III SA/Gl 432/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie postanowienia odmawiającego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na mocy postanowienia z [...] r., nr [...] , Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z [...] r., nr [...] . Mocą tego nieostatecznego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej odmówiono przyznania wynagrodzenia doradcy podatkowemu – Z.B. (zwanemu dalej Pełnomocnikiem, Doradcą lub Skarżącym), jako ustanowionemu z urzędu tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu. Stosowne żądanie Pełnomocnika dotyczące przyznania oraz wypłaty wynagrodzenia było zaś konsekwencją jego udziału w postępowaniach odwoławczych, zakończonych decyzjami z [...] r., nr [...] . Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia, Dyrektor Izby Celnej, działając jako Organ I instancji, wskazał art. 270a, art. 265 § 1 pkt 6, art. 267 § 1a, art. 138n § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm. – zwanej dalej O.p.) oraz na § 2 ust.1 i § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r. nr 31 poz. 153). Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym, niebudzącym wątpliwości stanie faktycznym sprawy. Dyrektor Izby Celnej prowadził w stosunku do "A" Sp. z o.o. (zwanej dalej Spółką lub Podatnikiem) 11 postępowań odwoławczych, będących konsekwencją wniesienia przez ten podmiot środków zaskarżenia od decyzji nieostatecznych, wydanych przez Naczelnika Urzędu Celnego w R.W ich trakcie A. N. – pełnomocnik Spółki wniósł o zawieszenie postępowań informując o skutecznym złożeniu rezygnacji z pełnienia swojej funkcji przez Prezesa Zarządu Spółki. W tym stanie rzeczy Dyrektor Izby zwrócił się do Sądu Rejonowego o ustanowienie kuratora dla Spółki, a ponadto wystąpił do Krajowej Izby Doradców Podatkowych o wyznaczenie dla Podatnika – do czasu powołania kuratora przez Sąd – tymczasowego pełnomocnika szczególnego, którym miałby być upoważniony do działania doradca podatkowy. W odpowiedzi na pismo Organu, Krajowa Izba Doradców Podatkowych wyznaczyła Skarżącego na tymczasowego pełnomocnika szczególnego do reprezentowania Spółki. Podmiot ten otrzymał część dokumentów wydanych w trakcie postępowania kontrolnego i podatkowego, a Dyrektor Izby Celnej, na mocy postanowienia z 12 września 2016 r., podjął zawieszone postępowania podatkowe, których stroną była Spółka. Doradca, działając jako pełnomocnik tymczasowy w swoich pismach kierowanych do Dyrektora Izby Celnej artykułował wadliwość i opieszałość działań organu w kwestii zawieszenia postępowania podatkowego. Podniósł również zarzut niezachowania terminu rozpatrzenia spraw oraz braku zawiadomienia o zakończeniu postępowań odwoławczych. Ponadto, w odpowiedzi na pismo Dyrektora Izby Celnej z 27 września 2016 r., zawierające informację o prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, wystosowane na podstawie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, Pełnomocnik zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a następnie swoje uwagi zgłosił w formie pisemnej (pisma wpłynęły do organu 6 października 2016 r.). Artykułowano w nich brak materiału merytorycznego, który byłby zgromadzony w postępowaniu odwoławczym, tak w zakresie ustalenia stanu faktycznego, jak i prawnego, czy też materiału porównawczego: stanowiska doktryny, orzecznictwa, co mogłoby wskazywać na analizę materii sporu. Jednocześnie, Doradca wniósł o wskazanie podstawy prawnej uzasadniającej twierdzenie organu o złożeniu skutecznej rezygnacji z pełnienia swojej funkcji w zarządzie Spółki przez jego członka. Podnosił bowiem, iż osoba ta nadal figuruje w rejestrze sądowym (wg KRS na dzień 3 października 2016 r.). Jednocześnie, Skarżący wyraził wątpliwość co do tego, czy Naczelnik Urzędu Celnego jest właściwy w zakresie orzekania o statusie prawnym podmiotów gospodarczych i ich organów. Jak podkreślił – w tym zakresie kompetentny jest wyłącznie sąd rejestrowy. Ponadto, Pełnomocnik podniósł, że gdyby przyjąć, iż rezygnacja członka zarządu była wadliwa, osobę tę nadal należy uznawać za zasiadającą w zarządzie. W piśmie datowanym na 21 grudnia 2016 r. Doradca złożył wniosek o przyznanie mu, jako pełnomocnikowi tymczasowemu wynagrodzenia w kwocie 79 200 zł. Jednocześnie, podmiot ten wskazał podjęte przez siebie czynności z zakresu nieopłaconej pomocy prawnej i powołał się na wartość przedmiotu sporu ustaloną w sprawie (powyżej 200 000 zł.), skutkującą wynagrodzeniem w kwocie netto, we wspomnianej wysokości 79 200 zł. Zarazem, oświadczył on, że – jak to określił – opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (por. strona druga pisma) Wniosek ten nie wywołał skutku oczekiwanego przez Skarżącego, jako że Dyrektor Izby Celnej, we wspomnianym już wcześniej postanowieniu z 27 stycznia 2017 r. odmówił przyznania wynagrodzenia Doradcy, jako tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu. Uzasadniając swoje stanowisko, Organ I instancji powołał się przede wszystkim na art. 138n § 3 O.p. stanowiący, że do ustalenia wynagrodzenia oraz kosztów adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, wyznaczonego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym, stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, wydane na podstawie art. 41 b ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 213, z 2014 r. poz. 768 oraz z 2015 r. poz. 1224). W oparciu o wspomnianą delegację ustawową zawartą w ustawie o doradztwie podatkowym, Minister Sprawiedliwości wydał rozporządzenie z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. nr 31 poz. 153) – zwane dalej rozporządzeniem. Ponieważ jednak przepisy tego aktu prawnego stosuje się odpowiednio, a nie wprost podczas kształtowania wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego, w przekonaniu Dyrektora Izby Celnej konieczna była modyfikacja powołanych wyżej regulacji prawnych, uwzględniająca cel wprowadzenia instytucji tymczasowego pełnomocnika, jak i ich zakres, w szczególności, tymczasowy charakter reprezentacji oraz pokrywanie jej kosztów ze środków publicznych. Jak wyartykułował Organ I instancji, wskazując wysokość wynagrodzenia, prawodawca określił ją “widełkowo", w przedziałach wartości uwzględniających wartość przedmiotu sporu (§ 3 ust.1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia). Jednocześnie, w § 2 ust 1 rozporządzenia stosowanego posiłkowo w przedmiotowej sprawie przewidziano, że zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład jego pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Dlatego też, jak wywiódł Dyrektor Izby Celnej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy pomoc prawna została rzeczywiście udzielona. Dodatkowo, powołał się on na zasadę stosunkowego rozdzielania kosztów postępowania, wynikającą z art. 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 poz.718 ze zm.) – dalej określana, jako P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w uzasadnionych przypadkach sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Ponadto, w uzasadnieniu postanowienia odwołano się do kwestii kształtowania wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego przez sąd administracyjny, w ramach prawa pomocy, uregulowanego w art. 250 P.p.s.a. Także w tym przepisie stworzono bowiem sądom możliwość "miarkowania" wysokości przyznawanego wynagrodzenia. Uzasadniając odmowę przyznania wynagrodzenia, Dyrektor Izby Celnej powołał się wreszcie na art. 210 § 1 P.p.s.a., który w jego przekonaniu znajdował odpowiednie zastosowanie w przedmiotowej sprawie. W jego przekonaniu, skoro Pełnomocnik nie złożył żądania zwrotu kosztów w odpowiednim czasie (zdaniem Organu I instancji należy tu odpowiednio stosować sformułowanie: “najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia") utracił on prawo do wynagrodzenia. Na koniec, Dyrektor Izby Celnej wyartykułował pogląd, że wynagrodzenie pełnomocnika tymczasowego przysługuje mu za udział polegający na wniesieniu przez niego odwołania oraz za aktywny udział w postępowaniu odwoławczym. Ponieważ zaś Skarżący nie podjął żadnych działań skierowanych na zakwestionowanie prawidłowości decyzji wydanych przez Organ I instancji, wynagrodzenie mu nie przysługuje. Jego aktywność w postępowaniu nie może być bowiem poczytana za faktycznie udzielona pomoc prawną w postępowaniu zażaleniowym. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się Skarżący, wnosząc na nie zażalenie z 8 lutego 2017 r. W piśmie tym wystąpił on o zmianę postanowienia i o przyznanie mu wynagrodzenia, zgodnie z treścią jego wniosku. Równocześnie, Doradca podniósł brak podstawy prawnej i faktycznej dla wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz wyartykułował swoją aktywną postawę podczas postępowania podatkowego toczącego się z jego udziałem. W reakcji na wniesiony środek zaskarżenia, Dyrektor Izby Celnej, rozpatrując sprawę jako Organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wspomniany organ powtórzył argumenty, na które wskazywał rozstrzygając jako Organ I instancji. Wobec uzyskania ostatecznego postanowienia w sprawie, Doradca sformułował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W piśmie tym raz jeszcze zarzucił on zaskarżonemu rozstrzygnięciu brak podstawy prawnej i faktycznej. Jednocześnie, wniósł on o stwierdzenie nieważności skarżonego postanowienia w całości w związku z wydaniem go bez podstawy prawnej, co uzasadnia zastosowanie dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Powołując się zaś na art. 145a § 1 P.p.s.a., Skarżący wystąpił o zobowiązanie organu do wydania postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia, jak we wniosku o jego przyznanie. Uzasadnienie tego pisma procesowego zawiera opis czynności podejmowanych przez Pełnomocnika oraz argumentację świadczącą o bezzasadności nieprzyznania mu wynagrodzenia w żądanej wysokości. W odpowiedzi na skargę, Organ II instancji (w tym momencie był to już Dyrektor Izby Administracji Skarbowej) wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko, podmiot ten powtórzył argumenty formułowane wcześniej, podczas postępowania podatkowego przez Dyrektora Izby Celnej, działającego jako organ I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i dlatego zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu. Jednocześnie, Sąd nie dopatrzył się jednak podstaw prawnych dla stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia, a także do zobowiązania Organu do wydania rozstrzygnięcia zgodnie z treścią żądania formułowanego przez Skarżącego. Okolicznością o fundamentalnym znaczeniu w sprawie było pytanie o to, czy organ podatkowy może nie przyznać wynagrodzenia doradcy podatkowemu ustanowionemu tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym. W swoistej opozycji do tego problemu pozostawała zaś inna kwestia – czy administracja podatkowa jest związana żądaniem co do wysokości wynagrodzenia, sformułowanym przez tymczasowego pełnomocnika szczególnego, opartym na kwotach “widełkowo" określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., nr 31, poz. 153). W przekonaniu Sądu na aprobatę nie zasługuje żadne z tych skrajnych zapatrywań prezentowanych w przedmiotowej sprawie przez obydwie strony postępowania sądowoadministracyjnego. Jak już wcześniej wskazano, Dyrektor Izby Celnej, działając jako organ obydwu instancji podnosił brak aktywności Skarżącego w postępowaniu podatkowym, uzasadniająca nieprzyznanie mu wynagrodzenia. Stanowisko to nie znajduje jednak uzasadnienia w zaistniałym stanie faktycznym. W przekonaniu Sądu, rozumowanie Dyrektora Izby Celnej (a w postępowaniu sądowoadministracyjnym – Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) pozostaje także w sprzeczności z przepisami prawa regulującymi zasady kształtowania wynagrodzeń tymczasowych pełnomocników szczególnych. Z prawidłowo powołanego przez Dyrektora Izby Celnej art. 138n § 3 O.p., art. 41 b ust. 2 ustawy o doradztwie podatkowym oraz z § 3 ust.1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia jasno wynika, że tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnego przysługuje wynagrodzenie wypłacane przez państwo, o ile – w myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia – opłata ta nie została zapłacona w całości lub w części. Należy podkreślić, iż stosowne oświadczenie w tym względzie zostało złożone przez Skarżącego. Tym samym, spełniono wymogi formalne dochodzenia przez Doradcę wypłaty należnego mu wynagrodzenia. Otwarta kwestią pozostawało natomiast zagadnienie miarkowania wysokości kwot przekazywanych tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu, a także prawnej możliwości nieprzyznania ich w ogóle. W przekonaniu Sądu, zgodnie z niebudzącym wątpliwości § 2 ust. 1 rozporządzenia, odpowiednio stosowanym w przedmiotowej sprawie, Dyrektor Izby Celnej ma prawo miarkować wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego, biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy tego podmiotu, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W związku z tym, nie ma przeszkód, aby organ, otrzymawszy wezwanie do wypłaty wynagrodzenia odstąpił od “widełkowych stawek", których wysokość zależy od wartości przedmiotu sporu i biorąc pod uwagę stopień zaangażowania tymczasowego pełnomocnika szczególnego w postępowania podatkowe, przyznał mu wynagrodzenie adekwatne do stopnia jego aktywności w sprawie. Administracja nie działa przy tym z niczym nieograniczoną swobodą, ponieważ jej postanowienie musi zawierać uzasadnienie, podlega kontroli instancyjnej, a następnie może zostać zweryfikowane przez sąd administracyjny. Dlatego istnieją podstawy ku temu, aby w przedmiotowej sprawie organ podatkowy, biorąc pod uwagę moment, w którym Skarżący został ustanowiony tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym oraz uwzględniając stopień jego zaangażowanie w postepowanie przyznał mu właściwe wynagrodzenie, nie będąc przy tym związanym przedziałami wartości wskazanymi w rozporządzeniu. Czym innym niż miarkowanie wysokości wynagrodzenia jest jednak nieprzyznanie go w ogóle. W przekonaniu Sądu, Dyrektor Izby Celnej bezpodstawnie odmówił Doradcy przyznania mu wynagrodzenia. Analizując uzasadnienie tych rozstrzygnięć, a także zapoznając się z tezami sformułowanymi w odpowiedzi na skargę trudno zaś oprzeć się wrażeniu, że administracja podatkowa opacznie poszukiwała podstawy prawnej dla takiej odmowy. Ponieważ argumentów w tym względzie prawodawca nie dostarczył w Ordynacji podatkowej, a także w ustawie o doradztwie podatkowym i we wspomnianym wcześniej rozporządzeniu, sięgnięto do przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tej właśnie regulacji wywiedziono tezę o możliwości nieprzyznania wynagrodzenia w ogóle, a także o istnieniu terminu zawitego do zgłoszenia stosownego żądania. Problem jednak w tym, że możliwości posiłkowania się P.p.s.a. w postępowaniu mającym na celu przyznanie oraz określenie wysokości wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego nie przewidział prawodawca. W jasny sposób przesądzono o tym w art. 138n § 3 O.p., w którym odsyła się do art. 41 b ust. 2 ustawy o doradztwie podatkowym. Z kolei, w tym ostatnim przepisie ustawodawca nakazuje odpowiednio stosować rozporządzenie (wymienione wcześniej rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości). Dlatego, zdaniem Sądu Dyrektor Izby Celnej naruszył prawo nie przyznając wynagrodzenia w ogóle i opierając to rozstrzygnięcie na P.p.s.a., niemającym zastosowania w tym postępowaniu (Dyrektor Izby Celnej wskazywał na art. 206 i 210 § 1 tej ustawy). Skarżący, ponad wszelką wątpliwość został ustanowiony tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym i – jako taki - wykonywał różnego rodzaju czynności procesowe. W tym kontekście truizmem będzie wspomnienie, iż powierzenie Doradcy wspomnianych obowiązków nie było efektem złożonej przez niego oferty, ale nastąpiło w konsekwencji działań Organu II instancji. Dzięki pojawieniu się tymczasowego pełnomocnika szczególnego możliwe było bowiem zakończenie postępowania podatkowego prowadzonego przez Dyrektora Izby Celnej – organ ten uzyskiwał "partnera w postępowaniu" – tymczasowo miał kto działać za stronę postępowania, było do kogo kierować pisma i, rzecz jasna przejściowo, istniał reprezentant podatnika. Tym samym, przystąpienie Skarżącego do sprawy leżało nie tylko w interesie Spółki (strony postępowania podatkowego), ale i było korzystne dla finansów publicznych. W tej sytuacji, pomijanie przez Dyrektora Izby Celnej przedstawionych, oczywistych wniosków i artykułowanie rzekomej nieprzydatności Pełnomocnika, czy umniejszanie jego roli w postępowaniu jest przejawem opacznego postrzegania roli organu podatkowego oraz tymczasowego pełnomocnika szczególnego. Podmiot ten nie jest "wrogiem" organu. Jego rolą jest natomiast doraźne reprezentowanie strony postępowania. Tym samym, działanie tymczasowego pełnomocnika szczególnego jest gwarancją ochrony praw podatnika jako słabszej niż organ strony stosunku podatkowoprawnego. Jednocześnie, jak już wcześniej zasygnalizowano, działanie tymczasowego pełnomocnika szczególnego jest korzystne dla organu podatkowego stojącego na straży interesu finansów publicznych. Dzieje się tak, ponieważ istnienie tego podmiotu pozwala kontynuować postępowanie podatkowe i – tym samym – znosić chociażby ryzyko przedawnienia zobowiązania podatkowego. W tym kontekście, pomijając już oczywistą, wskazaną wcześniej argumentację prawną, nieprzyznanie Pełnomocnikowi wynagrodzenia w ogóle, nie może się spotkać z akceptacją Sądu. Jest ono bowiem przejawem nadużycia prawa przez organ. Dlatego, podczas ponownego rozpatrywania sprawy konieczne jest miarkowanie wynagrodzenia – ustalenie go w sprawiedliwej wysokości – uwzględniającej moment ustanowienia Pełnomocnika oraz stopień jego zaangażowania w poszczególne postępowania podatkowe. Wbrew żądaniom Skarżącego – Sąd nie dopatrzył się podstaw ani do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, ani do zobowiązania organu do wydania postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia, stosownie do wniosku złożonego przez Pełnomocnika. Ponad wszelką wątpliwość organ ma bowiem prawo, a nawet obowiązek miarkować wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego i w tym zakresie nie jest związany wysokością żądanej przez niego kwoty, nawet gdy ta lokuje się w przedziałach wartości wskazanych w rozporządzeniu. Jednocześnie, zaskarżone rozstrzygnięcie (ale tylko, co do niezwiązania organu żądaniem wysokości wynagrodzenia) miało podstawę prawną, a jednocześnie odmowa przyznania wynagrodzenia, niewątpliwie będąc naruszeniem prawa, nie miała charakteru rażącej obrazy przepisów. Nastąpiła ona bowiem w następstwie błędnej subsumcji P.p.s.a. pod stany faktyczne nieobjęte tą ustawą. Tym samym, nie sposób było dopatrzyć się uzasadnienia dla stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia na podstawie art. 219 w zw. z art. 247 § 2 i 3 O.p. (Skarżący, w swoim piśmie inicjującym postępowanie sądowoadministracyjne błędnie powołał art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, niemający zastosowania w sprawie podatkowej). W tym stanie rzeczy, z wszystkich przedstawionych względów, Sąd orzekł jak w sentencji. Podstawą prawną do uchylenia zaskarżonego postanowienia był art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 oraz art. 205 tej samej ustawy.