I GZ 152/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Ciechomska – Florek po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w Katowicach na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie 2. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 1554/16 w sprawie ze skargi A. S.A. w Katowicach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia 20 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia uchylić postanowienie zawarte w punkcie 2. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 marca 2017 r. o sygn. akt III SA/Gl 1554/16 i w tym zakresie przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 6 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 1554/16 po rozpoznaniu skargi A. S.A. w Katowicach uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia 20 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w punkcie 2 tego wyroku zasądzono również od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej 11.630 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wspomnianego wyroku Sąd pierwszej instancji nie wskazał podstawy prawnej postanowienia o kosztach postępowania, ani nie wyjaśnił powodów rozstrzygnięcia w tym zakresie. A. Sp. z o.o. w Katowicach (dalej: skarżąca) złożyła zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie 2. wskazanego wyżej wyroku WSA w Gliwicach z dnia 6 marca 2017 r. Autor zażalenia wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w Katowicach na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w prawidłowej wysokości, tj. 18.830 zł. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (w brzmieniu obowiązującym do dnia 26 października 2016 r.) poprzez ustalenie wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości niższej niż obowiązująca stawka minimalna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Przedmiotowe zażalenie zostało wniesione na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania, zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 marca 2017 r., którego odpisy zostały doręczone pełnomocnikom stron w dniu 11 kwietnia 2017 r. Z akt sądowych sprawy wynika, że na dzień 12 maja 2017 r. od wspomnianego wyroku nie złożono skargi kasacyjnej. Wobec tego należy uznać, że wypełniona została hipoteza art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a., więc zażalenie może zostać obecnie rozpoznane. Zażalenie jest zasadne, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Celem tego unormowania prawnego jest zobligowanie sądu do takiego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, aby strona mogła poznać motywy jakimi kierował się WSA, a także aby możliwa była ewentualna późniejsza kontrola instancyjna rozstrzygnięcia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku WSA w Gliwicach z dnia 6 marca 2017 r. w zakresie zaskarżonego postanowienia o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego nie odpowiada wymogom wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie wskazał powodów zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów w wysokości wskazanej w punkcie 2. wyroku z dnia 6 marca 2017 r. Z uzasadnienia wspomnianego wyroku wynika, że sprawa dotyczyła odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowy w wysokości 442.991 zł, wobec czego kwota ta stanowiła wartość przedmiotu zaskarżenia, stanowiącą punkt odniesienia przy wyliczaniu wpisu sądowego i stawki wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że wyrok Sądu pierwszej instancji z dnia 6 marca 2017 r., którego postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zostało zaskarżone wydany został po uchyleniu wyroku tego Sądu z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 574/13 wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt 1353/14, jednocześnie Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił zasądzenia kwoty w takiej wysokości, jaka wskazana została w pkt 2 wyroku z dnia 6 marca 2017 r., w tym szczególności czy stosował w sprawie art. 206 p.p.s.a. Wskazane wyżej mankamenty uzasadnienia sprawiają, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania nie poddaje się kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny i z tego względu musi zostać uchylone. Rozpoznając sprawę ponownie w tym zakresie, Sąd pierwszej instancji uwzględni wskazane wyżej uwagi NSA i uzasadni w sposób prawidłowy podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 2 wyroku z dnia 6 marca 2017 r. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, postanowił jak w sentencji.