III SA/Lu 42/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. G. D. "P." z s. w C. na informację Zarządu Województwa z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie projektu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. S. L. G. D. "P." z s. w C. zaskarżyło informację Zarządu Województwa (Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa na lata 2014-202) z dnia [...] (nr [...]) w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o dofinasowanie projektu nr [...] W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia wobec stwierdzenia przez Instytucję Zarządzającą braków formalnych wniosku o dofinansowanie jest dla wnioskodawcy informacją negatywną w świetle art. 43 ust. 1 i art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217, z późn. zm. – dalej jako "ustawa"). Tego rodzaju informacja nie podlega jednak zaskarżeniu w drodze protestu rozpoznawanego przez Instytucję Zarządzającą. Protest jako środek odwoławczy przysługuje bowiem w przypadku negatywnej oceny projektu, co wynika z art. 53 ust. 1 oraz art. 57 ustawy. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że nie dokonano merytorycznej oceny wniosku (zawierał on braki formalne, których strona nie uzupełniła). Stąd też zarówno pisma strony skarżącej z dnia 9 grudnia 2016 r. zatytułowanego "PROTEST" - nawiązującego do informacji organu z dnia 2 grudnia 2016 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o dofinasowanie projektu – jak i odpowiedzi organu z dnia 11 stycznia 2017 r. wskazującej, że środek odwoławczy nie przysługuje na etapie weryfikacji wymogów formalnych wniosku, nie można odczytywać w ten sposób, że w rozumieniu art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy nie uwzględniono protestu wnioskodawcy i w tej sytuacji stosownie do art. 61 ust. 1 wspomnianej ustawy, wnioskodawcy przysługiwało prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zasadą jest, że w przypadku nieuwzględnienia protestu należy o tym powiadomić wnioskodawcę na piśmie z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy). Wspomniane pismo organu z dnia 11 stycznia 2017 r. nie zawierało pouczenia o prawie do wniesienia skargi do sądu, podobnie zresztą jak i informacja z dnia 2 grudnia 2016 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W tych okolicznościach odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej jest czynnością uzasadnioną. Z tego względu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.