ust. 1 i nałożył postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Braki nie zostały uzupełnione. Po bezskutecznym upływie terminu określonego w powyższym postanowieniu organ był obowiązany wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zarzuty podniesione w skardze w zakresie braku ustalenia, czy działka położona jest na terenie, który pokrywa się z terenem map zagrożenia powodziowego zalewowym lokalizacji, nie mogą w ocenie Sądu odnieść zamierzonego skutku z tego powodu, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego cały teren na załączniku graficznym oznaczony symbolem B12 MJ położony jest na terenie obszaru szczególnego zagrożenia powodzią. A skoro tak, jest on terenem narażonym na niebezpieczeństwo powodzi wskazanych we wstępnej ocenie ryzyka powodziowego i powinien posiadać sporządzoną mapę zagrożenia powodziowego. Obowiązek określenia granic tego obszaru wynikał z art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W planie miejscowym określa się obowiązkowo granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Skarżący w spawie o pozwolenie na budowę nie może kwestionować ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bo to wykracza poza granice spawy rozpoznawanej przez Sąd i może być jedynie podstawą do odrębnego postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.