II SA/Kr 561/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi P.Ś na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 23 stycznia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. II SA/Kr 561/17 Uzasadnienie Decyzją z dnia 13 czerwca 2014 r. Prezydent Miasta K. , na wniosek P.S. i M.S . ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z infrastruktura techniczną i wjazdem na części działek nr [...] ,[..] obr [...] przy ul. [...] w K . W dniu 20 czerwca 2016 r. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości ul.[...] złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 13 czerwca 2014 r. We wniosku Wspólnota wskazała, że jej nieruchomość znajduje się w granicach oddziaływania inwestycji. O decyzji zaś dowiedziała się w związku z rozpoczęciem robót. Ani Wspólnota, ani jej członkowie, nie byli zawiadomienie o postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Postanowieniem z dnia 5 października 2016 r. znak [...] . Prezydent Miasta K. , na podstawie art. 149 § 3, 150 § 1 w zw. z art. 147 i art. 28 kpa, odmówił wznowienia postępowania. Prezydent wskazał, że nieruchomość należąca do Wspólnoty tj. działka nr [...] znajduje się poza zasięgiem oddziaływania inwestycji. Choć należące do Wspólnoty i do inwestorów nieruchomości ([...] i [...] ) ze sobą graniczą, to nieruchomość Wspólnoty nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji, bowiem inwestor nie objął granicami inwestycji całej swej nieruchomości (działki nr [...] ) Nadto, ze względu na przyjęte w decyzji warunki i parametry zabudowy, planowany obiekt nie będzie oddziaływał na nieruchomość sąsiednią, ani nie będzie ograniczał uprawnień jej właścicieli. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2017 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w/o postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta K. Samorządowe Kolegium wskazało, że podanie o wznowienia postępowania uruchamia wstępne badanie w zakresie terminowości złożenia wniosku, wskazania ustawowej podstawy wznowienia oraz uprawnienia podmiotu składającego podanie. W sytuacji, kiedy legitymacja procesowa żądającego wznowienia staje się jednocześnie przesłanką wznowieniową (a więc gdy podstawę wznowieniową stanowi art. 145 § 1 pkt 4 kpa), organ owej legitymacji we wstępnej fazie nie bada: odmawia wznowienia tylko w razie oczywistego braku przymiotu strony domagającej się wznowienia na podstawie art. 145 § 3 kpa. Wskazał organ odwoławczy, że interes prawny Wspólnoty oceniać należy wg. art. 28 kpa. Odwołując się do doktryny i orzecznictwa podał, że za strony postępowań w sprawach o ustalenie warunków zabudowy uznaje się właścicieli nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Zawsze bowiem realizacja inwestycji ma na te nieruchomości wpływ, choćby poprzez zmianę układów przestrzennych. Stwierdził organ odwoławczy, że nie znajduje uzasadnienia stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym za podmioty zainteresowane uznano właścicieli innych nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, a skarżącą Wspólnotę wykluczono z kręgu zainteresowanych tylko na skutek sztucznego zabiegu odsunięcia linii rozgraniczającej inwestycję właśnie od strony działki nr [...]. Zwróciło przy tym Kolegium uwagę, że stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy był np. właściciel działki [...], która co prawda graniczy bezpośrednio z działką inwestorów, ale tylko na długości 8 m. Nie wiadomo zatem, dlaczego uznano, że inwestycja będzie oddziaływać na wszystkie pozostałe sąsiednie nieruchomości, a nieruchomość Wspólnoty, granicząca z działką inwestorów na długości 35 m, pozostanie poza jej zasięgiem. Kolegium odnotowało też, że w aktach znajduje się odręczna notatka pracownika (z nieczytelnym podpisem) z dnia 31 sierpnia 2016 r., w której zapisano m.in.: "działka, na której wydano decyzję graniczy z działka Wspólnoty na długości 35 m", "prawdopodobnie zabudowa będzie mogła powstać w granicy terenu objętego wz, bo nie jest to granica a w efekcie pas oddzielający 4m będzie częścią zagospodarowania związanego z budynkami", "uzasadnienie odmowy postanowienia wydaje się mi się za słabe". Zdaniem Kolegium wniosek o wznowienie winien zostać ponownie rozpoznany. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P.S. zarzucił naruszenie art. art.145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 149 § 3 w z. z art. 148 § 1, 64 § 1, 28, 77 kpa. Skarżący podniósł, że organ odwoławczy wadliwie ocenił interes prawny Wspólnoty Mieszkaniowej. Wskazał, że Wspólnota nie wykazała wniesienia wniosku w ustawowym terminie a organ tej okoliczności nie zbadał oraz, że przedstawiciele Wspólnoty nie uzupełnili braku, o który byli wezwani 26 lipca 2016 r. po rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Za istotne uchybienie skarżący uznał odwołanie się przez organ do treści notatki z dnia 31 sierpnia 2016 r. znajdującej się w aktach administracyjnych, która nie stanowi elementu materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy słusznie wskazał, że sprawa wymaga przeprowadzenia ponownego postępowania. Wskazaną we wniosku Wspólnoty podstawą wznowieniową jest przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W przypadku tej podstawy odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa może nastąpić tylko w razie oczywistego braku związku praw wnioskodawcy z przedmiotem sprawy. "Zbieg" negatywnej przesłanki z podstawą wznowieniową nie przesuwa ciężaru badania tej ostatniej na etap przed wszczęciem postępowania wznowieniowego. W rozpoznawanej sprawie z całą pewnością nie może być mowy o "oczywistym braku interesu prawnego" skarżącej Wspólnoty. Należąca do Wspólnoty działka nr [...] na długości kilkudziesięciu metrów graniczy z działką inwestora, który jednakowoż teren inwestycji oznaczył linią równoległą do granicy działki, oddaloną o ok. 4 m od granicy z działką Wspólnoty (por. k. [...] akt. adm.). Rację ma organ odwoławczy twierdząc, że zabieg ten nie zmienił zasięgu oddziaływania inwestycji i nie mógł mieć wpływu na ocenę interesu prawnego Wspólnoty. Zwrócić należy uwagę, że organ I instancji w postępowaniu głównym za strony postępowania uznał właścicieli wszystkich nieruchomości graniczących z terenem inwestycji - także i zabudowanych budynkami położonymi w dalszej odległości od granicy działki inwestora niż budynki Wspólnoty (dz. nr [...] ). Tym bardziej zatem utworzona 4 metrowa przestrzeń pomiędzy granicą działki Wspólnoty a terenem inwestycji nie może stanowić kryterium różnicującego interesy stron. Samorządowe Kolegium swe rozstrzygnięcie wydało na podstawie własnych rozważań i ocen. Odwołanie się do notatki z dnia 31 sierpnia 2016 r. miało charakter marginalny, błędne jest więc przypisywanie tej notatce znaczenia przesądzającego. Warto jednak zauważyć, że notatka ta stanowi element akt administracyjnych, jest dokumentem podpisanym, obrazującym czynności organu. Przyjęcie, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa nie przesądza jeszcze o ostatecznym wyniku postępowania. Do etapu badania sprawy co do istoty organ może jednak przystąpić po ostatecznym wyjaśnieniu kwestii przyczyny wznowienia (art. 149 § 2 kpa) Podniesiony w skardze zarzut uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie może być zweryfikowany przez Sąd. We wniosku o wznowienie podane zostały okoliczności mające wskazywać na zachowanie terminu, ale okoliczności te ani nie zostały udokumentowane, ani kwestia terminu nie była omawiana przez organy, ani też kwestia ta nie była przez samego skarżącego podnoszona. Także i ta okoliczność winna zostać więc wyjaśniona. Z powyższych powodów skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ppsa, należało oddalić.