II SA/Op 299/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], zwaną dalej Spółką, jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 kwietnia 2015 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 listopada 2014 r. o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w kwocie 13.000,00 zł. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika następujący stan faktyczny. Podczas przeprowadzonej przez organ w dniach od 20 października do 4 listopada 2014 r. kontroli Spółki doszło do stwierdzenia naruszeń dotyczących wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji z Ip. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, ze zm.), dalej powoływanej jako: utd; obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy; za każdego kierowcę z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do utd; obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego; za każdy pojazd z lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do utd. Kontrola obejmowała okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 sierpnia 2014 r. W okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudnionych było średnio 10 kierowców. W trakcie kontroli pełnomocnik okazał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nr [...] udzieloną dla M. N. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą B oraz decyzję z dnia 25 lutego 2014 r. o przeniesieniu uprawnień z niej wynikających na Spółkę. Ponadto pełnomocnik okazał licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, wydaną na podstawie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 marca 2014 r., nr [...] o przeniesieniu uprawnień dla przekształconej Spółki, z okresem ważności od dnia 17 sierpnia 2012 r. do dnia 16 sierpnia 2017 r. Pismem z dnia 24 października 2014 r. kontrolujący zwrócił się do organu, który wydał ww. licencję z prośbą o wskazanie terminu ważności posiadanych uprawnień Spółki do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. W odpowiedzi, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż uprawnienia dotyczące wykonywania międzynarodowego transportu drogowego przekształcona Spółka uzyskała w dniu 17 marca 2014 r., w związku z czym od tej daty je posiada. Pismem z dnia 31 października 2014 r. organ wezwał Spółkę do wskazania uprawnień, którymi ta posługiwała się w okresie kontroli od 1 stycznia 2014 r. do 25 lutego 2014 r., tj. - do momentu wydania decyzji o przeniesieniu uprawnień wynikających z licencji krajowej oraz do momentu wydania decyzji z dnia 17 marca 2014 r. o przeniesieniu uprawnień wynikających z licencji międzynarodowej. W piśmie z dnia 3 listopada 2014 r. pełnomocnik Spółki wskazał, iż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 lutego 2014 r. o przeniesieniu uprawnień na przekształconą Spółkę pozwalała wykonywać przewozy od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia jej wydania. W tym stanie rzeczy, Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 24 listopada 2014 r., nr [...], nałożył na Spółkę karę pieniężną w kwocie 13.000 zł z tytułu stwierdzonych podczas kontroli naruszeń. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że podstawę prawną nałożenia kary stanowi art. 92a ust. 1, 6, 7 utd oraz Ip. 1.1., lp. 6.3.11 i lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do utd. Uzasadniając naruszenie z Ip. 1.1. organ wyjaśnił, iż z dniem 29 listopada 2013 r. miało miejsce przekształcenie prawne działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę M. N. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą - "B", na A spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Następnie organ podał, iż w trakcie kontroli, jako uprawnienie Spółki na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy pełnomocnik okazał licencję nr [...] udzieloną dla M. N. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A oraz decyzję z dnia 25 lutego 2014 r. o przeniesieniu uprawnień z niej wynikających na Spółkę. Z kolei na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy pełnomocnik okazał licencję nr [...] wydaną na podstawie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 marca 2014 r. o przeniesieniu uprawnień dla przekształconej Spółki, obejmującą okres od dnia 17 sierpnia 2012 r. do dnia 16 sierpnia 2017 r. Organ argumentował, że z materiału dowodowego wynika, że w okresie objętym kontrolą od 1 stycznia 2014 r. do 25 lutego 2014 r. kierowcy Spółki bezsprzecznie wykonywali przewozy krajowe transportu drogowego na rzecz Spółki A Sp. z o.o. Również przed datą uzyskania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 marca 2014 r. o przeniesieniu uprawnień dla przekształconej Spółki, kierowcy wykonywali przewozy międzynarodowe transportu drogowego. Zdaniem organu, skoro w powyższym okresie przedsiębiorstwo nie posiadało stosownych uprawnień do wykonywania przewozów krajowych i międzynarodowych Spółka podlega karze pieniężnej w kwocie 8000 zł z lp. 1.1 załącznika nr 3 do utd. Odnośnie naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę organ wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. nr 159, poz. 1128, zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 23 sierpnia 2007 r.) dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni, przeprowadzając ponownie postępowanie. Tymczasem przeprowadzona przez organ analiza okazanych danych z karty kierowcy: - K. J. wykazała, że pomiędzy odczytami z 31 marca 2014 r., 5 maja 2014 r., 30 czerwca 2014 r., a poprzednio wykonanymi odczytami z 28 lutego 2014 r., 31 marca 2014 r. oraz 30 maja i 30 czerwca 2014 r., upłynęło stosownie: 31 dni, 35 dni, 31 dni oraz 30 dni; - J. K. wykazała, że pomiędzy odczytami z 31 stycznia 2014 r. i 2 maja 2014 r., a poprzednio wykonanymi odczytami z 2 stycznia i 1 kwietnia 2014 r. upłynęło stosownie: 29 i 31 dni; - W. O. wykazała, że pomiędzy odczytami z 1 marca 2014 r., 31 marca 2014 r., 2 maja 2014 r., 1 czerwca 2014 r., 30 czerwca 2014 r., a poprzednio wykonanymi odczytami z 31 stycznia 2014 r., 1 marca 2014 r. oraz 2 kwietnia 2014 r. i 2 maja 2014 r., 1 czerwca 2014 r., upłynęło stosownie 29 dni, 30 dni, 30 dni, 30 dni oraz 29 dni; - T. R. wykazała, że pomiędzy odczytami z: 2 maja 2014 r., 30 czerwca 2014 r. i 31 lipca 2014 r., a poprzednio wykonanymi odczytami w dniach 1 kwietnia 2014 r., 1 czerwca 2014 r. oraz 30 czerwca 2014 r. upłynęło stosownie 31 dni, 29 dni i 31 dni. W konsekwencji za naruszenie ww. obowiązku za każdy z opisanych przypadków organ, zgodnie z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do utd, nałożył karę pieniężną w wysokości 500 zł. W przedmiocie naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd organ wskazał, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2007 r. dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni. Tymczasem przeprowadzona przez organ analiza danych z tachografu cyfrowego pojazdu o nr rej.: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] wykazała, że odstęp pomiędzy odczytami wynosił odpowiednio 95 dni, 92 dni, 92 dni, 92 dni, 96 dni, 92 dni. Mając na uwadze powyższe organ za naruszenie ww. obowiązku za każdy z opisanych wyżej przypadków, zgodnie z lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do utd, nałożył karę pieniężną w wysokości 500 zł. W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania przed organem I instancji oraz o przeprowadzenie dowodu z decyzji GITD z dnia 17 marca 2014 r. Zarzuciła naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku wszechstronnego zebrania materiału dowodowego i pominięcie faktu wejścia do obiegu prawnego ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 marca 2014 r.; art. 13 ust. 2 pkt 2 oraz art. 92a ust. 1, 6, 7 utd poprzez błędne przyjęcie, że strona może korzystać z licencji podmiotu przekształcanego tylko i wyłącznie po otrzymaniu decyzji organu licencyjnego o przeniesieniu uprawnień na podmiot przekształcony; art. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych i kart kierowców (Dz. Urz. UE L. 168/16 z dnia 2 lipca 2010 r. zwanego dalej rozporządzeniem nr 581/2010) poprzez pominięcie, w analizie plików z tachografów cyfrowych i kart kierowców, faktu uwzględnienia wyłącznie dni zarejestrowanej działalności w tachografie cyfrowym i na karcie kierowcy. Ponadto Spółka wniosła o przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w postaci ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 marca 2014 r. W uzasadnieniu podniosła, iż w wydanej w dniu 17 marca 2014 r. decyzji organ licencyjny ustalił ważność licencji dla Spółki na okres od dnia 17 sierpnia 2012 r. do dnia 16 sierpnia 2017 r. Powyższe, w jej ocenie oznacza, iż w okresie objętym kontrolą, posiadała ważną licencję. Odnosząc się natomiast do naruszenia art. 13 utd, Spółka wskazała, że ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje przypadku wygaśnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego w wyniku przekształcenia podmiotu gospodarczego. Nadto wskazując na treść art. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia nr 581/2010 podała, iż szczegółowa analiza danych zapisanych w pamięci tachografów, których pliki były pobierane podczas kontroli wykazała, że pomiędzy jednym odczytem a kolejnym nie doszło do przekroczenia 90 dni użytkowania pojazdu lub 28 dni użytkowania karty kierowcy. W wyniku rozpoznania odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazaną na wstępie decyzją z dnia 29 kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego oraz prawnego sprawy, organ odnosząc się do zarzutów odwołania podniósł, iż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 marca 2014 o przeniesieniu uprawnień na A sp. z o.o. jest znana organowi z urzędu, a jej treść została uwzględniona w wydanym rozstrzygnięciu. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 13 ust. 2 pkt 2 oraz art. 92 a ust. 1,6,7 utd organ odwoławczy wywodził, że: podmiot przekształcony może korzystać z licencji podmiotu przekształcanego tylko i wyłącznie po otrzymaniu decyzji organu licencyjnego o przeniesieniu uprawnień na podmiot przekształcony. W ocenie organu fakt, że licencja wydana na rzecz podmiotu przekształcanego oraz uprawnienia z niej wynikające nie wygasają w momencie zakończenia procesu przekształcenia, nie ma w tej sytuacji znaczenia, ponieważ przekształcenie działalności gospodarczej prowadzonej przez osobę fizyczną M. N. pod nazwą B w spółkę prawa handlowego A sp. z o.o., zgodnie z art. 5841 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030) spowodowało, że: przedsiębiorca przekształcany staje się spółką przekształconą z chwilą wpisu spółki do rejestru (dzień przekształcenia). Jednocześnie też właściwy organ ewidencyjny z urzędu wykreśla przedsiębiorcę przekształcanego z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Oznacza to, że w dniu przekształcenia, ex lege przestał istnieć podmiot posiadający licencję, zatem nie mógł wykonywać uprawnień z niej wynikających, a nowopowstała Spółka licencji jeszcze nie uzyskała, ponieważ do dnia 17 marca 2014 r. nie była jeszcze wydana decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego o przeniesieniu uprawnień na A sp. z o.o. Z materiału dowodowego zebranego w toku kontroli, wynika, że w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 25 lutego 2014 r. kierowcy wykonywali przewozy drogowe na rzecz spółki A Sp. z o.o., a ponadto przed dniem 17 marca 2014 r. kierowcy wykonywali również przewozy międzynarodowe oraz, że w okresach tych Spółka nie posiadała stosownych uprawnień, to tym samym zaistniało naruszenie opisane w załączniku nr 3 do utd w lp. 1.1. W tych okolicznościach, zdaniem organu odwoławczego, kara pieniężna w wysokości 8.000 zł została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia art. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia nr 581/2010 organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że art. 1 pkt 3 litera a i b rozporządzenia (WE) nr 561/2006, stanowi, że niniejsze rozporządzenie ustanawia maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy, tj. 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej oraz 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Podał, że na gruncie prawa krajowego kwestie te reguluje § 3 ust. 1 pkt 1 i § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2007 r. Zdaniem organu, skoro ustawodawca nie użył w nich dodatkowego określenia dnia, rozumieć należy go jako dzień kalendarzowy. Zatem przyjęty przez organ okres 90 dni kalendarzowych odnośnie danych z tachografów cyfrowych zainstalowanych w pojazdach i okres 28 dni odnośnie danych z kart kierowców są zgodne z obowiązującym prawem. Skoro z przeprowadzonego postępowania odwoławczego wynika, iż dane z tachografów cyfrowych zainstalowanych w pojazdach oraz dane z kart kierowców sczytywane były z naruszenie ww. terminów, w ocenie organu, zaistniało naruszenie opisane w załączniku nr 3 do utd, jako lp. 6.3.11 i 6.3.12. Odnośnie wniosku o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w postaci ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 marca 2014 r. organ po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego postanowił o jego nieuwzględnieniu. Nadto stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie może znaleźć zastosowanie przepis art. 92 c ust. 1 pkt 1 utd. W sprawie brak jest także podstaw do zastosowania art. 92 b utd. W skardze na powyższą decyzję Spółka wnosiła o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła te same naruszenia przepisów co w odwołaniu. W uzasadnieniu, Spółka powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, dalej podnosiła, iż ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje wygaśnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego w konsekwencji przekształcenia podmiotu gospodarczego, a regulację art. 13 ust. 2 utd należy traktować jako skierowany do organu nakaz przeniesienia uprawnień wynikających z licencji w przypadku wystąpienia wskazanych w nim okoliczności. Ponadto zwróciła uwagę na to, że dokonana przez organ odwoławczy wykładnia sprowadza się w istocie do konieczności zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę na czas toczącego się postępowania w sprawie potwierdzenia licencji, co w konsekwencji prowadziłoby do rażących strat w ramach prowadzonej działalności. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego i trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i prawa materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem oceny, w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 kwietnia 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 listopada 2014 r. o nałożeniu na A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], zwaną dalej także Spółką, kary pieniężnej w kwocie 13.000 zł. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, stanowił art. 92a ust. 1 cyt. wcześniej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (zwanej w dalszym ciągu w skrócie utd). Zgodnie art. 92a ust. 1 utd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. W odniesieniu do kontroli drogowej suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł (ust. 2 art. 92 a utd), natomiast wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6 art. 92 a utd). Za stwierdzone przez organ naruszenie, polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji wskazany załącznik przewiduje karę w wysokości 8000 zł (Ip. 1.1.), natomiast za drugie i trzecie przypisane stronie naruszenie, polegające na naruszeniu obowiązku wczytywania danych: - z karty kierowcy; za każdego kierowcę (lp. 6.3.11), - z urządzenia rejestrującego; za każdy pojazd (lp. 6.3.12), załącznik ten przewiduje karę w wysokości 500 zł. Ze zgromadzonego przez organy materiału dowodowego wynika, iż w dniu 29 listopada 2013 r. miało miejsce przekształcenie prawne działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę M. N. pod firmą - B, na A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. W dniu 25 lutego 2014 r. przekształcona Spółka uzyskała decyzję o przeniesieniu uprawnień z podmiotu przekształcanego na wykonywanie transportu krajowego, a w dniu 17 marca 2014 r., decyzję o przeniesieniu uprawnień na wykonywanie transportu międzynarodowego. Z ustaleń kontroli obejmującej okres od 1 stycznia do 31 sierpnia 2014 r. wynika bezspornie, iż od 1 stycznia do 25 lutego 2014 r. kierowcy Spółki wykonywali krajowe przewozy drogowe na rzecz Spółki A Sp. z o.o., a od dnia 1 stycznia do 17 marca 2014 r. wykonywali również przewozy międzynarodowe. Zważywszy, że w powyższym okresie przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. nie posiadało stosownych uprawnień do wykonywania zarówno transportu krajowego jak i międzynarodowego fakt ten uzasadniał, zdaniem organów, nałożenie na Spółkę kary pieniężnej z lp. 1.1. załącznika nr 3 do utd. Istota sprawy w tej części sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, z jakim momentem spółka, która została przekształcona w trybie art. 552 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030) zwanej dalej K.s.h., może korzystać z licencji posiadanej przez podmiot przekształcany, uzyskaną na podstawie przepisu art. 5 ust. 1 utd, a mianowicie czy dopiero po wydaniu przez właściwy organ decyzji przenoszącej tę licencję na spółkę przekształconą, z powołaniem się na art. 13 ust. 2 pkt 2 utd, jak to przyjął organ odwoławczy, czy też przekształcona spółka może z omawianej licencji korzystać już z chwilą wpisu do rejestru (art. 552 K.s.h.), a to stosownie do art. 553 § 2 K.s.h., zgodnie z którym spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. Przepis art. 553 § 2 K.s.h. przyjmuje zasadę warunkowego przejścia na spółkę przekształconą uprawnień o charakterze publicznoprawnym, jakim w niniejszej sprawie jest licencja na wykonywanie transportu drogowego. Wynika to stąd, że powołany wyżej przepis kwestię tę uzależnia w pierwszej kolejności od regulacji obowiązujących w tej mierze przepisów ustawowych. W tym miejscu wskazać należy, że przepis art. 13 ust. 1 utd ustanawia generalny zakaz odstępowania licencji osobom trzecim lub przenoszenia uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią. W art. 13 ust. 2 utd zawarty jest wyczerpujący (zamknięty) katalog sytuacji, w których organ udzielający licencji może ją przenieść w drodze decyzji na inny podmiot, pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę, przejmującego uprawnienia wynikające z licencji, wymagań określonych w art. 5 ust. 3 utd. Z woli ustawodawcy przypadkiem wymagającym wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia uprawnień wynikających z licencji jest przekształcenie się spółki, dokonane m.in. w trybie art. 552 K.s.h. Nie wchodzi więc tutaj w grę niczym nieograniczony automatyzm w przejściu na spółkę przekształconą uprawnień wynikających z licencji posiadanej przez podmiot przekształcany, gdyż, jak to wyżej wskazano, wymagana jest tutaj decyzja organu licencyjnego, wydana na podstawie art. 13 ust. 2 utd w postępowaniu wszczętym na wniosek spółki przekształconej (art. 13 ust. 3 utd). Zauważenia wymaga, iż skład rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela argumentacji zawartej w orzeczeniu tut. Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Op 183/15 ze skargi Spółki, w którym wskazano, iż podmiot przekształcony jako kontynuator wszelkich praw i obowiązków przedsiębiorcy przekształcanego jest nadal w posiadaniu uprawnienia do wykonania przewozu, o czym świadczy taki sam okres ważności na licencji podmiotu przekształconego, jaki został wskazany w licencji przedsiębiorcy przekształcanego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 350/06, LEX nr 344615, uznał, że: "zezwolenie jest decyzją administracyjną, aktem publicznoprawnym, jego przedmiotem jest udzielenie uprawnień publicznoprawnych, regulowanych przepisami prawa publicznego, ukierunkowanymi na ochronę interesu publicznego. To ochrona interesu publicznego (w tym m.in. ochrona zdrowia, życia, bezpieczeństwa, porządku publicznego) tkwi u podstaw zasady nieprzenoszalności uprawnień wynikających z koncesji, zezwoleń i licencji. Ogólnej zasady nieprzenoszalności na gruncie prawa publicznego uprawnień wynikających z koncesji, zezwoleń i licencji nie podważa przepis art. 552 k.c., który - wprowadzając zasadę, iż czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa - zastrzega, że nie ma ona zastosowania, gdy co innego wynika z treści tej czynności prawnej albo z przepisów szczególnych." Inaczej mówiąc, licencja, zezwolenie, jest instytucją prawa administracyjnego a nie cywilnego, dlatego też do dysponowania nim jest władny wydający je organ administracji publicznej, a nie podmiot gospodarczy, który je uzyskał. Z powyższych względów zgodzić się należy ze stanowiskiem zajętym przez organy, że do czasu wydania dla przekształconej spółki pozytywnej decyzji, o której mowa w art. 13 ust. 2 utd, spółka przekształcona nie może wykonywać transportu drogowego na podstawie licencji posiadanej przez podmiot przekształcany. Skoro, co jest niesporne w sprawie, w okresie objętym kontrolą od 1 stycznia do 25 lutego 2014 r. oraz od 1 stycznia do 17 marca 2014 r. A, jako spółka przekształcona, nie dysponowała decyzją przenoszącą na nią uprawnienia z licencji posiadanej przez podmiot przekształcany, na wykonywanie krajowego oraz międzynarodowego transportu drogowego albowiem decyzję na wykonywanie krajowego transportu drogowego uzyskała dopiero w dacie 25 lutego 2014 r., a międzynarodowego transportu drogowego w dacie 17 marca 2014 r., to tym samym wykonywała transport drogowy bez wymaganej licencji, o której mowa w art. 5 ust. 1 utd. W sprawie istniały więc podstawy prawne do nałożenia na spółkę przekształconą kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł, stosownie do przepisu lp. 1.1 załącznika do utd. Zgodzić również należało się z zasadnością ukarania Spółki za stwierdzone w wyniku kontroli naruszenie obowiązku wczytywania danych: z karty kierowcy - za każdego kierowcę z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do utd oraz z urządzenia rejestrującego - za każdy przejazd z lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do utd. Wyjaśnić należy, że regulacją prawną ustanawiającą przepisy dotyczące obowiązku wczytywania wymaganych danych z karty kierowcy jest przepis art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (DZ.U.UE. L. nr 102 z 11.04.2006). Stosownie do treści tego przepisu, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 : i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Zgodnie z lit. b cytowanego ustępu 5 art. 10 rozporządzenia nr 561/2006, do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, w myśl której oznacza ono kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanego w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty do tachografów. Dodać należy, iż w myśl lit. t rozdziału I rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, "karta kierowcy" oznacza kartę do tachografów wydaną konkretnemu kierowcy przez organy Państwa Członkowskiego. Stosownie zaś do treści lit. c ustępu 5 art. 10 rozporządzenia nr 561/2006 Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Maksymalne okresy dotyczące wczytywania danych określone zostały w wykonaniu powyższej delegacji, w rozporządzeniu Komisji Europejskiej nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy (DZ.UE.L.2010.168.16). W preambule rozporządzenia wskazano, że regularne wczytywanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy jest niezbędne dla skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, natomiast określenie maksymalnego okresu na wczytywanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Stosownie do art. 1 ust. 1 i ust. 3 powołanego rozporządzenia maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej i 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Z uwzględnieniem powyższych warunków częstotliwość pobierania danych z tachografu cyfrowego oraz z karty kierowcy określone zostały w krajowym, polskim porządku prawnym. W przepisie art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. nr 180 poz. 1494 ze zm.) zawarto upoważnienie dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w drodze rozporządzenia, częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywanie tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań określonych w rozporządzeniu 561/2006 Parlamentu Europejskiego. W wykonaniu tej delegacji Minister Transportu wydał rozporządzenie z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. nr 159, poz. 1128 ze zm.; zwane poniżej także rozporządzeniem z dnia 23 sierpnia 2007 r.). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2007 r. dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni. W myśl natomiast § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2007 r. dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Skoro wskazane wyżej przepisy wyznaczają maksymalny okres na wczytanie danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni, a z tachografu cyfrowego pojazdu co najmniej na 90 dni, a w czasie kontroli ujawniono, że dane z kart kierowców: K. J., J. K., W. O., T. R., jak i tachografów cyfrowych zainstalowanych w pojazdach o nr rej. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] sczytywano z przekroczeniem ww. terminów, wobec tego uznać należy, że nie dochowano opisanego wymogu, co skutkuje nałożeniem kary finansowej. Należy również wyjaśnić, że organy prawidłowo obliczyły długość maksymalnych okresów na wczytanie danych przyjmując, jako dni zarejestrowanej działalności (o których mowa w rozporządzeniu nr 581/2010) wszystkie dni tygodnia. Nie sposób bowiem przyjąć, że dni wolne od pracy nie są dniami prowadzenia zarejestrowanej działalności przez przedsiębiorstwo transportowe, którego kierowcy w tym czasie m.in. wykonują przewozy. Zgodzić też należy się z organem odwoławczym, iż skoro ustawodawca ww. przepisach rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2007 r. nie użył dodatkowego określenia dnia, rozumieć należy go jako dzień kalendarzowy. W konsekwencji organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy i właściwej jego kwalifikacji prawnej, z zachowaniem wszelkich reguł postępowania i z zapewnieniem stronie skarżącej w nim pełnego udziału. Zaskarżona decyzja zawiera stosowne uzasadnienie odpowiadające wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się zarzucanych w skardze naruszeń prawa procesowego lub materialnego. W ocenie Sądu, zasadne też pozostaje stwierdzenie organu, iż w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 92c i 92b utd. Skarżący nie wykazał by zostały spełnione przesłanki prawne zapisane w hipotezie podanych norm prawnych. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, oddalił skargę.