II SA/Gl 380/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Katowicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację w pasie drogi publicznej sieci elektroenergetycznej oddala skargę. Prezydent Miasta R. decyzją z [...] r. odmówił udzielenia zezwolenia na lokalizację ziemnej sieci elektroenergetycznej firmie [A] S.A. (dalej: [A]) w pasach drogowych dróg powiatowych: [...], [...], [...] oraz dróg gminnych ulic: [...], [...], [...], [...], [...] sieci elektroenergetycznej na części działek o numerach geodezyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...]. W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że ulice [...], [...] i [...] zostały zaliczone do dróg publicznych kategorii powiatowej. Natomiast ulice [...], [...], [...], [...] i [...] zostały zaliczone do kategorii dróg gminnych. Inwestycja projektowana jest w jezdniach ulic [...], [...], [...] tych. Natomiast zarządca dróg planuje wykonanie przebudowy nawierzchni jezdni ulicy [...] z terminem realizacji w 2018 r. Organ I instancji odmawiając wydania zezwolenia na umieszczenie sieci elektroenergetycznej w pasach drogowych dróg publicznych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oparł się o art. 39 ust. 1a, ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych (dalej: u.d.p.) w związku z § 140 ust. 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie Przepisu art. 39 st. 1 pkt 1 u.d.p. generalnie zabraniającego dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Zgodnie z art. 39 ust. 3 u.d.p., w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże właściwy zarządca drogi: 1) może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie i drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg. Jednocześnie, jak stanowi § 140, ust. 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz. U. z 2016 r. poz. 124/, lokalizacja w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej, w tym przypadku sieci elektroenergetycznej, powinna uwzględniać planowaną docelową realizację ulicy. Nowa infrastruktura podziemna nie powinna być usytuowana pod jezdnią istniejącą i docelową. Zdaniem organu I instancji zwrot "nie powinna być usytuowana" należy rozumieć jako "nie może być usytuowana". W uzasadnieniu decyzji przeprowadzono analizę normatywnego określenia "powinien" z wykorzystaniem orzecznictwa sądowego, co doprowadziło organ do takiego właśnie wniosku. Wobec tego usytuowanie sieci pod docelową jezdnią jest niemożliwe, bowiem nie pozwalają na to warunki techniczne zawarte w § 140 ust. 8 rozporządzenia. Odwołanie od ww. decyzji w piśmie z 20 grudnia 2016 r. wniósł [A], podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, w tym § 140 ust. 8 rozporządzenia ws. warunków technicznych poprzez błędną jego wykładnię a w konsekwencji przyjęcie na podstawie art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p., że nie jest dopuszczalne zezwolenie na umieszczenie urządzeń w pasach drogowych dróg publicznych, gdyż na lokalizację urządzeń nie pozwalały warunki techniczne dla dróg publicznych. Zdaniem [A], w art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. przewidziana jest możliwości odmowy wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury o których mowa w ust. 1a wyłącznie w sytuacji, w której ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg. W pozostałych punktach art. 39 ust. 3 u.d.p. sformułowano stanowczy nakaz odmowy wydania zezwolenia. Skoro zatem przepis rangi ustawowej, na który powołuje się ostatecznie organ, nie przewiduje stanowczego zakazu to wieloznaczność zwrotu użytego w przepisie rangi wykonawczej nie może stanowić podstawy odmowy wydania zezwolenia. Taka wykładnia podważałaby zasadę sformułowaną w art. 39 ust. 1a u.d.p. Nie da się wykluczyć interpretacji tego sformułowania jako zalecenia, które nie stanowi bezwzględnego zakazu udzielania zezwolenia, jeśli dane urządzenie nie jest pierwszym tego typu zdarzeniem w pasie drogowym, a nie ma możliwości jego posadowienia w innym miejscu. W przedmiotowej sprawie, zdaniem [A], należy brać pod uwagę to, że istniejąca w terenie projektowanej inwestycji sieć napowietrzna jest w złym stanie technicznym i wymaga modernizacji poprzez jej wymianę na sieć kablową podziemną. Ponadto, fragmentami nie ma możliwości ułożenia linii kablowych w inny sposób niż projektowany przez wnioskodawcę ze względu na brak pobocza, przy czym jezdnia jest wykonana z elementów rozbieralnych, co pozwala na spełnienie przez wnioskodawcę wymogów technicznych co do odtworzenia jezdni i pasa drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło to rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji co do wykładni § 140 ust. 8 rozporządzenia. Przepis ten nie może być odczytywany jako bezwzględny zakaz sytuowania infrastruktury podziemnej pod jezdnią istniejąca i docelową. Nie użyto w nim jednoznacznego sformułowania "nie może być" czy też "zabrania się", lecz zwrot "nie powinna", który ma różne znaczenie. Nie da się wykluczyć traktowanie tego ostatniego jako zalecenia, które w okolicznościach konkretnej sprawy stworzy możliwość udzielenia zezwolenia na lokalizację urządzenia w pasie drogowym. Zdaniem Kolegium, przepis rangi wykonawczej i to do innej ustawy (do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane), nie może podważać zasad wyrażonych w u.d.p.. zważywszy zwłaszcza na to, że posługuje się zwrotem niejednoznacznym. W konsekwencji wieloznaczność zwrotu "nie powinna być usytuowana" w tym przypadku, nie może być interpretowana jako podstawa odmowy wydania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym urządzenia służącego do doprowadzania energii elektrycznej. Zwłaszcza, jeśli w pasie drogowym już znajdują się inne urządzenia określone art. 39 ust. 1a u.d.p. Za właściwą należy w takim wypadku uznać za taką interpretację powoływanych przepisów, która wskazuje na konieczność równego traktowania podmiotów już zajmujących pas drogowy i tych, którzy zamierzają to uczynić wnioskując o wydanie zezwolenia na lokalizację urządzenia w pasie drogowym. Brak wyczerpującej analizy przyczyn odmowy wydania zezwolenia skutkuje brakiem wyjaśnienia istotnej dla sprawy okoliczności, co uzasadnia zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. W skardze Prokuratora z 3 kwietnia 2017 r. podniesiony zastał zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy ze względu na zaniechanie należytego jej wyjaśnienia i rozważenia, prowadzące do naruszenia wymogu wykazania wymienionych w art. 39 ust. 3 u.d.p. okoliczności wyłączających obowiązek wyrażenia zgody na lokalizację w pasie drogowym urządzeń służących do doprowadzania energii elektrycznej. Ten zarzut Prokurator odnosi tak do postępowania prowadzonego przez organ II instancji, jak i organ orzekający w I instancji. Jeśli chodzi o postępowanie prowadzone przez Prezydenta Miasta R. (dalej: Prezydent) to Prokurator zwraca uwagę na fakt, iż wykazano w nim kolizję projektowanej inwestycji z planami przebudowy ulicy [...] (z terminem realizacji w 2018 roku) w sposób ogólny, podczas gdy konieczne było odniesienie się do kwestii, czy wymienione przez wnioskodawcę i dookreślone poprzez wskazanie numerów geodezyjnych działek, fragmenty drogi publiczne, których miała dotyczyć budowa sieci energetycznej stanowiły jezdnie, objęte planem przebudowy przez zarządcę dróg. Powyższe braki w zakresie podstawowych ustaleń faktycznych, niezbędnych wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, nie zostały dostrzeżone przez organ odwoławczy Powodem uchylenia decyzji była bowiem przyjęta przez organ interpretacja zwrotu "powinna uwzględniać" użytego w § 140 ust. & rozporządzenia. W uzasadnieniu do swoje decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyraziło opozycyjny do stanowiska Prezydenta pogląd, że zwrot "powinna uwzględniać" jest wieloznaczny. Natomiast art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. traktuje jedynie o możliwości wydania zezwolenia na budowę sieci energetycznej. Tym samym, zdaniem Kolegium, przyjęcie, że § 140 ust. 8 rozporządzenia nakłada obowiązek uwzględnienia wskazanych w nim okoliczności, w konsekwencji uniemożliwiających wydanie decyzji pozytywnej stanowiłoby podważenie przez przepis rangi wykonawczej zasady ustawowej wyrażonej w art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. W ocenie Prokuratora, stanowisko takie nie znajduje oparcia w przepisach u.d.p. Decyzja w przedmiocie zezwolenia na umieszczenie, przebudowę, konserwację przebudowy i naprawę urządzeń służących do doprowadzania energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją nie ma charakteru uznaniowego. Organ ma obowiązek wydać decyzję pozytywną, jeżeli nie wystąpią okoliczności z art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowana decyzja została podjęta na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z przywołanym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy jest władny podjąć decyzję kasacyjną w sytuacji, w której równocześnie zostały spełnione dwie przesłanki: po pierwsze - postępowanie przez organem pierwszej instancji prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania, po wtóre - konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Innymi słowy rzecz ujmując, wyznaczenie dopuszczalności zakończenia postępowania odwoławczego kasacyjnie wymaga wyprowadzenia naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozstrzygnąć, przy czym nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych ma zawsze istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z 11 kwietnia 2017 r., II OSK 2064/15, CBOSA). W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie ww. przesłanki zaistniały ze względu na niewyjaśnienie przez organ I instancji istotnych dla sprawy okoliczności (faktów prawotwórczych), a których to organ odwoławczy nie mógł samodzielnie wyjaśnić ze względu na ograniczenia wynikające z art. 136 k.p.a. i zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). Rozpatrywana sprawa dotyczy udzielenia zezwolenia na lokalizację ziemnej sieci energetycznej w pasach drogowych kliku ulic w R. Nie budzi wątpliwości, że w świetle u.d.p. tego rodzaju inwestycja wymaga uzyskania zezwolenia, o jakim mowa w art. 31 ust. 3 u.d.p. Jednocześnie inwestycja taka jest traktowana w sposób szczególny, zważywszy na to, że przepis art. 39 ust. 1 u.d.p. przewiduje generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, natomiast ust. 1a tego artykułu spod tego zakazu wyłącza instalowanie urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją To wyłączenie opatrzone jest zastrzeżeniem: "jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają". Wracając do zezwolenia na lokalizację inwestycji w pasie drogowym, które mimo postanowień zawartych w art. 39 ust. 1a u.dp.p, jest wymagane ( jest to jeden ze szczególnie uzasadnionych przypadków), stosownie do art. 39 ust. 3 pkt. 1 u.d.p. właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg. Analiza postanowień art. 39 ust. 3 w zw. z ust.1a u.d.p. uzasadnia przyjęcie tezy, zgodnie z którą, właściwy organ będzie zobowiązany do wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim urządzeń służących do doprowadzania energii elektrycznej, jeśli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają (ust. 1a in fine). Wobec tego, w pierwszym rzędzie, ustalenia organu prowadzącego postępowanie w takiej sprawie powinny być skierowane na wyjaśnienie tych okoliczności (kwestia warunków technicznych i wymogów bezpieczeństwa), które ewentualnie nie pozwalają na udzielenie zezwolenia. Trzeba jednak zauważyć, że ewentualne przeciwskazania wynikające z warunków technicznych i wymogów bezpieczeństwa wiążą się z "umieszczeniem" urządzeń w pasie drogowym, a nie z samym wykonywaniem robót w celu ich umieszczenia. Zatem możliwe są takie sytuacje, w ramach których wykonywanie robót budowlanych z tym związanych powoduje np. zagrożenie bezpieczeństwa, ale mimo tego, jeśli będzie chodziło o lokalizację jednego z urządzeń wskazanych w art. 39 ust. 3 u.d.p., zezwolenie zostanie Natomiast w drugim rzędzie, ustalenia będą się odnosiły do przesłanek negatywnych wskazanych w art. 39 ust. 3 pkt. 1 u.d.p., a więc tego, czy umieszczenie takich urządzeń w pasie drogowym spowodowałoby takie skutki jak: - zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego; - naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych; - miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg. Skoro odmowa wydania zezwolenia na lokalizację jednej z inwestycji wskazanych w art. 39 ust. 1a u.d.p. na tej podstawie stanowić ma pewien wyjątek, to skutki te muszą być w sposób ewidentny wykazane przez organ podejmujący rozstrzygnięcie. Podobnie jak w przypadku ograniczeń wynikających z art. 39 ust. 3 u.d.p. także i tutaj owe niekorzystne skutki wiążą się z "umieszczeniem" urządzeń w pasie drogowym, a nie z samym wykonywaniem robót w celu ich umieszczenia. W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie uznał, iż zachodzą podstawy do podjęcia orzeczenia kasacyjnego w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. ze względu na naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1, 103 § 3 k.p.a.), którego następstwem jest niewyjaśnienie wskazanych wyżej okoliczności stanu faktycznego sprawy, przesądzających o wydaniu bądź odmowie wydania zezwolenia na lokalizację urządzenia w postaci podziemnej sieci energetycznej. Okoliczności te, co należy jeszcze raz podkreślić, to ewentualne przeszkody do wydania zezwolenia wynikające z art. 39 ust. 1a in fine (warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa) bądź z art. 39 ust. 3 pkt. 1 u.d.p. (zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych, doprowadzenie do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg). Można mieć pewne zastrzeżenia co do wskazań zamieszczonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie kwestii, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, natomiast nie jest uchybienie które w świetle art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b i c p.p.s.a. skutkowałoby koniecznością uchylenia decyzji przez Sąd. Wskazania w tym zakresie są nieprecyzyjne, a ponadto, jak wynika z lektury całego uzasadnienia, skupiają się na ustaleniu znaczenia zwrotu zawartego w § 140 ust. 8 cyt. wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym nowa infrastruktura podziemna "nie powinna" być usytuowana pod jezdnią istniejącą i docelową. Organ I instancji wywodzi z tej normy przeszkodę do wydania zezwolenia uznając, że umieszczenie sieci w pasie drogowym stanowiłoby naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych (art. 39 ust. 3 pkt. 1 u.d.p.), bo "nie powinno", jego zdaniem, oznacza "nie można" ("jest zabronione"), natomiast organ odwoławczy zwrot ten traktuje jako wieloznaczny i z tej racji uznaje, że nie może on stanowić podstawy odmowy udzielenia zezwolenia. W ocenie Sądu, z § 140 ust. 8, odczytanego w związku z innymi postanowieniami tej części aktu, a zwłaszcza ust. 5, 7 rozporządzenia nie wynika jakakolwiek przeszkoda do umieszczenia podziemnej sieci energetycznej w pasie drogowym, skoro wskazane postanowienia stanowią wyraźnie o zasadach lokalizacji tego rodzaju inwestycji (ust. 5 - podziemna budowla dla infrastruktury, ust. 7 - infrastruktura liniowa napowietrzna i podziemna). Warunki techniczne, jak wynika z systemowej analizy § 140, niewątpliwie dopuszczają umieszczenie takiego urządzenia w pasie drogowym, z zastrzeżeniem wynikającym z ust. 1. Umieszczenie w pasie drogowym takich urządzeń infrastruktury technicznej, niezwiązanych z drogą, nie może naruszać elementów technicznych drogi oraz nie może przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi, a także nie może wpływać negatywnie na system korzeniowy drzew rosnących w pasie drogowym. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Organ I instancji powinien dokonać ustaleń w zakresie tych okoliczności, o których była mowa wcześniej. Dopiero w sytuacji, w której zostanie wykazane, że warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to nie pozwalają (art. 39 ust. 1 a in fine u.d.p. bądź też umieszczenie przedmiotowej sieci energetycznej w pasie drogowym spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych, doprowadzenie do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg (art. 39 ust. 3 pkt. 1 u.d.p) organ będzie uprawniony do odmowy wydania zezwolenia. Przeszkodą do uzyskania przez [A] zezwolenia w tym przypadku, jak ustalono, nie może być przepis art. 140 ust. 8 ww. rozporządzenia, bowiem określone w tym akcie warunki techniczne pozwalają na umieszczenie sieci energetycznej w pasach drogowych wymienionych ulic (art. 39 ust. 1a u.d.p.), jak również nie stanowi to naruszenia wymagań wynikających z przepisów odrębnych (art. 39 ust. 3 pkt. 1 u.d.p.). Sąd podziela zarzuty skargi dotyczące braków postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ I instancji, zaakceptowanych przez organ odwoławczy, przy czym braków tych nie upatruje, jak czyni to skarżący, w tym, że organy nie wyjaśniły precyzyjnie których działek miałaby dotyczyć inwestycja. To miałoby znaczenie w sytuacji uznania za przeszkodę do wydania zezwolenia na lokalizację inwestycji normy zawartej w art. 140 ust. 8 rozporządzenia, a zdaniem Sądu taką nie jest. W świetle poczynionych ustaleń także zwrot "powinno" zawarty w tym przepisie nie może być pojmowany jako obowiązek (jak wywiedziono w skardze). W tym stanie rzeczy Sąd postanowił oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.