II SA/Bk 332/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lipca 2017 r. sprawy ze skargi I. S. i A. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty Ł. znak: [...]z dnia [...] lutego 2017 r. odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] sierpnia 1992 r., Nr [...]udzielającej pozwolenia na budowę tymczasowego budynku mieszkalnego z terminem użytkowania do dnia 15 sierpnia 1997 r. na budynek mieszkalny. Decyzję tę podjął organ w następującym stanie faktycznym i prawnym. Państwo I. i A. S. w dniu [...].10.2016 r. wystąpili z wnioskiem w sprawie zmiany w trybie art. 155 w zw. z art. 154 kpa decyzji Wójta Gminy W. Nr [...]z dnia [...].08.1992 r. udzielającej pozwolenia na budowę tymczasowego budynku mieszkalnego z terminem użytkowania do 15 sierpnia 1997 r, na "budynek mieszkalny". Decyzją z dnia [...].12.2016 r. znak [...]Starosta Ł.umorzył postępowanie z tego wniosku. Decyzja ta została uchylona decyzją Wojewody P. z dnia [...].01.2017 r. znak [...]i sprawa przekazana została do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta Ł. nie uwzględnił wniosku odmawiając zmiany ostatecznej decyzji Wójta Gminy W. z [...].08.1992 r. Rozpoznając odwołanie od tej decyzji w którym skarżący zarzucili naruszenie art. 7-8, 107 ust. 1 i ust. 3, art. 155 kpa oraz art. 71 ust. 1 i art. 75 ust. 1 Konstytucji RP Wojewoda P. wydał decyzję o treści wskazanej na wstępie. Organ wskazał, że celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 kpa nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz dokonanie weryfikacji decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek wskazanych w tym przepisie. Decyzja o której zmianę wnosili skarżący została wydana na wyraźny wniosek inwestorów, nie można zatem obarczać winą organu i odpowiedzialnością za kształt decyzji. Określony w decyzji o pozwoleniu na budowę budynku tymczasowego termin jego użytkowania zgodnie z wnioskiem skarżących upłynął w dniu 15 sierpnia 1997 r. i po tym dniu budynek winien zostać rozebrany. Decyzja ta zatem wygasła i nie istnieje w obrocie prawnym. Tym samym zmiana tej decyzji w trybie ar. 155 kpa jest niemożliwa. W skardze na powyższą decyzję skarżący I. i A. S. zarzucali naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: obrazy art. 7 kpa w zw. z art. 61 a § 1 kpa w zw. a art. 77 § 4 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa przez wydanie decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa, gdyż postepowanie nie powinno być wszczynane i prowadzone, a jeżeli już zostało wszczęte i prowadzone nie powinno się omijać faktów powszechnie znanych, a w decyzji zawrzeć wszystkie wymagane prawem elementy tak prawa obowiązującego ówcześnie oraz obecnego wraz z dowodami przedstawionymi przez skarżących. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji praz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona albowiem organ nie naruszył prawa stanowiącego podstawę jej wydania a tylko w takim zakresie Sąd jest uprawniony do jej kontroli zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Wniosek skarżących o wszczęcie postępowania dotyczył zmiany ostatecznej decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] sierpnia 1992 r. Nr [...]udzielającej pozwolenie na budowę tymczasowego budynku mieszkalnego z terminem użytkowania do dnia 15 sierpnia 1997 r. Zasadnie tedy organ uznał iż zachodzi konieczność zbadania czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 155 do jej zmiany. Koniecznym zatem było wszczęcie postępowania, a nie odmowa jego wszczęcia jak wskazują skarżący na podstawie art. 61 a § 1 kpa. Dopiero bowiem po wszczęciu postępowania i zebraniu dowodów możliwa była ocena czy zachodzą przesłanki z art. 155 kpa. W toku postępowania organ ustalił, że decyzja o której zmianę wnosili skarżący wygasła z dniem 15 sierpnia 1997 r. i od tego dnia stanowi podstawę do wydania tytułu wykonawczego nakazującą rozbiórkę obiektu stosownie do art. 38 Prawa budowlanego z 24.10.1974 r. (Dz.U. Nr 38 poz. 229) stanowiącego iż obiekty budowlane podlegające rozbiórce ze względu na upływ czasu oznaczony w pozwoleniu na budowę na jaki zostały wzniesione. Ustalenie, że decyzja o której zmianę wnoszą skarżący dotyczy obiektu tymczasowego z terminem użytkowania do 15 sierpnia 1997 r. nie budzi wątpliwości. Decyzja ta bowiem została wydana zgodnie z wnioskiem skarżących, który znajduje się w aktach sprawy. Nie znajduje więc uzasadnienia twierdzenie skarżących o pomyłce przy wydawaniu decyzji przez Wójta Gminy W. w roku 1992, ani też twierdzenie iż organ ten wydając decyzję nie jest związany wnioskiem inwestorów. Rację mają organy stwierdzając, że to inwestor określa jakiego rodzaju obiekt chce wybudować, a rzeczą organu jest jedynie zbadanie czy na tego rodzaju wybudowanie obiektu zezwala prawo. Ustalenia w tym zakresie dokonane przez organy są prawidłowe, a wobec ustalenia, że okres użytkowania budynku wskazany w decyzji upłynął z dniem 15 sierpnia 1997 r. jej zmiana w ramach określonych w art. 155 kpa zgodnie z wnioskiem stron jest niemożliwa. Dlatego też na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga uległa oddaleniu.