IV SA/Wa 963/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działające na podstawie art. 127 § 2 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego oraz art.1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. (dalej skarżąca, Spółka) od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. (dalej organ I instancji) Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r. znak [...], umarzającej postępowanie wszczęte na wniosek Spółki w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw wraz z wiatą i budynkiem socjalnym obsługi na terenie działki nr ew. [...] w G., uchyliło w całości decyzje organu I instancji i orzekło o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację w/w przedsięwzięcia. Stan sprawy przestawiał się następująco. Wnioskiem z dnia 18 maja 2016 r. [...] sp. z o.o. wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw wraz z wiatą i budynkiem socjalnym obsługi na terenie działki nr ew. [...] w G. Burmistrz Miasta i Gminy G. Nr [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. znak [...], umorzył postępowanie. Organ I instancji ustalił, że lokalizacja planowanej inwestycji nie jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta G.– osiedla [...], zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej G. z dnia [...] sierpnia 2012r. ( Dz. Urz. Woj. [...] Poz. [...]). Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko zgodnie z którym, organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowane przedsięwzięcie znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem A.8.U – tereny zabudowy usługowej. Dla tego typu terenu w w/w planie ustalono zasady ochrony i kształtowania środowiska przez zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem elementów niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania gminnych i ponadlokalnych systemów inżynieryjnych. W związku z powyższym, organ I instancji uznał, że zachodzą przesłanki do zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. i umorzył postepowanie. Odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r. złożyła Spółka zarzucając organowi naruszenie art. 105 § 1 kpa poprzez nieprawidłowe zastosowania i umorzenie postępowania, 104 § 1 kpa w zw. z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niezastosowanie i zaniechanie wydania decyzji zgodnie z wnioskiem strony, art. 10 § 1 kpa, art. 7 kpa oraz art. 77 § 1 kpa, art. 107 § 3 kpa, art. 8 kpa. Organ II instancji rozpoznając sprawę stwierdził, że odwołanie częściowo zasługuje na uwzględnienie. Podzielił ustalenia faktyczne organu I instancji, a także uznał za prawidłowe powołane i zastosowane przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Za błędny uznał jednak wniosek co do sposobu końcowego zakończenia postępowania. Zdaniem organu odwoławczego negatywna przesłanka do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinna skutkować odmową ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, nie zaś umorzeniem postępowania. Z tych przyczyn organ II instancji uchylił decyzję i orzekł w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Przywołał treść art. 59 ust.1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którą przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przywołał również treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określającego rodzaje takich przedsięwzięć. Zgodnie z § 3 pkt 35 w/w rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin. W ocenie organu planowane przedsięwzięcie mogło zatem być uznane za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i jako takie, w myśl art. 59 ust.1 pkt 2 omawianej ustawy, może podlegać obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła skarżąca, zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie : 1. art. 10 § 1 kpa przez uniemożliwienie stronie przed podjęciem decyzji wypowiedzenie się co do okoliczności, które posłużyły za podstawę faktyczną decyzji, 2. art. 7 kpa oraz art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśniania stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia o niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, 3. art. 8 kpa poprzez prowadzenie niniejszej sprawy w sposób nie budzący zaufania do organów władzy publicznej, 4. art. 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji i zawarcie w niej jedynie lakonicznych, ogólnych twierdzeń, 5. art. 11 kpa poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ się kierował przy załatwianiu sprawy i brak odniesienia się do wszystkich twierdzeń i zarzutów skarżącej, 6. art. 15 i art. 107 § 1 i 3 kpa. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu do zarzutów odwołania, 7. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez przyjęcie, że nie zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji, 8. art. art. 59 ust.1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 6 pkt 16, § 16, § 24 ust. 4 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej G. z dnia [...] sierpnia 2012r. poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, tj. uznanie, że pojęcie przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko zawiera w sobie również wszelkie przedsięwzięcia mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko wobec błędnego ustalenia, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest niezgodna z w/w Uchwałą. 9. art. 80 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 6 pkt 16, § 16, § 24 ust. 4 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej G. z dnia [...] sierpnia 2012r. poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie i wydanie decyzji odmownej wobec błędnego ustalenia, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest niezgodna z w/w Uchwałą, 10. § 6 pkt 16, § 16, § 24 ust. 4 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej G. z dnia [...] sierpnia 2012r. poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie i wydanie decyzji odmownej wobec błędnego ustalenia, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest niezgodna z w/w Uchwałą. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 poz. 1066 t.j.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu administracyjnym był wniosek [...] sp. z o.o. z dnia 18 maja 2016 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw wraz z wiatą i budynkiem socjalnym obsługi na terenie działki nr ew. [...] w G. Zgodnie z art. 61 § 1 kpa w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada skargowości, co oznacza że organ związany jest wnioskiem strony i tylko w takim zakresie może podejmować czynności procesowe. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie taki wniosek został złożony a co za tym idzie, że organ miał obowiązek go rozpatrzyć – zgodnie z intencją strony wnioskującej. Przepis art. 59 ust.1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko stanowi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko : 1. planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2. planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 omawianej ustawy. Kwestię rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 3 pkt 35 w/w rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin. Sąd podziela ocenę organu, że na podstawie charakterystyki planowanego przedsięwzięcia ( stacja paliw z budynkiem obsługi 35 m2, wiatą nad dystrybutorami do ok. 168 m2, infrastrukturą towarzysząca i parkingiem ) można je uznać za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i jako takie, w myśl art. 59 ust.1 pkt 2 omawianej ustawy, mogło podlegać obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Okoliczności, że stacja paliw składać się będzie z 1 zbiornika na paliwa płynne o poj. do 60 m3, dwóch dystrybutorów, stanowiska spustowo oddechowego, rurociągów technologicznych oraz że przewidziano 500 samochodów tankujących na dobę i 10 samochodów ciężarowych i innych pojazdów na dobę, a także, że planowana jest dystrybucja oleju napędowego, benzyny Pb 95 i Pb 98 oraz LPG, zasadnie zostały ocenione przez organ jako spełniające przesłanki § 3 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. Zgodnie z tym przepisem, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin. W takich okolicznościach faktycznych i prawnych Sąd podziela ocenę organu, że planowane przedsięwzięcie może być uznane za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i jako takie, w myśl art. 59 ust.1 pkt 2 omawianej ustawy, może podlegać obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Art. 80 ust.2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, wprowadza podstawowe kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mianowicie, jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie to - wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem – organ ma obowiązek wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Sąd oceniając decyzję organu uznał, że organ prawidłowo ustalił, iż planowana inwestycji znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta G.– osiedla [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej G. z dnia [...] sierpnia 2012r. ( Dz. Urz. Woj. [...] Poz. [...]). Prawidłowo ustalił także, że planowane przedsięwzięcie znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem A.8.U – tereny zabudowy usługowej. Dla tego typu terenu w w/w planie ustalono zasady ochrony i kształtowania środowiska przez zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem elementów niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania gminnych i ponadlokalnych systemów inżynieryjnych ( § 24 ust. 4 ). Jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko należy rozumieć - § 6 pkt 16 planu – zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, które na mocy obowiązujących przepisów zaliczono do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Okolicznościom tym nie zaprzeczała także skarżąca. Sąd podziela stanowisko organu, że w niniejszej sprawie zaistniała negatywna przesłanka co do możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i powinna skutkować odmową ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia objętego wnioskiem z dnia 18 maja 2016r. Sąd nie podziela zarzutów skargi w zakresie naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego, w szczególności postępowania dowodowego. W ocenie Sądu organy dokonały prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i wysnuły na jego podstawie niewadliwe wnioski. Organ w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia oceniał zebrane dowody. Uzasadnienie spełnia przesłanki z art. 107 § 3 kpa, zawierając wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł. Uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nie doszło w trakcie rozpoznawania sprawy do naruszenia przez organ art. 6 kpa (zasady legalności), ani art. 10 kpa gdyż organ, nie przeprowadzając dodatkowego postępowania dowodowego, oparł się na znanym stronie materiale zebranym przez organ I instancji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. z 2016 r. poz. 718) orzekł jak w sentencji wyroku.