II GSK 3574/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Anna Fyda- Kawula po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1771/16 w sprawie ze skargi S. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 26 czerwca 2017 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1771/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej zwanej "ppsa"), uwzględnił skargę S. Ż. (dalej zwanego "Skarżącym"), uchylając zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego "GITD") z [...] czerwca 2016 r. (nr [...]) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego "WITD") z [...] marca 2016 r. (nr [...]) nakładającą na Skarżącego karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Ponadto WSA umorzył postępowanie administracyjne. WSA orzekał w następującym stanie sprawy. Pismem z [...] października 2015 r. WITD zawiadomił Skarżącego (prowadzącego działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu transportu drogowego taksówką) o zamiarze wszczęcia kontroli. Zawiadomienie zostało wysłane na adres (ul. O. [...] w Warszawie) wskazany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej zwanej "CEIDG"). Przesyłka była dwukrotnie awizowana, przy czym awizo z informacją o możliwości odebrania przesyłki umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Wobec nieodebrania przesyłki, została ona zwrócona WITD, a następnie uznana za doręczoną w trybie art. 44 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej zwanej "kpa"). Pismem z [...] listopada 2015 r. WITD ponownie zawiadomił Skarżącego o zamiarze wszczęcia kontroli. Zawiadomienie ponownie zostało wysłane na adres wskazany w CEIDG. Również ta przesyłka, po jej podwójnym awizowaniu, została zwrócona WITD z uwagi na nieodebranie jej przez adresata w określonym prawem terminie. Przesyłkę uznano za doręczoną w trybie art. 44 kpa. Decyzją z [...] marca 2016 r. WITD, działając na podstawia art. 92a ust. 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 6 oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej zwanej "utd"), nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za niepoddanie się kontroli w całości. Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji. Stwierdził, że nie wiedział o toczącej się sprawie dotyczącej przeprowadzenia kontroli jego przedsiębiorstwa, ponieważ w skrzynce pocztowej nie znajdował awizo informujących o nadesłanych do niego przesyłkach. Wyjaśnił, że od 11 stycznia 2015 r. wraz z dziećmi mieszka u swoich rodziców przy ul P. [...] w Warszawie, dokąd musiał wyprowadzić się z powodu awantur wszczynanych przez żonę nadużywającą alkoholu. Zdaniem Skarżącego, pozostawiane awiza zabierała żona, aby pogorszyć jego trudną sytuację materialną. Skarżący dodał, że dokonał już zmiany we wpisie w CEIDG, podając nowy adres do korespondencji. Decyzją z [...] czerwca 2016 r. GITD utrzymał w mocy decyzję WITD. Wskazał, że Skarżący został prawidłowo powiadomiony o zamiarze rozpoczęcia kontroli, skoro analiza przesyłek zawierających zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli wskazuje, że przesyłki były dwukrotnie awizowane i tym samym zostały skutecznie doręczone w trybie art. 44 kpa. GITD stwierdził, że Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, świadczących o niepozostawieniu awizo przez Pocztę Polską. GITD zaznaczył, że przesyłki z zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli zostały przesłane na adres wskazany przez Skarżącego w CEIDG, a z wyjaśnień Skarżącego zawartych w odwołaniu wynika, że Skarżący zmienił adres do doręczeń dopiero [...] kwietnia 2016 r., mimo że pod dotychczasowym adresem nie zamieszkuje od 11 stycznia 2015 r. Wobec tego GITD uznał, że Skarżący nie dopilnował swoich spraw, bowiem nie dokonał zmiany adresu do doręczeń niezwłocznie po zmianie miejsca zamieszkania. Skarżący złożył do WSA skargę na decyzję GITD. Podniósł w szczególności, że GITD nie odniósł się do części materiału dowodowego zebranego w sprawie, m.in. twierdzeń Skarżącego, że naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, na które nie miał wpływu, ani nie mógł ich przewidzieć, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. WSA uwzględnił skargę. WSA za bezsporne w sprawie uznał, że WITD dwukrotnie podejmował próbę przeprowadzenia kontroli działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego. Zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, skierowane na adres prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej figurujący w CEIDG (pisma z [...] października i [...] listopada 2015 r.), zostały doręczone Skarżącemu na zasadach określonych w art. 44 kpa. Zdaniem WSA, organ orzekając o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej nie uwzględnił szczególnych okoliczności niniejszej sprawy, które nie pozwalają na uznanie, ze doszło do naruszenia obowiązku niepoddania się przeprowadzeniu czynności kontrolnych w całości. Wprawdzie na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek poddania się kontroli przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a za uniemożliwienie przez przedsiębiorcę przeprowadzenia kontroli ustawodawca przewidział sankcję w postaci kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, jednak zdaniem WSA przepis o nałożeniu tej kary znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy przedsiębiorca świadomie unika poddania się takiej kontroli lub podejmuje inne działania mające na celu uniemożliwienie organowi przeprowadzenia czynności kontrolnych. W ocenie WSA, w niniejszej sprawie nie można mówić o naruszeniu przez Skarżącego normy mówiącej o niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Już w odwołaniu Skarżący wyjaśnił bowiem, że nie wiedział o toczącej się sprawie dotyczącej przeprowadzenia kontroli jego przedsiębiorstwa, ponieważ w skrzynce pocztowej nie znajdował żadnych awizo informujących o nadesłanych do niego przesyłkach. WSA dodał, że Skarżący wyjaśnił również, że od 11 stycznia 2015 r. wraz z dziećmi mieszka u swoich rodziców w Warszawie przy ul. P. .[..], dokąd musiał wyprowadzić się z powodu awantur wszczynanych przez żonę nadużywającą alkoholu. WSA zwrócił też uwagę na wyjaśnienia Skarżącego, z których wynika, że: 1) nigdy nie był karany, 2) nie ma nic do ukrycia, 3) samochód, wszystkie urządzenia i dokumenty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą są bez zarzutu, 4) w każdej chwili jest gotowy poddać się kontroli. Zdaniem WSA, okoliczności, na które powołuje się Skarżący, dotyczące trudnej sytuacji rodzinnej i wyprowadzki wraz z dziećmi do rodziców, potwierdzają załączone przez Skarżącego dokumenty. Wobec tego WSA uznał, że nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za naruszenie z lp. 1.5 załącznika nr 3 do utd było niezasadne. GITD złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. GITD zarzucił wyrokowi WSA: 1) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa oraz art. 133 § 1 ppsa w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 44 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na mylnym przyjęciu przez WSA, że w niniejszej sprawie nie można mówić o niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części przez Skarżącego, podczas gdy uważna analiza materiału dowodowego pozwala stwierdzić, co dostrzegł sam WSA (vide: s. 8, akapit 5 i kolejne uzasadnienia wyroku WSA), że organ dwukrotnie podejmował próbę przeprowadzenia kontroli prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, i kolejno pismami z [...] października 2015 r. oraz [...] listopada 2015 r. WITD kierował do Skarżącego zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli na adres prowadzonej przez niego działalności gospodarczej figurujący w CEIDG, będący także adresem do korespondencji, tj. ul. [...] O. [...] Warszawa i ww. zawiadomienia zostały doręczone Skarżącemu na zasadach określonych w art. 44 kpa - w trybie "doręczenia zastępczego" (podobnie jak zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego z [...] stycznia 2016 r. oraz zawiadomienie o zakończeniu postępowania administracyjnego z [...] lutego 2016 r.) - natomiast jak wynik z wyjaśnień zawartych w odwołaniu Skarżący zmienił adres do doręczeń w CEIDG dopiero w dniu [...] kwietnia 2016 r. (na adres: ul. P [...] w Warszawie), pomimo że (zgodnie ze swą deklaracją) pod wskazanym w CEIDG adresem korespondencyjnym (ul. [...[ O. [...] Warszawa) nie przebywał już od 11 stycznia 2015 r., a zatem to Skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku i nie zgłosił do ewidencji aktualizacji swych danych adresowych, czy nie zadbał o właściwy obieg korespondencji, a jaka to okoliczność oczywiście nie może obciążać organu, lecz jedynie stronę, która dopuściła się zaniedbania, przez co doszło do uznania za doręczoną korespondencji powiadamiającej stronę o zamiarze wszczęcia kontroli w siedzibie jej przedsiębiorstwa, a tym samym w sprawie zaistniały wszelkie przesłanki dla nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, wobec czego zaskarżona decyzja w kontekście stwierdzonego naruszenia załącznika nr 3 do utd odpowiadała prawu, zawierając przy tym uzasadnienie faktyczne i prawne, rzetelnie wyjaśniające motywy zapadłego rozstrzygnięcia; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 92a ust. 3 i ust. 6 utd, a także lp. 1.5 załącznika nr 3 do utd, polegające na ich błędnej wykładni, wyrażającej się w mylnym przyjęciu przez WSA, że przepisy te nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, podczas gdy z całości materiału dowodowego wynika (czego nie kwestionuje sam WSA), że organ dwukrotnie podejmował próbę przeprowadzenia kontroli prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej i kolejno pismami z [...] października 2015 r. oraz [...] listopada 2015 r. WITD kierował do Skarżącego zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli na adres prowadzonej przez niego działalności gospodarczej figurujący w CEIDG - będący także adresem do korespondencji, tj. ul. [...] O. [...] Warszawa i ww. zawiadomienia zostały doręczone stronie na zasadach określonych w art. 44 kpa - w trybie "doręczenia zastępczego" (podobnie jak zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego z [...] stycznia 2016 r. oraz zawiadomienie o zakończeniu postępowania administracyjnego z [...] lutego 2016 r.) - natomiast jak wynika z wyjaśnień zawartych w odwołaniu Skarżący zmienił adres do doręczeń w CEIDG dopiero w dniu [...] kwietnia 2016 r. (na adres: ul. P. [...] w Warszawie), pomimo że pod wskazanym w CEIDG adresem korespondencyjnym (ul. [...] O. [...] Warszawa) nie przebywał już od 11 stycznia 2015 r., a zatem to Skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku i nie zgłosił do ewidencji aktualizacji swych danych adresowych, czym nie zadbał o właściwy obieg korespondencji, a jaka to okoliczność oczywiście nie może obciążać organu, lecz jedynie stronę, która dopuściła się ww. zaniedbania, co skutkować musiało uznaniem za doręczoną korespondencji powiadamiającej stronę o zamiarze wszczęcia kontroli w siedzibie jej przedsiębiorstwa, jak i dalszej korespondencji w sprawie i w konsekwencji czego WSA błędnie odmówił zastosowania ww. przepisów prawa materialnego, natomiast w sprawie zaistniały wszelkie przesłanki dla nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. W uzasadnieniu GITD powtórzył argumentację przywołaną już w petitum skargi kasacyjnej. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik GITD podtrzymał zarzuty, argumenty i wnioski zawarte w skardze kasacyjnej, a Skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i utrzymanie w mocy wyroku WSA. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym miejscu należy też przypomnieć, że zgodnie z art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Przyjmuje się, że orzeczenie odpowiada prawu, mimo błędnego uzasadnienia, jeżeli nie ma wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie podziela też pogląd, że w zakresie pojęcia "błędnego uzasadnienia" orzeczenia mieści się również błąd dotyczący oceny prawnej, która leży u podstaw zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji. Stanowisko, że błąd w zakresie dokonanej oceny prawnej, znajdujący wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, musi prowadzić do jego uchylenia, pozostawałby w sprzeczności z zasadą ekonomii postępowania sądowego i trudno wskazać jego racjonalne uzasadnienie (por. Hanna Knysiak–Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, LexisNexis, Wydanie 2, str. 384). W niniejszej sprawie prawidłowe było stanowisko WSA, że nie można w sprawie mówić o niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części przez Skarżącego, chociaż wadliwe były argumenty, które doprowadziły WSA do tego wniosku. W skardze kasacyjnej, zgłaszając zarzut naruszenia prawa materialnego, GITD zakwestionował dokonaną przez WSA wykładnię prawa materialnego, dotyczącą zakresu przypisanego Skarżącemu naruszenia, sprecyzowanego w załączniku nr 3 do utd (lp. 1.5), polegającego na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub części. Zdaniem GITD, wykładnia ta, wedle której karę pieniężną za niepoddanie się lub uniemożliwienie kontroli można nałożyć tylko wówczas, gdy przedsiębiorca świadomie unika poddania się takiej kontroli lub podejmuje inne działania mające na celu uniemożliwienie organowi przeprowadzenie czynności kontrolnych, jest błędna. Z tym stanowiskiem GITD należy się zgodzić. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, na gruncie art. 92a utd ma charakter administracyjny, jest ona bezwzględna, obiektywna, co oznacza, że powstaje przez sam fakt zaistnienia bezprawności – naruszenia zakazu lub nakazu określonego w przepisie prawa administracyjnego. Przyjęcie tezy o administracyjnym charakterze odpowiedzialności prowadzi do wniosku, że do powstania odpowiedzialności wystarczające, co do zasady, jest stwierdzenie zaistnienia naruszenia, nawet jeśli powstało ono w sposób niezawiniony. Oczywiste przy tym jest, że kwestia przyjęcia odpowiedzialności podmiotu nie może być rozpatrywana z pominięciem regulacji wyłączających tę odpowiedzialność, zawartych w art. 92b utd (zapewnienie przez przedsiębiorcę odpowiedniej organizacji pracy oraz zasad wynagradzania w przedsiębiorstwie) i art. 92c utd (m.in. podmiot nie miał wpływu na powstanie naruszenia i nie mógł przewidzieć zdarzeń i okoliczności, które do niego doprowadziły), które jednak nie były w sprawie ani podnoszone, ani zastosowane. W rozpoznawanej sprawie Skarżącemu przypisano popełnienie naruszenia określonego w ustawie jako "niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części". Sposób sformułowania tego naruszenia w żaden sposób nie wskazuje, wbrew temu co uznał WSA, aby niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli musiało być w jakiś sposób intencjonalne, nacechowane złą wolą, innymi słowy odpowiadało dokonaniu tego naruszenia z winy i to umyślnej. Skoro zatem ani sama konstrukcja odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewozy drogowe, ani konstrukcja naruszenia, którego popełnienie przypisano Skarżącemu nie przemawia za przyjęciem, aby wypełnienie dyspozycji art. 92a ust. 1 i ust. 6 utd w zw. z lp 1.5 załącznika nr 3 do utd mogło mieć miejsce tylko wówczas, gdy podmiotowi odpowiedzialnemu można przypisać winę, stwierdzić należy, że zarzut błędnej wykładni przepisów wymienionych w pkt 2 skargi kasacyjnej jest zasadny. Zasadniczym jednak błędem w dokonanej przez WSA ocenie prawnej w niniejszej sprawie było utożsamienie niepodejmowania przez Skarżącego zawiadomień o zamiarze przeprowadzenia kontroli, kierowanych do niego przez organ (pisma z [...] października i [...] listopada 2015 r.), z sankcjonowanym karą pieniężną naruszeniem w postaci niepoddania się kontroli. Z wywodów WSA wynika bowiem, że na podstawie okoliczności, że WITD dwukrotnie kierował zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, wysyłając je na adres prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej figurujący w CEIDG (które zostały doręczone Skarżącemu na zasadach określonych w art. 44 kpa), WSA uznał, w ślad za stanowiskiem organów, że doszło do niepoddania się tej kontroli przez Skarżącego. Założenie to jest jednak całkowicie błędne. Aby bowiem w ogóle mogło dojść do zarzucanego Skarżącemu naruszenia, organ, po zawiadomieniu przedsiębiorcy o zamiarze przeprowadzenia kontroli, w terminie określonym w zawiadomieniu powinien po prostu udać się na wskazane tam miejsce celem przeprowadzenia kontroli. Uprawnienia organów Inspekcji Transportu Drogowego do przeprowadzenia kontroli oraz zakres i sposób jej przeprowadzenia wskazują przede wszystkim art. 50 pkt 1 i nast., art. 55, art. 68 i nast., art. 70 utd. Przy czym ze znajdujących się w aktach administracyjnych zawiadomień o zamiarze wszczęcia kontroli (pisma z [...] października i [...] listopada 2015 r.) wynika, że zawiadamia się o kontroli na podstawie art. 50 i art. 68 utd oraz art. 79 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.) i termin jej przeprowadzenia to 16 listopada 2015 r. ok. godz. 10:30 – 14:30 (pismo z [...] października 2015 r.) oraz 14 grudnia 2015 r. ok. godz. 10:00 - 15:30 (pismo z [...] listopada 2015 r.). Stosownie do art. 70 ust. 1 utd inspektor dokonuje czynności kontrolnych po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Z kolei z art. 72 utd wynika, że kontrolowany jest obowiązany m.in. udzielać, informacji, udostępniać dokumenty, dane, mające związek z przedmiotem kontroli, umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego, umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, innymi słowy czynnie uczestniczyć w fizycznej kontroli. Tymczasem ani z ustaleń organów prezentowanych w wydanych w sprawie decyzjach, ani z akt administracyjnych, ani wreszcie, co najważniejsze, z twierdzeń WSA nie wynika, aby organy w ogóle przystąpiły do przeprowadzenia zapowiadanej kontroli. Uznać zatem należało, że ocena prawna WSA, polegająca na utożsamieniu zamiaru przeprowadzenia kontroli wyrażanego przez organ z rzeczywistym przystąpieniem do jej przeprowadzenia, była zupełnie nieuprawniona. Jeszcze raz bowiem podkreślić należy, że przeprowadzenie kontroli nie polega na zawiadomieniu o niej, lecz na rzeczywistych i konkretnych działaniach wyszczególnionych w cytowanych przepisach. Zatem subsumcja zachowania Skarżącego pod naruszenie, o którym mowa w lp. 1.5 załącznika nr 3 do utd dokonana przez organy wydające w sprawie decyzje była błędna, dlatego też konstatacja WSA, że w sprawie nie doszło do naruszenia obowiązku poddania się przeprowadzeniu czynności kontrolnych w całości, w konsekwencji za niezasadne należało uznać nałożenie przez organ kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za ww. naruszenie, jest zgodna z prawem. Z tych wszystkich względów, skoro zaskarżony wyrok, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, na podstawie art. 184 ppsa in fine skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.