II GSK 3214/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Po 143/17 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A.B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 143/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] maja 2016 r. Naczelnik Urzędu Celnego w L., na podstawie art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.), w zw. z art. 2 ust. 3 i 4, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1a, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 oraz art. 91 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 612; dalej: u.g.h.), wymierzył A. B. karę pieniężną w wysokości 24000 zł z tytułu urządzania gier na automatach o nazwie Vegas Multigame nr [...] i Black Horse nr [...] poza kasynem gry, tj. w należącym do niej [...] w K. przy ul. U. [...]. Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z [...] grudnia 2016 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję do Sądu I instancji wniosła A. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uzasadniając oddalenie skargi na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - z uznanych za bezsporne i istotne okoliczności faktycznych - wywiódł, że skarżąca nie posiada stosownego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, a także że gry oferowane na spornych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu u.g.h. Z kolei za sporną w pierwszej kolejności, Sąd I instancji uznał wykładnię pojęcia "urządzający", o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. WSA podzielił stanowisko, zgodnie z którym wyrażenie "urządzanie gier" należy rozumieć szeroko, zaś warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. W ocenie Sądu, uznanie osoby fizycznej za "urządzającego gry", każdorazowo wymaga uwzględnienia okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, w tym ustalenia, czy osoba taka podejmowała czynności, polegające m.in. na opisanych powyżej aktywnych działaniach, wskazujących na istotny udział w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych. Zdaniem Sądu, o takich zachowaniach można mówić w przypadku skarżącej, na co wskazuje analiza umowy najmu zawartej przez nią [...] listopada 2014 r. ze spółką B. (najemcą). Z treści tej umowy wynika, że skarżąca udostępniła powierzchnię w lokalu w celu zainstalowania automatów do gier, zapewniła możliwość podłączenia urządzeń do instalacji elektrycznej oraz poprawne ich funkcjonowanie. Z tytułu eksploatacji urządzeń do gier skarżąca czerpała korzyści finansowe w wysokości 200 zł miesięcznie. Ponadto WSA uznał, że nietrafny jest argument skargi, dotyczący braku świadomego działania skarżącej, skoro - jak wynika z art. 2 umowy - skarżąca zobowiązała się, że w trakcie trwania umowy nie udostępni powierzchni użytkowej w lokalu innym niż najemca przedsiębiorcom, świadczącym usługi w zakresie gier na automatach. W świetle powyższego Sąd I instancji uznał, że organy celne nie naruszyły przepisów prawa materialnego przez zastosowanie wobec skarżącej art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Okoliczności sprawy świadczą bowiem o istotnym udziale skarżącej w procesie urządzania gier na wskazanych wyżej automatach, poprzez wynajęcie powierzchni użytkowej w celu prowadzenia gier na automatach losowych. Zdaniem Sądu skarżąca miała świadomość urządzania gier na automatach w prowadzonym przez nią lokalu na powierzchni, która nie została przestrzennie wyodrębniona od reszty pomieszczenia. To skarżąca organizując działalność, decydowała o godzinach otwarcia i zamknięcia lokalu, a tym samym umożliwiała dostęp do automatów. Dokonując kontroli przestrzegania prawa procesowego Sąd uznał, że organy obu instancji dokonały prawidłowo ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. W kwestii dopuszczalności stosowania art. 89 u.g.h., WSA powołał się na treść uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 oraz - wynikający z art. 269 § 1 p.p.s.a. - wiążący charakter tej uchwały. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszeń przez organ w toku postępowania przepisów prawa, mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz przedstawienia stanu sprawy niezgodnie z rzeczywistym, tj. art. 122 i 187 § 1 O.p. przejawiające się w niepodjęciu działań w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, poprzez zignorowanie przez organ konieczności wykazania świadomości w działaniu skarżącej, w sytuacji gdy powyższe ustalenie jest niezbędne dla uznania skarżącej za urządzającą gry na kwestionowanych automatach; 2) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszeń przez organ w toku postępowania przepisów prawa, mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz przedstawienia stanu sprawy niezgodnie z rzeczywistym, tj. art. 122 i 187 § 1 O.p. przejawiające się w niepodjęciu działań w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego tj. brak zebrania materiału dowodowego pozwalającego w sposób niebudzący wątpliwości ustalić, że skarżącą można uznać za osobę urządzającą gry na automatach poza kasynem gry, w tym nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania przedstawiciela (Prezesa Zarządu) podmiotu, który zgodnie z treścią umowy był we wskazanej dacie najemcą powierzchni lokalu, na okoliczność: kto urządzał gry na wskazanych urządzeniach?, kto posiadał do klucze do automatów?, kiedy zostały wstawione urządzenia?, kto zajmował się wskazanymi urządzeniami?; 3) art. 151 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie prawidłowej kontroli decyzji organu administracji podatkowej oraz przez oddalenie skargi mimo podstaw do jej uwzględnienia w całości; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez błędną ocenę stanu faktycznego i przyjęcie, że nie zachodzą wątpliwości w zakresie podejmowania przez skarżącą aktywnych działań dotyczących kwestionowanych automatów, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie tylko nie potwierdza powyższego, ale wręcz temu przeczy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono ponadto naruszenie przepisu art. 659 i nast. k.c. przez brak zrozumienia instytucji prawa cywilnego, którą jest umowa najmu. Wobec powyższego autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, o przeprowadzenie rozprawy, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że ustalenia faktyczne w sprawie nie wskazują dlaczego organ uznał, że skarżąca miała świadomość jakiego rodzaju i typu są urządzenia wstawione do lokalu. Poza tym, skarżąca zakwestionowała wykładnię pojęcia "urządzający gry", sprowadzoną do twierdzenia, że samo podnajęcie powierzchni podmiotowi trzeciemu jest równoznaczne z urządzaniem gier przez wynajmującego. Jako znaczący brak postępowania dowodowego skarżąca wskazała nieprzesłuchanie strony w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna, wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny. W pierwszej kolejności, za niezasadny należy uznać sformułowany w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, zarzut błędnej wykładni art. 89 ust. 1 u.g.h. w zakresie pojęcia "urządzający gry". Przepisy u.g.h. nie zawierają definicji "urządzającego gry". Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie zasadnie jednak przyjmuje - na potrzeby postępowań w przedmiocie kar wymierzanych na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. - szerokie rozumienie podmiotu "urządzającego gry na automatach". Zdaniem składu orzekającego w pełni trafne jest stanowisko, że jest to niezbędne - jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza zaś jeżeli spojrzy się na to zagadnienie z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia bowiem z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów ustawy hazardowej, która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji np. sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier na automatach przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, podczas gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu jako element wspólnego przedsięwzięcia. Jak zatem przyjęto w judykaturze, przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w sprawie, należy przyjąć szeroki zakres definicji podmiotu urządzającego gry. Przy ocenie, czy podmiot powinien zostać uznany za urządzającego gry na automacie, niezbędne jest więc odwołanie się do wszystkich elementów stanu faktycznego (zob.: wyrok NSA z dnia 10 września 2019 r. II GSK 1583/17 i powołane tam orzecznictwo). Urządzanie gier hazardowych to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności takie jak np.: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Nie tylko zatem podmiot koordynujący i organizujący działalność w zakresie gier hazardowych może być uznany za urządzającego w rozumieniu wskazanego przepisu prawa materialnego. Określenie to obejmuje bowiem również podmioty, które w inny sposób działają celem umożliwienia funkcjonowania działalności hazardowej. Tak więc "urządzającym grę na automatach", jest ten podmiot, który zapewnia (stwarza, organizuje) warunki umożliwiające udział w grze na automatach prowadzonej poza kasynem gry. Przyjmując takie rozumienie pojęcia "urządzający gry" należy uznać, iż Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że zebrany w sprawie materiał dowodowy uprawniał organy administracji do przyjęcia, że skarżąca urządzała gry na automatach w powyższym rozumieniu. Zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada ta wyraża się m.in. w określonym w art. 187 § 1 O.p. obowiązku zebrania i rozpatrzenia przez organ w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Postanowienia znajdującej się w aktach umowy łączącej skarżącą z dysponentem automatów B. sp. z o.o. wskazują jednoznacznie, że na skarżącej ciążyły obowiązki zapewnienia stosownych warunków do prowadzenia niezakłóconej działalności w zakresie gier na automatach, a zatem rola skarżącej w całym przedsięwzięciu wykraczała ponad zwyczajne udostępnianie swojego lokalu, odbywające się na podstawie umowy najmu. Po pierwsze, ze znajdującej się w aktach umowy wynika, że zapłata czynszu została uzależniona od eksploatacji urządzeń. Art. 3 ust. 2 umowy stanowi, że "W miesiącach, w których Spółka będzie utrzymywać uruchomione automaty, zobowiązuje się płacić Wynajmującemu czynsz najmu na zasadach oraz w wysokości określonych w Artykule 5 niniejszej umowy". W konsekwencji przyjęcia takiego warunku zapłaty czynszu, tj. jego uzależnienia od skuteczności eksploatowania urządzeń na wynajmowanej powierzchni, niewątpliwie skarżąca kasacyjnie była ekonomicznie zainteresowana tym, aby gry na wstawionych automatach były faktycznie organizowane. Po drugie, z treści umowy najmu wynika, co stanowi część ustaleń faktycznych sprawy, że na skarżącej ciążył obowiązek dokonywania zawiadomień o uszkodzeniach urządzeń (art. 7 umowy). Oznacza to zatem zobowiązanie do sprawowania pewnego stopnia pieczy nad eksploatowanymi urządzeniami, a więc prowadzoną działalnością hazardową. Poza tym, z treści umowy wynika, że do obowiązków wynajmującego powierzchnię należało reprezentowanie właściciela automatu w przypadku ingerencji osób trzecich czy organów administracji państwowej (art. 10). Niezasadne są przy tym zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące braku dowodu "świadomości w działaniu skarżącej", z postanowień umowy najmu wynika bowiem w sposób wyraźny, że podpisując się pod jej treścią miała świadomość rodzaju działalności, na której prowadzenie wyrażała zgodę. Już we wstępie do umowy zaznaczono, że "Strony zawierają niniejszą umowę w celu określenia zasad wynajmowania Spółce lub podmiotom przez nią wskazanym powierzchni użytkowej (...), w celu prowadzenia przez Spółkę gier na automatach". Poza tym uwzględniając treść art. 6 pkt 5 umowy – zgodnie z którym ulega ona rozwiązaniu w przypadku, gdy lokal nie spełnia warunków przewidzianych dla prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach, oraz klauzulę o zakazie konkurencji (art. 2 pkt 3 umowy), trzeba przyjąć, że skarżąca musiała mieć świadomość znaczenia zobowiązania, którego się podejmuje. Za sformułowaniami: "spełnianie warunków do prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach", czy "nieudostępnianie powierzchni innym przedsiębiorcom świadczącym usługi w zakresie gier na automatach", kryje się przecież konkretne zobowiązanie do – odpowiednio - działania lub zaniechania. Również wyżej opisane uzależnienie wypłaty czynszu najmu od funkcjonowania automatów, wskazuje, że skarżąca musiała brać pod uwagę, że dopiero zapewnienie faktycznej działalności polegającej na eksploatacji automatów, będzie wiązało się z zapłatą czynszu. Wobec powyższego, uprawnione jest przyjęcie, że skarżąca kasacyjnie już podpisując umowę najmu, była świadoma, że podejmuje się co najmniej współurządzania gier na automacie, nie zaś jedynie najmu powierzchni lokalu. Z uwagi na treść zarzutu nr 2 petitum skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez braki w prowadzonym postępowaniu dowodowym dotyczące ustalenia – w drodze przesłuchania świadka Prezesa Zarządu spółki będącej najemcą co do tego kto urządzał gry na automatach, kto posiadał do nich klucze i kto zajmował się automatami, należy zwrócić uwagę, że - jak już wyżej zaznaczono - Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie przyjmował, że sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie, w tym samym miejscu i czasie. Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach", jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Przy takiej wykładni, należy uznać, że w sprawie, w której stroną jest skarżąca, wobec której niewadliwie ustalono i oceniono, że spełnia przesłanki urządzającej gry na automatach, nie ma żadnego znaczenia ani to, kim w ocenie prezesa zarządu najemcy jest urządzający gry, ani też kto - zgodnie z jego wiedzą - posiadał klucze do automatów oraz kto zajmował się wskazanymi urządzeniami. Ewentualna odpowiedzialność osób, które również miały swój udział, np. poprzez serwisowanie tych samych automatów, może być bowiem przedmiotem odrębnych postępowań, zupełnie niezależnie od odpowiedzialności skarżącej ustalonej w tej sprawie. W konsekwencji, jeżeli okoliczności podniesione w zarzutach skargi kasacyjnej jako nierozpatrzone czy pominięte, nie miały i nie mogły mieć wpływu na wynik tej konkretnej sprawy, cały zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł być uznany za skuteczny. Podobnie na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut sfomułowany – nie w pełni prawidłowo, bo bez wskazania jednostki redakcyjnej - w uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej, tj. nieprzesłuchania strony w sprawie. Mimo wadliwej konstrukcji omawianego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił go, mając na względzie uzasadnienie uchwały NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09. Zgodnie z art. 199 zd. 1 O.p. organ podatkowy może przesłuchać stronę po wyrażeniu przez nią zgody. W pierwszej kolejności należy wskazać, że cytowany przepis jest przepisem prawa procesowego i jako taki może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną jedynie w przypadku wykazania, że naruszenie tego przepisu mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Chodzi zatem o wykazanie, że gdyby uchybienia, które autor skargi kasacyjnej podnosi, nie było, wynik sprawy byłby inny. W rozpoznawanej sprawie takiej zależności nie wykazano. Nie wskazano nawet na jaką okoliczność to przesłuchanie miałoby nastąpić. Już z tego względu zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Poza tym, odnośnie do samej możliwości naruszenia art. 191 O.p., trzeba zauważyć, że skoro w myśl powołanego przepisu w sytuacji w nim opisanej organ "może" przesłuchać stronę, to sam fakt nieprzesłuchania strony nie może być podstawą do stwierdzenia, że decyzję wydano z naruszeniem prawa procesowego. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 659 i nast. k.c. przez brak zrozumienia instytucji prawa cywilnego, którą jest umowa najmu. Zasady prowadzenia postępowania dowodowego i oceny zgromadzonych dowodów w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie regulują - stosownie do art. 8 u.g.h. - przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Działając zgodnie z tymi przepisami, organy, a także kontrolujący ich działalność WSA, nie dokonywały klasyfikacji umowy i analizy jej zgodności z przepisami prawa cywilnego, a prawidłowo zwróciły uwagę na te elementy umowy, które są istotne z punktu widzenia norm prawa administracyjnego. Z tego samego względu niezasadne jest też twierdzenie, jakoby ustalenie, że skarżąca była urządzającą gry wywiedziono z samego faktu zawarcia umowy najmu. Autor skargi kasacyjnej zarzucił również naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. Przepis ten jest jednym z przepisów wyznaczających zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, a ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z powyższej regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Wadliwe ich zastosowanie jest kwestią odrębną. Wskazanie na naruszenie przytoczonego przepisu, jak i naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. (określającego jedynie elementy uzasadnienia wyroku), nie może zatem być uznane za skuteczny zarzut wadliwego uznania przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych za wystarczające do wydania zaskarżonej decyzji. W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyroki NSA: z 22 czerwca 2016r., sygn. akt I GSK 1821/14; z 6 marca 2019r., sygn. akt II GSK 985/17). Całkowicie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. Art. 1 powołanej ustawy wskazuje zakres unormowany ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie zawiera wskazanych jednostek redakcyjnych. Z kolei art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, jest przepisem wynikowym i jako taki nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania wydano na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).