VII SA/Wa 1855/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), sędzia WSA Bożena Marciniak, Protokolant ref. staż. Agata Abramowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] i [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] i [...] decyzją z [...] czerwca 2016 r. (nr [...])[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lutego 2016 r. (nr [...]) o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie legalności rozbudowy budynku mieszkalnego. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący zwrócili się do organu I instancji z pismem z 28 kwietnia 2015 r. o zbadanie legalności rozbudowy budynku gospodarczego o funkcji mieszkaniowej znajdującego się na nieruchomości [...] przy ul. [...] (nr ew. [...] obr. [...]). W piśmie z dnia 12 listopada 2015 r. wnioskodawcy wyjaśnili, że są współwłaścicielami sąsiedniej nieruchomości (nr [...] obr. [...]) przy ul. [...] i w granicy z tą działką wybudowali "połowę" bliźniaka. Oczekiwali, że właściciele sąsiedniej nieruchomości "dobudują" drugą połowę bliźniaka. Wybudowanie przez [...] samodzielnego obiektu budowlanego spowodowało, że zostali pozbawieni dostępu do ściany domu i możliwości jej ocieplenia. Zarzucili, że posadzenie leszczyny przez sąsiadów w odległości 0,5 metra od granicy z tą ścianą powoduje, że ich dom jest narażony na zawilgocenie i zagrzybienie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po przeprowadzeniu w dniu 19 stycznia 2016 r. kontroli spornej inwestycji, decyzją z [...] lutego 2016 r. (nr [...]) działając na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 k.p.a. (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ podał, że sporny obiekt budowlany został rozbudowany i przebudowany na podstawie decyzji Starosty Powiatowego w [...] z [...] października 2009 r. (nr [...]) i przyjęty do użytkowania w dniu 26 sierpnia 2015 r. Sporna inwestycja nie narusza przepisów prawa budowlanego w tym m. in. § 12 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) dotyczącego minimalnej odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną (4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy). Inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość skarżących, w związku z tym nie mają oni interesu prawnego w domaganiu się wszczęcia postępowania w ramach nadzoru budowlanego w sprawie legalności rozbudowy tego budynku. W odwołaniu od tej decyzji [...] zarzucili, że organ I instancji w toku postępowania w tej sprawie nie wyjaśnił czy sporny budynek gospodarczy, który następnie został rozbudowany i przebudowany na budynek mieszkalny został wybudowany legalnie. Skarżący wyjaśnili, że w dniu [...] września 1975 r. Urząd Miejski w [...] udzielił im pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych, zaś teren inwestycji w m.p.z.p. jest przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną bliźniaczą mieszkaniową. Odwołujący się stwierdzili, że sporny obiekt budowlany "bardzo aktywnie" oddziałuje na ich nieruchomość, nie mają dostępu do ściany domu, a zatem posiadają interes prawny w niniejszym postępowaniu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] czerwca 2016 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skarżący nie mają interesu prawnego do żądania wszczęcia postępowania w sprawie legalności rozbudowy obiektu budowlanego na sąsiedniej nieruchomości. Sporny obiekt budowlany został usytuowany w odległości 4 metry od granicy z ich nieruchomością i nie oddziałuje na tę nieruchomość. Wnioskodawcy w piśmie z 28 kwietnia 2015 r., ani w piśmie z 6 czerwca 2016 r. nie podali żadnego przepisu prawa, z którego wynikałby ich interes prawny we wszczęciu postępowania w tej sprawie. Organ dodał, że decyzja co do zagospodarowania działki sąsiedniej należy wyłącznie do ich właścicieli. [...] w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzucili nieuzasadnione przyjęcie, że nie posiadają interesu prawnego do wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi powtórzyli stanowisko zaprezentowane we wniosku o wszczęcie postępowania oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Stwierdzili, że kwestionowana decyzja o rozbudowie budynku mieszkalnego dotyczy obiektu, który nigdy nie istniał. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga [...] jest nieuzasadniona. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją organy nadzoru budowlanego obu instancji (Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] i [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego), przyjęły, że w piśmie z 28 kwietnia 2015 r. skarżący domagali się zbadania zgodności z przepisami prawa budowlanego przebudowy obiektu budowlanego na sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...]. Organy ustaliły, że sporna inwestycja została przebudowana na podstawie decyzji Starosty Powiatowego w [...] z [...] października 2009 r. i przyjęta do użytkowania. Sąd podziela stanowisko organów, że skarżący nie mają interesu prawnego w domaganiu się wszczęcia postępowania w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej przebudowy tego budynku. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego mającej związek z jego sytuacją prawną. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki powiązane z konkretną sprawą administracyjną, nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Pojęcie interesu prawnego może być rozumiane wyłącznie jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny. Od interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. We wniosku o wszczęcie postępowania, w odwołaniu ani w skardze do Sądu skarżący nie wskazali przepisu prawa materialnego świadczącego o posiadaniu interesu prawnego w sprawie legalności rozbudowy istniejącego obiektu budowlanego. W szczególności o posiadaniu tego interesu nie przesądza okoliczność, że usytuowanie spornej inwestycji uniemożliwia im swobodny dostęp do ściany domu i np. jej ocieplenia. Skarżący zamierzając wykonać określone roboty budowlane przy swoim domu, posadowionym w granicy działki sąsiedniej, mogą na podstawie art. 47 ust. 2 prawa budowlanego zwrócić się do organu o wdanie decyzji o zezwoleniu na wejście na sąsiednią nieruchomość. Należy dodać, że skarżący nie kwestionowali, że rozbudowa spornego obiektu budowlanego narusza przepisy techniczno-budowlane, w taki sposób, że to naruszenie negatywnie oddziałuje na korzystanie przez nich ze swej nieruchomości. Ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może sięgać tak daleko, że w rzeczywistości osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektu budowlanego, rodzaju czy miejscu jego posadowienia. Sąd zauważa, że organy nadzoru budowlanego w postępowaniu w sprawie legalności rozbudowy czyniły ustalenia jedynie w tym zakresie i stwierdziły, że inwestor nie dopuścił się odstępstw od decyzji Starosty Powiatowego w [...] z [...] października 2009 r. (nr [...]) o pozwoleniu na rozbudowę spornego budynku gospodarczego o funkcji mieszkaniowej. W tym postępowaniu organy nie są uprawnione do kontrolowania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie pozbawia to jednak strony ochrony prawnej również i w tym zakresie, ponieważ przysługuje jej uprawnienie do domagania się przed właściwymi organami administracji architektoniczno - budowlanej wszczęcia postępowania nadzwyczajnego dotyczącego decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższego wynika, że wszystkie zarzuty skargi są nieuzasadnione. Sąd wypełniając określony w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), obowiązek badania legalności zaskarżonej decyzji w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi stwierdził, że nie ma podstaw do jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany uwzględnić w tym postępowaniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy, orzekł jak w sentencji.