II SA/Wa 472/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. P. z dnia [...] maja 2017 r. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 472/17 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłat za usługi edukacyjne postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe. A. P. pismem z dnia [...] maja 2017 r. wniosła zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 472/17 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 30 maja 2017 r. przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 195 § 3 P.p.s.a., uzasadniająca umorzenie postępowania zażaleniowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Bezspornym jest, że postanowieniem z dnia 30 maja 2017 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów. Tym samym zażalenie skarżącej na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 kwietnia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie zażaleniowe należało umorzyć. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 195 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.