IV SAB/Gl 126/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2017r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 20 marca 2017 r. K. K.– reprezentowany przez pełnomocnika – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w której domagał się: 1. nakazania organowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, 2. stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, chociaż nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów, 4. rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, 5. zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że w dniu 2 stycznia 2017 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej lecz do chwili wniesienia skargi nie uzyskał żadnej odpowiedzi. Stwierdził nadto, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, zaś wnioskowana informacja do takich należy. Z załączonego do skargi wydruku wniosku wynika, że skarżący wniósł o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie ilości wniosków o dostęp do informacji publicznej skierowanych w poszczególnych latach w okresie 2014 - 2016 oraz przesłanie tej informacji na podany adres poczty elektronicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w punktach 2, 4 i 6. W uzasadnieniu stwierdził, że w dniu 27 marca 2017 r. wpłynęła do organu skarga na bezczynność nadleśniczego w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Wyjaśnił, że informacja, o którą wnioskował skarżący stanowi informację publiczną, a nadleśnictwo było zobligowane do jej udzielenia. Zauważył nadto, że do udostępnienia wnioskowanej informacji doszło w dniu 28 marca 2017 r., a zatem skarga jest bezprzedmiotowa. Podkreślił, że zwłoka w udzieleniu informacji nie była działaniem świadomym, celowym i zamierzonym. Zauważył dalej, że wniosek o udzielenie informacji publicznej został wysłany do organu o nietypowej porze dnia to jest o godzinie 23.00, ponadto został on umiejscowiony w poczcie elektronicznej razem pozamerytorycznymi treściami reklamowymi, co było powodem jego przeoczenia przez pracownika. Nadto wniósł o odstąpienie od zasądzenia od organu na rzecz skarżącego wnioskowanej w pkt 4 skargi sumy pieniężnej podkreślając, że przemawia za tym całokształt okoliczności faktycznych oraz brak rażącego naruszenia prawa. W piśmie procesowym z dnia 13 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zawarte w skardze wnioski o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, choć nie miała ona charakteru rażącego oraz co do zasądzenia kosztów postępowania, a w pozostałym zakresie skargę cofnął ze względu na udostępnienie wnioskowanej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.- dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4. Stosownie art. 149 p.p.s.a sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1), a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W przypadku, o którym mowa w § 1, Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2). Należy przy tym wyjaśnić, że przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Skarga na bezczynność organu ma na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa B. w związku z niezałatwieniem jego wniosku o udzielenie informacji publicznej w zakresie dotyczącym ilości wniosków jakie wpłynęły do organu o udzielenie informacji publicznych w latach 2014-2016. Materialnoprawną podstawę oceny postępowania podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej w rozpatrywanej sprawie stanowi ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (t.j. Dz. U.z 2016, poz. 1764 ze zm. - dalej "udip"). która w sposób kompleksowy reguluje kwestie dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zakres podmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej określa jej art. 4 ust. 1 zgodnie z którym do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, m.in. w szczególności: podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (pkt 3), podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt 4). Stosownie do treści art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 788) Lasy Państwowe są państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej reprezentującą Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. Z kolei w art. 32 ust. 2 ustawy o lasach wymieniono jednostki organizacyjne wchodzące w skład Lasów Państwowych, do których należy min. Nadleśnictwo (pkt 3). Natomiast zgodnie z art. 35 tej ustawy nadleśniczy prowadzi samodzielnie gospodarkę leśną w nadleśnictwie na podstawie planu urządzenia lasu oraz odpowiada za stan lasu, w szczególności nadleśniczy: reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania; kieruje nadleśnictwem jako podstawową jednostką organizacyjną Lasów Państwowych; bezpośrednio zarządza lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa, pozostającymi w zarządzie Lasów Państwowych; inicjuje, koordynuje oraz nadzoruje działalność pracowników nadleśnictwa; ustala organizację nadleśnictwa, w tym podział na leśnictwa zapewniający leśniczym prawidłowe wykonywanie zadań gospodarczych, oraz zatrudnia i zwalnia pracowników nadleśnictwa, a także organizuje ochronę mienia i zwalczanie szkodnictwa leśnego. Co do zasady zatem nadleśniczy, w świetle art. 4 ust. 1 udip. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, w zakresie wynikającym z jego kompetencji i uprawnień, gdyż co do zasady wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i zakresem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 udip stanowi informację publiczną. Przedmiot wniosku skarżącego tj. informacja na temat ilości wniosków o udostępnienie informacji publicznej, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 udip Zdaniem Sądu, wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej nie można rozpatrywać w oderwaniu od kompetencji i uprawnień nadleśniczego wynikającego z art. 35 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, a wniosek o udzielenie informacji publicznej winien być kompletny i konkretnie wskazywać zakres informacji publicznej, której udostępnienia domaga się wnioskodawca, czego w rozpatrywanej sprawie nie określono. Pomimo braków wniosku organ udzielił skarżącemu informacji publicznej. Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. W niniejszej sprawie Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.