I GZ 204/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. Sp. z o.o. Sp. komandytowa w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 1523/16 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. Sp. komandytowa w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 3 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1526/16, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: DZ. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. Sp. k. w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z [...] października 2016 r. w przedmiocie zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju mineralnego. Przedstawiając stan faktyczny Sąd podał, że pismem z 18 maja 2017 r. pełnomocnik Spółki wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku wydanego w sprawie w dniu 16 marca 2017 r., powołując się na nieotrzymanie zawiadomienia o terminie rozprawy. Pełnomocnik wywodziła, że w dniach rzekomego awizowania mimo obecności osób odpowiedzialnych w kancelarii za obsługę korespondencji operator pocztowy nie pozostawił awiza dotyczącego tej sprawy. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że argumentacja strony skierowania jest na obalenie ustanowionej w art. 73 § 4 p.p.s.a. prawnej fikcji doręczenia w drodze podwójnego awizowania. W ocenie Sądu strona nie uwiarygodniła, że druki awiza nie zostały pozostawione w siedzibie kancelarii. W ocenie Sądu zgodnie z adnotacjami znajdującymi się na zwróconej do Sądu przesyłce doręczenie w trybie art. 73 p.p.s.a. było poprawne. Sąd uznał, że strona nie może obalić domniemania doręczenia przesyłki powołując się na ogólnikowe twierdzenia osób, że którym zleciła obsługę swojej korespondencji, że druki awiza nie zostały pozostawione w siedzibie kancelarii. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie wskazując, że z uwagi na krótki termin w którym strona miała możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu o sporządzanie uzasadnienia, nie można stronie zarzucić że nie uwiarygodniła właściwie czy wyczerpująco swoich twierdzeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o którym mowa w art. 86 § 1 cytowanej ustawy, należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania terminu. Skarżąca, wnosząc o przywrócenie terminu, powołała się na nieprawidłowość awizowania przesyłki zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy. Pełnomocnik skarżącego podniosła, że mimo, iż w jej kancelarii przebywały osoby odpowiedzialne za odbiór korespondencji to jednak nie otrzymały one ani przesyłki ani informacji o jej awizowaniu, a co za tym idzie nie pełnomocnik nie miała wiedzy o terminie rozprawy i zapadłym rozstrzygnięciu. Okoliczności przedstawiane przez skarżącą nie znajdują jednak potwierdzenia w aktach rozpoznawanej sprawy. Na zwróconej do Sądu przesyłce wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru znajdują się adnotacje operatora pocztowego, z których wynika, że była ona awizowana dwukrotnie, tj. 17 lutego 2017 r. oraz 27 lutego 2017 r. oraz pozostawała w placówce pocztowej do dnia 7 marca 2017 r. Wszystkie adnotacje znajdujące się na kopercie zostały opatrzone nieczytelnym podpisem osoby doręczającej. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżącej nie udało się natomiast w żaden sposób obalić domniemania, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, tym bardziej, że jak wynika z adnotacji znajdujących się na zwróconej do Sądu przesyłce była ona dwukrotnie, prawidłowo awizowana. W każdej tego rodzaju sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizowania poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej. W związku z powyższym należało uznać, że skarżąca nie wykazała, by uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, zaś Sąd pierwszej instancji słusznie odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.