VIII SA/Wa 285/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] Główny Inspektor Pracy (dalej także: "organ odwoławczy", "GIP"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a.") i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 640 ze zm.) w związku z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764; dalej: "u.d.i.p."), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. (dalej: "Spółka", "skarżąca") od decyzji Okręgowego Inspektora Pracy w [...] (dalej: "organ I instancji", "OIP") z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie protokołów kontroli (bez załączników dołączonych do nich), nakazów i wystąpień wytworzonych w 2014 i 2015 przez nadinspektora pracy A. K. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] maja 2016 r. (złożonym drogą elektroniczną oraz w zwykłej formie pisemnej) M. M. wystąpił o udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie pełnych dokumentacji z kontroli przeprowadzonych w latach 2012, 2013, 2014 i 2015 przez nadinspektora pracy A. K., na nośniku elektronicznym (CD lub DVD) na adres: [...] S.A. [...] [...],[...] [...]. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. Okręgowy Inspektor Pracy w [...] poinformował M. M., że żądana informacja jest informacją publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ wystąpił o wykazanie, że udostępnienie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, w terminie 14 dni od powiadomienia, pod rygorem umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. M. M. poinformował, iż zdaniem reprezentowanej przez niego spółki udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego i przedstawił argumentację, która miała to stanowisko uzasadniać. Nie zgodził się jednocześnie z kwalifikacją wnioskowanej informacji publicznej jako przetworzonej. W dniu [...] czerwca 2016 r. OIP wydał decyzję znak: [...], w której odmówił M. M. udostępnienia informacji publicznej. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał art. 5 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż wielkość, ilość dokumentacji z kontroli, jej różnorodność wymaga przy przetwarzaniu zaangażowania sił i środków, którymi OIP obecnie nie dysponuje. W ocenie organu I instancji przetworzony charakter informacji stwierdzić można przede wszystkim wówczas, gdy jej udostępnienie negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego w celu udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem OIP wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji publicznej. Od powyższej decyzji M. M. jako członek zarządu Spółki [...] S. A. wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Pracy. W odwołaniu, oprócz zarzutów kwestionujących prawidłowość decyzji organu I instancji, skarżący zmodyfikował swój wniosek i wystąpił o udostępnienie w trybie informacji publicznej: - protokołów z kontroli (bez załączników dołączonych do nich), - nakazów, - wystąpień wytworzonych w roku 2014 i 2015 przez nadinspektora pracy A. K. Ponadto zrezygnował z udostępnienia kontroli nr [...] z 2014 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] Główny Inspektor Pracy uchylił decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. OIP ponownie rozpatrując sprawę wezwał M. M. pismem z dnia [...] października 2016 r. do sprecyzowania, czy wnioskodawcą w kwestii udzielenia informacji publicznej jest M. M., czy reprezentowana przez niego [...] S.A. oraz do ewentualnego wskazania sposobu reprezentacji osoby prawnej. Wnioskodawca został ponadto wezwany do sprecyzowania żądania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. M. M. wyjaśnił, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej złożył jako członek zarządu [...] S.A. , wskazując sposób reprezentacji Spółki oraz załączając pełnomocnictwo. Wskazał jednocześnie, iż wnosił o udostępnienie protokołów z kontroli (bez załączników dołączonych do nich), nakazów, wystąpień wytworzonych w roku 2014 i 2015 przez nadinspektora pracy A. K. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...], OIP działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 104 § 1 k.p.a. odmówił Spółce udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W ocenie organu I instancji żądane informacje są informacjami publicznymi przetworzonymi, albowiem wymagają podjęcia działań organizacyjnych i zaangażowania środków osobowych, które zakłóciłyby normalny tok działania organu i utrudniłyby wykonywanie przypisanych mu zadań. OIP wskazał, że wielkość, ilość oraz różnorodność dokumentacji z kontroli wymaga przy przetwarzaniu zaangażowania sił i środków, którymi organ I instancji obecnie nie dysponuje. Wskazał, iż realizując żądanie wnioskodawcy, należałoby dokonać selekcji protokołów kontroli przeprowadzonych przez nadinspektora pracy A. K. w roku 2014 i 2015, wyszukać wszystkie nakazy i wystąpienia wydane przez A. K. w powyższym okresie, dokonać ich animizacji, a następnie tak przygotowaną dokumentację zeskanować, nagrać na nośnik informacji elektronicznej, a następnie wysłać wnioskodawcy. OIP uznał, iż wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnego interesu publicznego, przemawiającego za udostępnieniem informacji publicznej przetworzonej. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie. Zarzuciła, iż żądane protokoły z kontroli, nakazy oraz wystąpienia wytworzone w latach 2014 i 2015 przez nadinspektora pracy A. K. nie stanowią informacji publicznej przetworzonej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Spółka wskazała, iż tzw. animizacja dokumentu, polegająca na wykreśleniu z jego treści różnych elementów, nie jest przetworzeniem informacji. Podniosła, iż również wtedy, gdy organ posiada w swoich zbiorach dane objęte wnioskiem to wykonanie prostych czynności technicznych, polegających na zliczeniu czy zestawieniu, nie może być uznane za informację przetworzoną. W ocenie skarżącej organ I instancji wyciągnął błędne wnioski z przywołanego w uzasadnieniu decyzji orzecznictwa sądów, zaś twierdzenia organu o konieczności zaangażowania dodatkowych osób w celu przetworzenia informacji, jak również dokonania zmian organizacyjnych "(...) utrudniających normalne funkcjonowanie Urzędu (...) nie są poparte żadnymi faktami. Spółka powołała się ponadto na informację z dnia [...] lipca 2016 r., w której OIP wyjaśnił, iż dokumentacja w formie papierowej jest przekazywana po roku kalendarzowym do archiwum zakładowego, a w ciągu roku na bieżąco jest odwzorowywana w formie skanów przez pracowników OIP. Skany są zabezpieczone/zablokowane do wydruku i przechowywane na zasobie sieciowym OIP. Archiwizacja wykonywana i przechowywana jest w odstępach tygodniowych, a po miesiącu kalendarzowym przeprowadzana jest archiwizacja miesięczna. Dlatego, zdaniem Spółki, OIP posiada w zasobach elektronicznych wszystkie wskazane we wniosku dokumenty, zatem (...) operacje dotyczące ich uzyskania i zanonimizowania trudno uznać za tak czasochłonne i pracochłonne, aby można było przyjąć, że ich przygotowanie tworzy informację przetworzoną. Natomiast istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego w udzieleniu żądanej informacji Spółka [...] wywodzi z "(...) samodzielnej obrony istotnego interesu publicznego, który działaniami i zaniechaniami nadinspektora pracy A. K. mógł zostać naruszony. (...) Zdaniem wnioskodawcy uzyskanie informacji publicznej ma wpływ na wykazanie nieprawidłowości w funkcjonowaniu instytucji państwowej, którą w tym konkretnym przypadku jest Państwowa Inspekcja Pracy". Rozpoznając sprawę ponownie GIP w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] lutego 2017 r., przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Przytoczył brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i szczegółowo wyjaśnił co należy rozumieć pod pojęciem informacji przetworzonej i informacji prostej. Zgodził się z organem I instancji, iż przedmiotem wniosku Spółki jest informacja publiczna przetworzona. Podniósł, iż archiwizowanie przez OIP dokumentów w formie elektronicznej (na które powołuje się odwołujący) nie jest bowiem równoznaczne z istnieniem jednego zbioru, który zawierałby całość dokumentacji z wszystkich kontroli przeprowadzonych przez inspektora pracy w okresie jego zatrudnienia, włącznie z zastosowanymi środkami prawnymi. GIP zauważył, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnione zostało, iż inspektorzy pracy przeprowadzają średnio rocznie kilkadziesiąt kontroli; co już generuje bardzo obszerną dokumentację w postaci protokołów. Kolejnymi materiałami źródłowymi, zawierającymi informację publiczną, są zastosowane przez inspektorów pracy środki prawne (nakazy, wystąpienia), które nie są - jak wnosić należy z uzasadnienia decyzji - zgromadzone w tym samym zbiorze, co protokoły. Nawet zaś w przypadku elektronicznej formy przechowywania dokumentacji kontrolnej (odwzorowanej w formie skanów), jej animizacja (przed udostępnieniem) wymaga przeprowadzenia stosownych działań przez pracownika (bądź pracowników) OIP. Następnie GIP wskazał, iż ustawodawca nie definiuje pojęcia "szczególnej istotności dla interesu publicznego" żądanej informacji publicznej. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu, ustawodawca przyznaje w ten sposób wyraźnie prymat interesu publicznego nad interesem prywatnym i ogranicza prawo do informacji publicznej. Nie wystarczy ponadto, że uzyskanie informacji publicznej przetworzonej jest istotne dla interesu publicznego. Musi być ono "szczególnie istotne". Podniósł, iż jak wskazano w orzecznictwie sądowym, podstawowym elementem pozwalającym na właściwe uzasadnienie szczególnego interesu publicznego jest wykazanie, że działanie organów oraz innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub będzie wywoływało skutki dla potencjalnie dużego kręgu adresatów. GIP podzielił stanowisko organu I instancji, iż w niniejszej sprawie nie istnieje szczególny interes publiczny w udzieleniu żądanej informacji publicznej przetworzonej. Zdaniem organu odwoławczego negatywna ocena funkcjonowania Państwowej Inspekcji Pracy i jej organów, której dokonuje Spółka w odwołaniu, nie oznacza, iż spełniona została w ten sposób przesłanka "szczególnej istotności żądanej informacji publicznej dla interesu publicznego". Ewentualne dysponowanie przez Spółkę dokumentacją z kontroli przeprowadzonych przez nadinspektora pracy A. K. nie wywołałoby bezpośrednich skutków w sferze działania Państwowej Inspekcji Pracy; nie miałoby też wpływu na jej funkcjonowanie. Nie istnieje bowiem związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wnioskowaną informacją publiczną przetworzoną, a działalnością Państwowej Inspekcji Pracy jako instytucji. Skargę na powołaną decyzję do sądu administracyjnego złożyła skarżąca, wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy. Wydanemu rozstrzygnięciu postawiła zarzuty naruszenia przepisów prawa tj.: 1) art. 1 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez niewłaściwe ustalenie i uznanie przez organ rozpoznający odwołanie od decyzji OIP, że informacje publiczne o udostępnienie których wnosił podmiot skarżący stanowią informacje przetworzone, do których dostęp możliwy jest jedynie po wykazaniu szczególnie istotnego interesu publicznego; 2) art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 17 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy poprzez uznanie, że organem Państwowej Inspekcji Pracy jest p.o. Zastępcy Okręgowego Inspektora Pracy, który wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. sygn. [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej; 3) art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, że odmowa dostępu do informacji publicznej może być wydana przez dowolną osobę zatrudnioną w organie, bez upoważnienia do wydania decyzji, zaś decyzją jest dokument tak zatytułowany, niezależnie od tego, kto i na jakiej podstawie taką "decyzję" podpisuje 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję o odmowie udostępnienie informacji publicznej w zakresie wnioskowanym, podczas gdy powinien decyzję tę uchylić w całości i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy. W odpowiedzi na skargę GIP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2017 r. Spółka podtrzymała żądanie skargi. Wskazała m.in., iż w decyzji wydanej przez Zastępcę OIP nie było informacji o działaniu z upoważnienia właściwego organu. Działanie pracownika bez upoważnienia pociąga za sobą nieważność decyzji. Skarżąca podtrzymała, iż organ odwoławczy błędnie ocenił charakter prawny wnioskowanych informacji, przez co dokonując niewłaściwej kwalifikacji uznał wnioskowany zakres udostępnienia informacji za informacje przetworzone. Mimo, iż nie zostało to podniesione w zarzutach skargi, skarżąca Spółka jest w stanie wykazać istotny interes publiczny, a poniższe argumenty były organowi administracyjnemu wielokrotnie już przedstawiane. Następnie wskazała, iż sposób przeprowadzenia kontroli przed nadinspektora A. K. w spółce [...] S.A. uwidocznił szereg nieprawidłowości w działaniu organu państwowego. Nadinspektor A. K. dopuścił się samowolnego i bezprawnego poprawiania protokołów pokontrolnych, w zakresie przekraczającym sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich, w wyniku czego wzbudził wątpliwość co do bezstronności organu administracyjnego, a tym samym naruszył zaufanie obywateli do prawidłowego działania administracji publicznej. Skarżąca podniosła, iż występuje w interesie publicznym, dla którego ochrona przed ewentualnymi podobnymi naruszeniami ze strony organu administracji w przyszłości ma charakter niezwykle istotny. Niewątpliwie jedyną motywacją skarżącej jest uzyskanie informacji niezbędnych dla wykazania nieprawidłowości działania owego organu, w celu usprawnienia jego dalszego funkcjonowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), dalej "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja o odmowie udostępnienia w trybie dostępu do informacji publicznej dokumentów wskazanych we wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2016 r. (złożonym droga elektroniczną), zmodyfikowanym pismem z dnia [...] lipca 2016 r. (stanowiącym odwołanie od decyzji organu I instancji). Jako podstawę prawną swych rozstrzygnięć organy powołały przepisy u.d.i.p. Ustawa ta służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności wymienione w pkt 1-5, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3). Z kolei przedmiot ustawy o dostępie do informacji publicznej wyznacza pojęcie informacji publicznej, o którym mowa w art. 1 ust. 1 oraz art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Definicja informacji publicznej, zawarta w ww. przepisie, odsyła zatem do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Zaznaczyć jednak należy, że podczas prac nad ustawą pojęcie "sprawa publiczna" było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym". Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, "Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym," Warszawa 2009, s. 138). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej został spełniony. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie ulega wątpliwości, że Okręgowy Inspektor Pracy w [...] – jako organ administracji publicznej – jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Nadto, żądane przez skarżącą informacje stanowią informację publiczną. Wnioskowane przez skarżącą spółkę dokumenty (po modyfikacji wniosku) w postaci protokołów z kontroli (bez załączników dołączonych do nich), nakazów, wystąpień wytworzonych w roku 2014 i 2015 przez nadinspektora pracy A. K., dotyczył bowiem danych odnoszących się do działalności organu. Okręgowy Inspektor Pracy w [...] wydając w dniu [...] czerwca 2016 r. ww. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., uznał, że żądana przez skarżącą informacja jest informacją publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.d.i.p., a w sprawie nie została wykazana przesłanka "szczególnej istotności dla interesu publicznego", warunkująca udostępnienie takiej informacji. Organ odwoławczy, Główny Inspektor Pracy, podzielił tę ocenę w wydanej decyzji z dnia [...] lutego 2017 r., po rozpoznaniu odwołania skarżącej od decyzji I instancji. Stanowisko organów zaprezentowane w treści ww. decyzji jest, w ocenie Sądu, prawidłowe. Informacja publiczna przetworzona, w odróżnieniu od informacji prostej, czyli takiej, której zasadnicza część nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem, jest informacją jakościowo nową, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny (por. wyroki NSA: z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/11, publ.: LEX nr 1149235, z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 426/11, publ.: LEX nr 1135982). O informacji przetworzonej można mówić również wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste będące w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na podmiot zobowiązany, a w szczególności wymaga analizowania całego zbioru posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca. Zbiór takich informacji nie stanowi informacji przetworzonej tylko wtedy, gdy jego wytworzenie nie wymusza analizowania posiadanego zasobu dokumentów i wyboru tylko niektórych dokumentów z tego zasobu według określonych kryteriów (por. wyroki NSA: z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, publ.: LEX nr 1068557, z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11, publ.: LEX nr 1149133). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji dokumenty wskazane przez skarżącą są informacjami publicznymi przetworzonymi, albowiem wymagają podjęcia działań organizacyjnych i zaangażowania środków osobowych, które zakłóciłyby normalny tok działania organu i utrudniłyby wykonywanie przypisanych mu zadań. Okręgowy Inspektor Pracy w [...] wskazał, że wielkość, ilość oraz różnorodność dokumentacji z kontroli wymaga przy przetwarzaniu zaangażowania sił i środków, którymi organ obecnie nie dysponuje. Wprost organ podnosi, że "realizując żądanie wnioskodawcy, należałoby dokonać selekcji protokołów kontroli przeprowadzonych przez nadinspektora pracy A. K. w roku 2014 i 2015, wyszukać wszystkie nakazy i wystąpienia wydane przez A. K. w powyższym okresie, dokonać ich animizacji, a następnie tak przygotowaną dokumentację zeskanować, nagrać na nośnik informacji elektronicznej, a następnie wysłać wnioskodawcy". Jednocześnie organy wskazują, że archiwizowanie przez Okręgowy Inspektorat Pracy w [...] dokumentów w formie elektronicznej, nie jest równoznaczne z istnieniem jednego zbioru, który zawierałby całość dokumentacji z wszystkich kontroli przeprowadzonych przez inspektora pracy w okresie jego zatrudnienia, włącznie z zastosowanymi środkami prawnymi. Ponadto organy wskazały, że inspektorzy pracy przeprowadzają średnio rocznie kilkadziesiąt kontroli, co już generuje bardzo obszerną dokumentację w postaci protokołów. Wyselekcjonowanie zatem wnioskowanych informacji, jak trafnie przyjęły organy, wymagałoby znacznego nakładu pracy, bowiem konieczne byłoby zapoznanie się z treścią każdego z tych dokumentów. Taki zaś nakład pracy, jak zasadnie przyjęto w zaskarżonej decyzji, daje podstawy do zakwalifikowania żądanych informacji do kategorii informacji publicznej przetworzonej. W literaturze wskazuje się, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realne możliwości wykorzystania uzyskanych przez niego danych, mają wpływ na ocenę istnienia interesu publicznego uzasadniającego udzielenie mu stosownych informacji przetworzonych. Jako przykład podmiotu mającego takie możliwości wskazano m.in. posła lub radnego, gdyż w codziennym działaniu ma on rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów. Zauważono ponadto, że dla dokonania prawidłowej oceny, czy udzielenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, znaczenie ma nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, ale także istota i charakter żądanej informacji, gdyż w przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy chodzi m.in. o to, czy uzyskanie danej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz.", Warszawa 2016, s. 80-81). Wskazywanym w literaturze interesem publicznym przemawiającym za udostępnieniem informacji przetworzonej jest m.in. poprawa samorządów i wspólnot lokalnych (J. Drachal, "Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej", w: "Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005", Warszawa 2005, s. 147). Organ dokonał również prawidłowej, zdaniem Sądu, oceny tego, czy udostępnienie wnioskodawcy żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, zdaniem Sądu, że skarżąca nie wykazała istnienia tej przesłanki. Skarżąca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą i trudno w sposób obiektywny uzasadnić, że posiadanie przez skarżącą tego rodzaju danych jakich domagała się od organów Inspekcji Pracy, mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia interesu publicznego. Należy podzielić stanowisko organów, że dysponowanie przez skarżącą dokumentacją z kontroli przeprowadzonych przez nadinspektora pracy A. K. nie wywołałoby bezpośrednich skutków w sferze działania Inspekcji Pracy, nie miałoby też wpływu na jej funkcjonowanie. Skarżąca spółka w toku postępowania administracyjnego wzywana do wykazania owej przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" ograniczyła się zresztą do kwestionowania charakteru prawnego żądanej informacji. W działaniach skarżącej zabrakło wykazania korzyści, jaką dobro publiczne uzyska w wyniku większego niż standardowe zaangażowania organu w udostępnienie żądanej informacji. Brak również wskazania możliwości rzeczywistego i efektywnego użycia tej informacji do działań dotyczących szczególnie istotnych interesów publicznych. W tej sytuacji należy podzielić ocenę organów, że skarżąca spółka nie wykazała przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanej informacji publicznej" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania art. 5 § 2 pkt 3, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w szczególności do zarzutu wydania decyzji I instancji przez nieuprawniona osobę i w związku z tym nieważnością tego rodzaju decyzji, należy podnieść, że organ przedłożył upoważnienie z dnia [...] czerwca 2016 r. do działania i załatwiania spraw w imieniu Okręgowego Inspektora Pracy w [...] przez G. C. jako p.o. Zastępcy Okręgowego Inspektora Pracy ds. Prawno-Organizacyjnych w [...] (k. 57 akt sądowych). W ocenie Sądu powyższe w sposób dostateczny potwierdziło poprawność prawną wydania decyzji I instancji i w tym zakresie zarzuty skargi należy zakwalifikować jako niezasadne. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.