I SA/Rz 256/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro / spr./ Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2017 r. sprawy ze skargi spółki "A" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok i odmowie stwierdzenia nadpłaty 1) uchyla zaskarżoną decyzję 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej spółki "A" S.A. w W. kwotę 2.998 (dwa tysiące dziewięćset dziewięćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania spółki A S.A. (zwana dalej: Spółka lub Skarżąca) od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok i odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z treści zaskarżonej decyzji oraz akt postępowania wynika, że Skarżąca w dniu 29 grudnia 2014 r. wystąpiła z wnioskiem do organu I instancji o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014. Do wniosku dołączyła także skorygowane deklaracje. We wniosku Spółka wywodziła, że niezasadnie wykazała ona w latach 2009-2014 do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów będących użytkami rolnymi, niezajętymi pod działalność gospodarczą, tj. działki nr 66/7, obręb Z. oraz części działki nr 66/6, obręb Z. W ocenie Spółki grunty te nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, z uwagi na fakt, że stanowią one użytki rolne oraz nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Z korekty deklaracji za rok 2011 wynika, że Spółka wykazała wartość budowli podlegających zwolnieniu: 1.860.421,31 zł. Kwota ta była większa o kwotę 1.099.665,45 zł w porównaniu z deklarowaną kwotą zwolnioną w deklaracji za 2009r. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2016 r. nr [...] organ I instancji wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. W tym samym dniu, organ wezwał Spółkę do wyjaśnienia, czy jest ona zarządcą infrastruktury kolejowej udostępniającym infrastrukturę kolejową przewoźnikom kolejowym, a w szczególności, czy podmiotowi temu został wydany dokument uprawniający do zarządzania infrastrukturą kolejową jakim jest Autoryzacja Bezpieczeństwa, czy Spółka wystąpiła do Prezesa UTK z wnioskiem o wydanie Autoryzacji Bezpieczeństwa. Jednocześnie w wezwaniu tym organ podatkowy prosił o wyjaśnienie, czy Spółka jest użytkownikiem bocznicy w gminie [...] i czy posiada świadectwo bezpieczeństwa, a także – jakim celem służy rampa przeładunkowa o wartości 1.099.665,45 zł wybudowana na działce 2487. W odpowiedzi na wezwanie, pełnomocnik Spółki wyjaśniła, że w treści art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. ustawodawca zawarł odesłanie do przepisów u.t.k. jedynie w zakresie definicji "infrastruktury kolejowej", natomiast odesłanie to nie dotyczy definicji "zarządy infrastruktury", zatem normatywne znaczenie tego terminu należy wywodzić zgodnie z potocznym brzemieniem tego wyrażenia. Podano, że Spółka sprawuje zarząd w znaczeniu, jakie to pojęcie posiada w języku potocznym. Organ wystąpił również do Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z zapytaniem, czy Spółka jest zarządcą infrastruktury udostępniającym infrastrukturę kolejową przewoźnikom kolejowym, a w szczególności czy podmiotowi temu został wydany dokument uprawniający do zarządzania infrastrukturą kolejową, jakim jest Autoryzacja Bezpieczeństwa. W odpowiedzi na wezwania organu, udzielono informacji, że Spółka nie posiada i nie złożyła wniosku o wydanie dokumentów, o których mowa w art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, 2 i 3 u.t.k. Zaznaczono również, że brak posiadania przez zarządcę infrastruktury autoryzacji bezpieczeństwa nie przesądza o tym, że określony podmiot nie pełni funkcji zarządcy infrastruktury kolejowej. W wyniku przeprowadzonego postępowania, Wójt Gminy decyzją z dnia [...].11.2016 r. nr [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2011 rok w kwocie 26.563,00 zł i odmówił stwierdzenia nadpłaty w w/w podatku. Organ określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, w którym objął podatkiem w/w budowlę, natomiast w/w działek zostały wyłączone spod opodatkowania. W uzasadnieniu do wydanej decyzji, organ I instancji podzielił stanowisko Spółki, że grunty o łącznej pow. 3,11 ha nie stanowiły przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organ ustalił, że nieruchomości oznaczona, jako dz. ew. nr 66/7 jest własnością i jest w posiadaniu innych podmiotów, a zatem Spółka nie jest podatnikiem zgodnie z art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 716 zwanej dalej: u.p.o.l.). Natomiast nieruchomość oznaczona, jako dz. ew. nr 66/6 stanowi użytki rolne, które nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, zatem w tej części, zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l., nie podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ I instancji nie podzielił natomiast stanowiska Spółki odnośnie wskazania w wykazie budowli lub ich części, które podlegają zwolnieniu, rampy przeładunkowej usytuowanej na działce nr 2487 o wartości 1.099.665,45 zł. Zdaniem organu nie podlega zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Organ I instancji szeroko uzasadniał zajęte stanowisko w tej sprawie. Na skutek wydanej decyzji, należny podatek od nieruchomości za 2011 rok wyniósł 26.563,00 zł. W odwołaniu, Spółka zarzuciła wydanej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. w związku z art. 4 pkt 1, 1a, 2, 7, 9 i 10 oraz art. 5 ust. 1 i art. 1 pkt 7 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1594 ze zm. zwana dalej u.t.k.) poprzez uznanie, że Spółka nie jest uprawniona do zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości w odniesieniu do rampy przeładunkowej, zlokalizowanej na działce nr 2487, gdyż nie spełnia ona przesłanek podmiotowo- przedmiotowych do zastosowania ww. zwolnienia, tj.: rampa nie stanowiła infrastruktury kolejowej, nie istniał po stronie Spółki obowiązek udostępniania rampy, a także żaden podmiot nie może być uznany za zarządcę infrastruktury kolejowej w odniesieniu do rampy. Spółka zarzuciła również naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. poprzez uznanie, że zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, na których znajduje się infrastruktura kolejowa wyłącznie w tej części, w jakiej są one fizycznie zajęte przez budowle infrastruktury kolejowej wraz z budynkami służącymi do prowadzenia i obsługi ruchu kolejowego. Spółka zarzuciła również wydanej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 194 § 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm – zwana dalej: O.p.) poprzez błędną i wybiórczą ocenę zebranego w trakcie postępowania materiału dowodowego oraz art. 121 § 1, art. 123 § 1 oraz art. 192 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający Spółce zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a co za tym idzie uniemożliwienie wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego. Z tych tez przyczyn Spółka wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy, co do jej istoty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w opisanej na wstępie decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu do wydanej decyzji Kolegium wskazało, że aby przystąpić do rozważań odnoszących się do opodatkowania podatkiem od nieruchomości ramy przeładunkowej stacja W. B. w kontekście skorzystania ze zwolnienia podatkowego, w pierwszej kolejności należy przywołać przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. 1) u.p.o.l. stanowiący, że zwalnia się do podatku od nieruchomości budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli: - zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania licencjonowanym przewoźnikom kolejowym lub - są przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego przez przewoźnika kolejowego, który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom, lub - tworzą linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm. Wyjaśniono, że analiza przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1297) prowadzi do wniosku, że zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a), b), c) u.p.o.l. ma zróżnicowany charakter. Zwolenie ujęte pod lit. c) ma charakter zwolnienia przedmiotowego, natomiast pozostałe dwa zwolnienia mają charakter przedmiotowo – podmiotowy. Aby zatem skorzystać ze zwolnienia w jednym przypadku trzeba być zarządcą infrastruktury kolejowej, a w drugim być przewoźnikiem. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 7 u.t.k. zarządca infrastruktury kolejowej to podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową, na zasadach określonych w ustawie. Organ wskazał również na przepis art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.k. stanowiący, że dokumentem uprawniającym zarządcę do zarządzania infrastrukturą kolejową jest autoryzacja bezpieczeństwa. Autoryzacja bezpieczeństwa jest to natomiast, jak o tym stanowi art. 18a ust. 2 u.t.k., dokument potwierdzający ustanowienie przez zarządcę infrastruktury systemu zarządzania bezpieczeństwem oraz zdolność spełniania przez niego wymagań niezbędnych do bezpiecznego projektowania, eksploatacji i utrzymania i infrastruktury kolejowej. Z kolei na podstawie art. 18 ust. 2 z obowiązku uzyskania autoryzacji bezpieczeństwa zwolnieni są zarządcy, których linie kolejowe są funkcjonalnie oddzielone od reszty systemu kolejowego i przeznaczone do prowadzenia pasażerskich przewozów aglomeracyjnych i regionalnych oraz zarządcy prywatnej infrastruktury kolejowej, która jest wyłącznie użytkowana przez właścicieli do prowadzenia własnych przewozów towarowych, a zatem zarządcy własne, nieudostępnianej przewoźnikom kolejowej infrastruktury kolejowej. Organ dalej wyjaśniał, że analiza przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, że zarządcy infrastruktury kolejowej, która może być udostępniana przewoźnikom kolejowym muszą posiadać autoryzację bezpieczeństwa. I dalej, podmiot, który faktycznie wykonuje czynności wchodzące w zakres zarządu infrastrukturą, jednak nie posiadający wymaganego dokumentu uprawniającego do wykonywania tych czynności, nie jest zarządcą infrastruktury w rozumieniu art. 4 pkt 7 u.t.k. i nie ma obowiązku pozostawania w gotowości do udostępniania budowli licencjonowanym przewoźnikom kolejowym. Organ argumentował dalej, że skoro z ustaleń postępowania podatkowego wynika, że Skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu, z którego wynikałby obowiązek udostępniania przez nią infrastruktury kolejowej licencjonowanym przewoźnikom na zasadach określonych w u.t.k. nadającym jej ewentualnie status zarządcy infrastruktury kolejowej, to nie było podstaw prawnych do przyznania jej prawa do zwolnienia w podatku od nieruchomości w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. Kolegium finalnie oceniło, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie, w jego toku został zgromadzony wystarczający materiał dowodowy, a wydana decyzja odpowiada wymogom, jakie stawia art. 210 O.p. Na powyższą decyzję złożyła Spółka skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, która wydanej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: art. 7 ust. 1 pkt 1, 1a, 2, 7, 9 i 10 oraz art. 5 ust. 1 art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.k. poprzez uznanie, że Spółka nie jest uprawniona do zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości w odniesieniu do rampy przeładunkowej, zlokalizowanej na działce nr 2487, gdyż Spółka nie posiada statusu zarządcy infrastruktury kolejowej, - naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 194 § 1 i 3 O.p. poprzez błędną i wybiórczą ocenę zebranego w trakcie postępowania materiału dowodowego. Podnosząc powyższe zarzuty, Spółka wniosła o uchylenie decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu do wniesionej skargi, Spółka wywodziła jak w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowej Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje: Skarga jest uzasadniona chociaż nie z uwagi na argumenty w niej podnoszone. Powodem uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji jest upływ terminu przedawnienia do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dla skarżącej spółki za rok 2011. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczyła dwóch zagadnień prawnych o których orzekł w I instancji Wójt Gminy [...] Po pierwsze odnosiła się ona do wysokości zobowiązania podatkowego A. S.A. za rok 2011 oraz do wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za ten rok. Postępowanie o stwierdzenie nadpłaty zostało wszczęte poprzez złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowana deklaracją podatkową w tym podatku za ten okres , zaś postępowanie o określenie wysokości zobowiązania podatkowego zostało wszczęte z urzędu przez organ podatkowy. Kwestia dopuszczalności rozstrzygania tych dwóch , różnych od siebie kwestii procesowych była różnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym traktowana, gdzie prezentowano stanowiska ,że postępowanie wymiarowe jest postępowaniem odrębnym, więc powinno się toczyć odrębnie od postępowania nadpłatowego , ale także prezentowane było stanowisko dopuszczające prowadzenie tych dwóch postępowań łącznie, a nawet możliwość wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie nadpłaty w sytuacji braku wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego ( szerzej uchwała NSA z dnia 27 stycznia 2014 r. II FPS 5/13 dostępne w CBOSA ). Jak już wyżej wskazano w przedmiotowej sprawie organ wydał w jednej sprawie decyzje zarówno w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego, jak i w przedmiocie nadpłaty, przy czym to pierwsze rozstrzygniecie determinowało treść rozstrzygnięcia drugiego. Sam fakt rozstrzygnięcia o tych dwóch kwestiach w jednej decyzji nie stanowi zdaniem sądu uchybienia procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygniecie w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego nie powinno jednak zapaść albowiem organ II instancji orzekał już po terminie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Podatnikiem w przedmiotowej sprawie jest osoba prawna, a więc w tym przypadku obowiązek podatkowy powstaje z mocy prawa z początkiem każdego roku kalendarzowego, zaś podatnik ma obowiązek złożyć deklaracje o wysokości zobowiązania podatkowego i uiszczać należny podatek w ratach miesięcznych , za styczeń do dnia 31 , zaś za pozostałe miesiące do dnia 15 każdego następującego po sobie miesiąca- za ten miesiąc. ( art. 6 ust.9 pkt 3 upol ). Nie budzi więc wątpliwości, że podatek za dany rok jest w całości płatny przed upływem końca tego roku, gdyż termin płatności ostatniej raty upływa 15 grudnia. Podatek za rok 2011 powinien więc być wpłacony w całości do dnia 15 grudnia tego roku. Przepis art. 70 § 1 ordynacji podatkowej przewiduje zaś, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosując ten przepis do realiów niniejszej sprawy należy zatem przyjąć, że podatek od nieruchomości od osoby prawnej za rok 2011 przedawniał się w dniu 31 grudnia 2016 roku. Oznacza to ,że organy podatkowe nie mogły wydać orzeczenia w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w tym podatku po upływie tego terminu. Zastrzeżenie to dotyczy przy tym organów obu instancji , czyli zarówno organ I jak i II instancji jest zobligowany do przestrzegania tego terminu. Niemożność wydania orzeczenia w tym terminie przez organ I instancji skutkuje umorzeniem postępowania ( art. 208 § 1 o.p. ), zaś przez organ II instancji uchyleniem zaskarżonej decyzji i umorzeniem postępowania. ( art. 233§ 1 pkt 2 lit. a op ). Nie będzie miał wpływu na powyższe ograniczenia fakt zapłaty podatku przez podatnika ( por. uchwała NSA w składzie całej izby z dnia 29 września 2014 r. sygn, II FPS 4 /13 ). W przedmiotowej sprawie organ działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 o.p. nie był władny określać wysokości zobowiązania podatkowego w tym zakresie w jakim to uczynił. Od trybu w jakim organ orzekał należy bowiem odróżnić tryb przewidziany aktualnie ( obowiązujący od dnia 01.01.2016 r. na podstawie ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy ordynacja podatkowa i niektórych innych ustaw ( Dz.U. 2015 poz.1649 ) w przepisach art. 75 ust.4 i 4a o.p. Przewidują one mianowicie, że w sytuacji, gdy nadpłata nie budzi wątpliwości , to organ zwraca ja bez wydawania rozstrzygnięć w tym zakresie , W decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa zaś wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty. Przepisy te nie pozostawiają więc wątpliwości, że rozstrzygniecie organu w tym zakresie jest ściśle związane w wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Określa się wysokość zobowiązania podatkowego z uwzględnieniem nadpłaty, lub też odmawia się jej stwierdzenia. Rozstrzygnięcia przewidziane w tych przepisach wiążą się więc z tą częścią zobowiązania podatkowego , która jest związana z żądaniem nadpłaty. Organ orzeka o wysokości zobowiązania podatkowego , o jego zmianie w związku z wystąpieniem nadpłaty, nie bierze pod uwagę innych okoliczności mogących mieć wpływ na wysokość tego zobowiązania. Zmiana wysokości zobowiązania wynika z wniosku o nadpłatę. W przedmiotowej sprawie organ orzekł natomiast o wysokości zobowiązania podatkowego nie w związku ze zmiana jego wysokości z uwagi na nadpłatę ale z uwagi na objęcie obowiązkiem podatkowym nieruchomości dotychczas nieopodatkowanych podatkiem od nieruchomości , z uwagi na rzekome zwolnienie z opodatkowania tychże. Uwzględnił więc przy podstawie opodatkowania jeszcze inne elementy, dotychczas nieopodatkowane, które nie były związane z wnioskiem o nadpłatę. Oczywiście organ jest uprawniony do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w trybie art.. 21 § 3 o.p. jednak orzeczenie w tym zakresie ( nawet połączone z wnioskiem o nadpłatę ) musi zapaść w obu instancjach przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wtedy zapadło by formalnie zgodnie z przepisem art. 70 § 1 op. i mogłoby mieć wpływ na określone rozstrzygniecie wniosku o nadpłatę. W przedmiotowej sprawie organ II instancji orzekając co do elementów majątku nieruchomego skarżącej spółki znajdujących się poza zakresem wniosku o nadpłatę po terminie przedawnienia zobowiązania podatkowego naruszył prawo materialne. Wydanie takiego rozstrzygnięcia po terminie przedawniania w postępowaniu związanym z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty prowadzi do obejścia przepisów o przedawnianiu i nie może być zaakceptowane przez sąd administracyjny. Organ musi rozpatrzeć wniosek o nadpłatę w zakresie tych przedmiotów opodatkowania, których dotyczy, zaś aktualnie nie może orzekać o opodatkowaniu innych przedmiotów opodatkowania z uwagi na upływ terminu przedawnienia w podatku od nieruchomości za rok 2011. Konsekwencja naruszenia przepisu art. 70 § 1 op jest także naruszenie przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit a op, poprzez nieuchylenie w tym zakresie decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w tej części. Organ musi przy tym rozważyć dalszą część przedmiotu sprawy jaką jest wniosek o stwierdzenie nadpłaty. W tym zakresie musi dojść do jej stwierdzenia – i wypłaty w trybie czynności materialno- technicznych lub też do odmowy jej stwierdzenia . Organ musi wziąć pod uwagę jednakże przy wydawaniu tej treści decyzji ,że nie może uwzględniać możliwego opodatkowania majątku spółki składającego się z rampy kolejowej , o której mowa w sprawie , gdyż w tym zakresie upłynął już termin przedawnienia. Jakkolwiek bowiem Sąd administracyjny zgadza się z twierdzeniami organu co do wykładni pojęcia zarządcy infrastruktury kolejowej zaprezentowanego w uzasadnieniu decyzji, akceptując stanowisko, że pojęcie to musi być wykładane zgodnie z systemem prawa regulującego transport kolejowy ( podobnie jak pojęcie licencjonowanego przewoźnika kolejowego użyte w tym samym przepisie także bez dookreślenia "w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym " – w brzmieniu obowiązującym w raku podatkowym 2011 ), jednakże kwestia ta jest irrelewantna z uwagi na zaistnienie przesłanki przedawnienia. Rozstrzygniecie organu ograniczać się będzie jedynie do rozważań nadpłaty w takim zakresie w jakim zakreśla go wniosek o jej stwierdzenie. Organ musi zatem rozważyć, czy wniosek ten jest zasadny i w tym zakresie wydać rozstrzygnięcie lub zwrócić nadpłatę. Ponieważ ustalenia w zakresie wysokości zobowiązania podatkowego zostały dokonane z naruszeniem prawa materialnego , a zasadność dochodzonej nadpłaty zależy od wysokości zobowiązania sąd administracyjny nie wydawał decyzji w przedmiocie ewentualnego umorzenia postępowania pozostawiając rozstrzygniecie merytoryczne sprawy bez możliwości uwzględnienia podatku należnego od rampy organom podatkowym Podstawa orzeczenia sądu jest przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit a ppsa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa . Obejmują one zwrot wpisu sądowego ( 581 zł ) , wynagrodzenie pełnomocnika ( §3 ust.1 pkt 1 lit e Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, Dz.U. 2011.31.153 – 2400 złotych i zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – 17 złotych ).