I SA/Wr 336/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia kosztów upomnienia postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że w roku 2015 jego dochód wyniósł 32.006,58 zł, co dawało 2.667,21 zł miesięcznie. Jednak z uwagi na 60% zajęcie wynagrodzenia przez komornika, jego miesięczne wpływy wynosiły około 660 zł. Dopłata do wypoczynku w wysokości 889 zł podniosła tę kwotę do 734 zł, z czego wnioskodawca miesięcznie przeznacza 500 zł na wyżywienie, 35 zł na energię, 20 zł na telefon, 80 zł na inne wydatki. Pozostałe 100 zł jest niewystarczające na utrzymanie mieszkania, dlatego korzysta z pomocy rodziny, która opłaca rachunki. Pomoc ta, traktowana jako pożyczka, wyniosła w 2015 r. już 80.000 zł i narasta co roku o 4.000 zł. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach rubryka dotycząca stanu rodzinnego została zakreślona. Wnioskodawca podał, że posiada ½ udziału w mieszkaniu o powierzchni 61 m2, ½ udziału w nieruchomości rolnej stanowiącej nieużytek oraz rachunek bankowy służący do pobierania wynagrodzenia. Wynagrodzenie wynosi 2.667,21 zł miesięcznie. Jako zobowiązania i stałe wydatki wnioskodawca wymienił zobowiązania alimentacyjne (stan obecny jest nieznany) oraz zobowiązania wobec rodziny w opłacaniu mieszkania. Na wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego skarżącego, skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), wnioskodawca wyjaśnił, że jego jedynym źródłem dochodu jest wynagrodzenie za pracę (zgodnie z przedłożonym zeznaniem podatkowym przychód z tego tytułu wyniósł 32.433,29 zł), w związku z czym środki, które mu pozostają po zajęciu komorniczym są niewystarczające na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Skarżący korzysta z pomocy rodziny, która dokonuje mu wpłat za mieszkanie (około 430 zł). Wpłaty te mają charakter pożyczki z zabezpieczeniem w relacji do przyszłych rozliczeń spadkowych z rodzeństwem. Od grudnia 2016 r. wnioskodawca jest na zasiłku chorobowym, który jest 20% niższy od pensji i przeznacza go głównie na żywność, opłatę na abonament komunikacyjny (80 zł) i korespondencję z Sądem w O.. Częściowo uiścił opłatę od dzierżawy nieruchomości i podatek od nieruchomości. Ma nieuregulowane rachunki za gaz i za wywóz śmieci. Wnioskodawca wskazał nadto, że ma wadę wzroku, ale z powodu braku środków nie konsultuje problemu ze specjalistą. Posiada tylko jeden rachunek bankowy i nie korzysta z kart kredytowych. Aktualnie wnioskodawca nie ma żadnych środków transportu. Do akt sprawy przedłożone zostały listy płac za luty, marzec i kwiecień 2017 r., z których wynika, że dochód miesięczny wnioskodawcy wynosił w tych okresach 500-600 zł netto. Jako znane z urzędu wskazać trzeba, że wpis od skargi w niniejszej sprawie został wyznaczony na kwotę 100 zł. Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek należało ocenić jako zasadny. Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), a więc w zakresie częściowym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższe zostało wykazane. Jedynymi dochodami wnioskodawcy jest wynagrodzenie ze stosunku pracy, którego kwota, wynosząca około 500-600 zł, nie starcza nawet na podstawowe potrzeby socjalne – wnioskodawca utrzymuje się w znacznej mierze ze wsparcia rodziny. Nie posiada też majątku, z którego mógłby pozyskać dodatkowe środki pieniężne. Przy czym nawet, jeśli miałby taką możliwość, w pierwszej kolejności środki te winny zostać przeznaczone na jego niezbędne utrzymanie. Mając zatem na uwadze powyższe, przedmiotowy wniosek jest całkowicie uzasadniony. W związku z tym postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.