VI SA/Wa 1736/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska – Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium sportowego oddala skargę VI SA/Wa 1736/14 Uzasadnienie Minister Sportu i Turystyki decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), w związku z art. 32 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 z późn. zm.) oraz na podstawie § 2, § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 1130), utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. odmawiająca przyznania stypendium sportowego R. K. (zwaną dalej "skarżącą"), zawodniczce kadry narodowej osób niepełnosprawnych w kolarstwie. Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Minister Sportu i Turystyki odmówił przyznania stypendium sportowego skarżącej, zawodniczce kadry narodowej osób niepełnosprawnych w kolarstwie. Uzasadnieniem dla odmowy przyznania stypendium było niespełnienie przez zawodniczkę przesłanki określonej w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 1130). Zgodnie z § 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia, stypendium sportowe może otrzymać członek kadry narodowej, który uczestniczył w mistrzostwach świata, o ile, zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, brało w nich udział co najmniej 12 zawodników z co najmniej 8 państw. Z komunikatu Międzynarodowej Federacji Kolarskiej (Union Cycliste Internationale) z zawodów, potwierdzającego osiągnięty przez zawodniczkę wynik sportowy wynika, że w M., które odbyły się w dniach od [...] w konkurencji jazdy indywidualnej na czas kobiet na dystansie 17, 3 km w klasie H2 startowało 10 zawodniczek z 8 państw, w konkurencji wyścigu ze startu wspólnego kobiet na dystansie 51,8 km w klasie H2 startowało 11 zawodniczek z 8 państw. W związku z powyższym organ stwierdził, iż nie została spełniona przesłanka wskazana w § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia. Ponadto organ uznał, że regulamin Mistrzostw Świata w Kolarstwie nie ograniczał liczby zawodników startujących w danych konkurencjach. W konkurencji jazdy indywidualnej na czas kobiet na dystansie 17, 3 km w klasie H2 oraz w konkurencji wyścigu ze startu wspólnego kobiet na dystansie 51,8 km w klasie H2 mogło startować 12 i więcej zawodniczek, w związku z czym norma § 5 ust. 2 rozporządzenia nie miała w tym przypadku zastosowania. Następnie skarżąca złożyła do Ministra Sportu i Turystyki wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zwracając się o przyznanie jej stypendium sportowego. Rozpoznając ponowie niniejszą sprawę organ wskazał na obowiązujące przepisy, w szczególności na art. 32 ust. 1 ustawy o sporcie oraz § 2 ust. 4 i § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej. Organ podniósł, ze skarżąca - członkini kadry narodowej osób niepełnosprawnych w kolarstwie, startując w M., które odbyły się w dniach [...]zajęła drugie miejsce w konkurencji jazdy indywidualnej na czas kobiet na dystansie 17, 3 km w klasie H2 oraz drugie miejsce w konkurencji wyścigu ze startu wspólnego kobiet na dystansie 51,8 km w klasie H2, czym spełniła przesłankę § 4 ust. 2, pkt 2 lit. b rozporządzenia. Tym samym wyniki te potwierdziły spełnienie przesłanki wskazanej w § 2 ust. 4, pkt 2 rozporządzenia. Ponadto skarżąca zobowiązała się do realizacji programu przygotowań do M. w 2014 r., M. w 2015 r. oraz I. w 2016 r., czym spełniła przesłankę § 2 ust. 4, pkt 4 rozporządzenia. Jednakże, w ocenie organu, zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia członek kadry narodowej może otrzymać stypendium, jeżeli w zawodach, o których w mowa w § 4 ust. 2, brało udział co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych brało udział co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg. Z ustalonego w sprawie niniejszej stanu faktycznego wynika, ze skarżąca startując w M., które odbyły się w dniach [...] zajęła drugie miejsce w konkurencji jazdy indywidualnej na czas kobiet na dystansie 17, 3 km w klasie H2 oraz drugie miejsce w konkurencji wyścigu ze startu wspólnego kobiet na dystansie 51,8 km w klasie H2. Jak wynika z komunikatu Międzynarodowej Federacji Kolarskiej z zawodów, w konkurencji jazdy indywidualnej na czas kobiet na dystansie 17, 3 km w klasie H2 startowało 10 zawodniczek z 8 państw, w konkurencji wyścigu ze startu wspólnego kobiet na dystansie 51,8 km w klasie H2 startowało 11 zawodniczek z 8 państw. Dlatego też, w ocenie Ministra nie została spełniona przesłanka wskazana w § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia. Organ ustosunkowując się do zarzutu niezgodności przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP stwierdził, że wydając zaskarżoną decyzję Minister Sportu i Turystyki działał zgodnie z zasadą praworządności określoną w art. 7 Konstytucji, orzekał na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa. Organ wydając decyzję nie miał podstaw do kwestionowania słuszności i prawidłowości obowiązujących przepisów, dlatego też zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji uznał za chybiony, z uwagi na zrównanie praw sportowców pełnosprawnych i niepełnosprawnych w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 z późn. zm.). Przepisy ustawy stanowią, że sportowcy niepełnosprawni objęci są tą samą regulacją co pozostali sportowcy i mogą uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym na tych samych zasadach i w ramach tego samego systemu. Organ wyjaśnił, że ustawodawca przyjął jednakowe zasady przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Dlatego też przyznawanie stypendiów jest prowadzone wedle tych samych zasad dla wszystkich sportowców. Organ wyjaśnił, że obowiązujące przepisy umożliwiają przyznanie stypendiów sportowych wyłącznie grupie zawodników spełniających określone kryteria rywalizacji sportowej. Mieści się to w granicach swobody legislacyjnej ustawodawcy i nie ma charakteru dyskryminującego w stosunku do innych sportowców, w tym sportowców niepełnosprawnych. Ograniczenie wynikające z przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia odnosi się zarówno do zawodników niepełnosprawnych, jak również zawodników pełnosprawnych. W ocenie organu, sportowcy niepełnosprawni, którzy nie otrzymują stypendiów sportowych, nie są pozbawieni możliwości trenowania i udziału w zawodach sportowych. W ramach umów zawartych z polskimi związkami sportowymi oraz organizacjami realizującymi zadania z zakresu sportu wyczynowego osób niepełnosprawnych, zawodnicy mają zapewnione środki finansowe na przygotowania i udział we współzawodnictwie sportowym. Tym samym organ uznał, ze brak jest podstaw do uznania, że nie mają oni zapewnionych niezbędnych środków, mających na celu umożliwienie przygotowań do kolejnych zawodów mistrzowskich. Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie decyzji organu obu instancji. Decyzjom zarzuciła naruszenie: 1) art. 32 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U, z 2010 r., nr 127, poz. 857 z późn. zm.) w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędne zastosowanie, na skutek wprowadzenia przez Ministra Sportu i Turystyki w przepisach rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. z 2010 r., nr 1130) przesłanek uzyskania stypendium nieprzewidzianych w upoważnieniu ustawowym do wydania rozporządzenia i tym samym wbrew wytycznym zawartym w powołanym art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie; 2) § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o odmowie przyznania stypendium sportowego R. K., pomimo że na M. [...], w konkurencji indywidualnej kobiet na dystansie 17,30 km w jeździe indywidualnej (H2), w której skarżąca zajęła drugie miejsce, startowało 10 zawodników z 8 państw, zaś w konkurencji na dystansie 51,8 km w wyścigu ze startu wspólnego (H2), w którym skarżąca zajęła również drugie miejsce, startowało 11 zawodników z 8 państw, regulamin zawodów dopuszczał udział mniejszej liczby zawodników i zawody te oraz uzyskane na nich wyniki zostały zatwierdzone, i są ważne, wobec czego, mając na uwadze spełnienie przez skarżącą pozostałych przesłanek (tj. zajęcie odpowiedniego miejsca w Mistrzostwach Świata, zobowiązanie się członka Kadry Narodowej Osób Niepełnosprawnych do realizacji programu przygotowań do kolejnych imprez rangi międzynarodowej, w tym do Mistrzostw Świata w Kolarstwie Szosowym Osób Niepełnosprawnych w 2014 r. i 2015 r. oraz najważniejszej imprezy, tj. Igrzysk Paraolimpijskich Rio 2016 r., i faktyczną już realizację przygotowań do Pucharu Europy i Mistrzostw Świata w 2014 r.), decyzja o odmowie przyznania stypendium była pozbawiona podstaw prawnych; 3) art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego pominięcie i wydanie decyzji o odmowie przyznania stypendium skarżącej, zajmującej dwukrotnie drugie miejsce na M. [...], jedynie z tego powodu, że zdaniem organu, w danej konkurencji uczestniczyła mniejsza liczba osób, podczas gdy takie rozstrzygnięcie prowadzi do nierównego traktowania osób, które przygotowują się do zawodów i zdobywają najwyższe osiągnięcia sportowe (srebrny medal meriti) z takim samym wysiłkiem, jak zawodnicy z liczniej reprezentowanych dyscyplin i konkurencji i które nie mają wpływu, ani nawet wiedzy przed zawodami o tym, czy w danej konkurencji wystartuje określona liczba osób, czy też z przyczyn np. losowych, w danym momencie nie wystartuje spodziewany zawodnik (zawodnicy) - co w konsekwencji prowadzi do sytuacji, że osoba zdobywająca drugie miejsce i srebrny medal oraz piąte miejsce w konkurencji reprezentowanej przez mniejszą liczbę zawodników nie otrzymuje stypendium, a osoba uzyskująca 8-me miejsce w liczniej reprezentowanej konkurencji, stypendium takie otrzyma zgodnie z § 4 ust. 2 cytowanego rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r.; 4) art. 32 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego pominięcie i wydanie rozstrzygnięcia na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. dyskryminujących osoby niepełnosprawne, z powodu zrównania kryterium wymaganej liczby uczestników w konkurencji sportowej (12) z wymaganej liczby państw (8) w zakresie sportowców sprawnych i niepełnosprawnych, w sytuacji gdy w społeczeństwie i wśród osób uprawiających sport, mniejsza jest liczba osób dotkniętych niepełnosprawnością. W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia. Pierwszy i zasadniczy zarzut skarżącego, którego konsekwencją były dalsze zarzuty zredagowane w pozostałych punktach skargi, to wydanie przez Ministra Sportu i Turystyki rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej, z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i w konsekwencji także z naruszeniem art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie. Zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie rozporządzenie zostało wydane przez właściwy organ administracji publicznej. Wskazano bowiem, że rozporządzenie wyda minister właściwy do spraw kultury fizycznej, a stosownie do § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Sportu i Turystyki (Dz. U. Nr 248, poz. 1489) Minister Sportu i Turystyki kieruje działem administracji rządowej - kultura fizyczna. Jak stanowi art. 92 ust. 1 Konstytucji RP - upoważnienie powinno określać (...) także zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Zgodnie z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie - minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej, podstawę i wysokość stypendium, czas, na jaki może zostać ono przyznane, uwzględniając sposób i terminy ich wypłacania, a także zajęte przez członka kadry narodowej miejsce we współzawodnictwie międzynarodowym. Rozporządzenie z dnia 15 października 2012 r. spełniając warunki delegacji ustawowej określa: podstawę i wysokość stypendium oraz miejsce zajęte przez członka kadry narodowej we współzawodnictwie międzynarodowym (§ 4); czas przyznania stypendium (§ 3); sposób i termin jego wypłacania (§ 6 i § 7). Zasadnicze jednak wątpliwości skarżącego budziły regulacje rozporządzenia co do upoważnienia ustawowego odnoszące się do szczegółowego trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej. W ocenie skarżącego delegacja z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie nie pozwalała organowi administracji państwowej wprowadzenia do rozporządzenia przepisów § 5 ust. 1 i ust. 2 - członek kadry narodowej może otrzymać stypendium, jeżeli w zawodach, o których mowa w § 4 ust. 2 i 3, brało udział co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych brało udział co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg (ust. 1). Jeżeli regulamin zawodów przewiduje udział mniejszej liczby osób, drużyn, osad lub załóg w związku z systemem kwalifikacji do danej konkurencji, nie stosuje się przepisu ust. 1 (ust. 2). Jak podkreślano w uzasadnieniu do projektu ustawy o sporcie, ograniczenie reglamentacji prawnej sportu do niezbędnego minimum nie oznacza, że poza regulacją prawną pozostanie aktywność fizyczna osób niepełnosprawnych. Przeciwnie, projekt ustawy deklaruje dostęp do takiej aktywności dla wszystkich i na równych zasadach, rezygnując z dotychczasowego podziału na sport osób "zdrowych" oraz "niepełnosprawnych". Sportowcy niepełnosprawni będą objęci tą samą regulacją co pozostali sportowcy i będą uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym na tych samych zasadach i w ramach tego samego systemu. W uprzednio obowiązującym stanie prawnym - ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1675, ze zm.) - przepisem art. 23a ust. 7 (uchylonym przez art. 93 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2010 r. Nr 127, poz. 857) wprowadzono upoważnienie, którym minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określił, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych, o których mowa w ust. 1 (dotyczył członka kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej), wysokość stypendiów, czas, na jaki mogło zostać przyznane stypendium, uwzględniając rodzaje osiągnięć sportowych. W poprzednim stanie prawnym obowiązywało więc odrębne rozporządzenie wydane przez Ministra Sportu i Turystyki w dniu 26 stycznia 2009 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej (Dz. U. Nr 17, poz. 95), dotyczące wyłącznie członków kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej. Jak już jednak nadmieniono, w uzasadnieniu do ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie wskazano, iż "Sportowcy niepełnosprawni będą objęci tą samą regulacją co pozostali sportowcy i będą uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym na tych samych zasadach i w ramach tego samego systemu.". Z tych względów w miejsce dotychczasowych dwóch aktów podustawowych dotyczących przyznawania stypendium sportowcom pełno- i niepełnosprawnym, wprowadzono jeden akt regulujący przyznawanie stypendium dla wszystkich sportowców - rozporządzenie z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej - które jest kontestowane w skardze w szczególności w zakresie regulacji zawartej w § 5 ust. 1 tego rozporządzenia. Wymieniony przepis określa procedurę przyznania stypendium, lecz tylko za uczestnictwo w zawodach, o których mowa w § 4 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia, w ten sposób, że powinno w nich w konkurencjach indywidualnych brać udział co najmniej dwunastu zawodników z ośmiu państw, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg. Skarżąca startując w M. [...] zajęła drugie miejsce w konkurencji jazdy indywidualnej na czas kobiet na dystansie 17, 3 km w klasie H2 oraz drugie miejsce w konkurencji wyścigu ze startu wspólnego kobiet na dystansie 51,8 km w klasie H2. W związku z tym Minister Sportu, na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia, odmówił skarżącemu przyznania stypendium. Przechodząc do spornej regulacji omawianego rozporządzenia (w tym § 5 ust. 1) należy odnieść ją do tej części upoważnienia ustawowego z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie, która zawiera się w sformułowaniu "szczególny tryb". W wyrażeniu tym istotnego znaczenia nabiera słowo "tryb". Zgodnie z Wielkim Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo PWN) - "Tryb" to procedura, sposób oznaczający ustalony porządek (metodę postępowania) załatwiania określonych spraw (tak też Nowy Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003). Ustalenie więc trybu, to wskazanie zasad postępowania dla realizacji określonego celu, w tym przypadku ustalenie zasad warunkujących postępowania w celu realizacji uprawnienia do przyznania stypendium sportowego. Korzystając więc z upoważnienia ustawowego zawartego w art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie, Minister Sportu i Turystyki, rozporządzeniem z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej określił tryb, procedury (zasady postępowania) przyznawania stypendiów sportowych dla wskazanych sportowców. Zgodnie bowiem z zasadami składni języka polskiego, procedura to, w niniejszej sprawie, unormowany przepisami prawa sposób postępowania przyznawania stypendium sportowego. Całe rozporządzenie określa te procedury przyznawania stypendium, wskazując w § 5 ust. 1, iż "Członek kadry narodowej może otrzymać stypendium, jeżeli w zawodach, o których mowa w § 4 ust. 2 i 3, brało udział co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych brało udział co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg.". Z komunikatu Międzynarodowej Federacji Kolarskiej (Union Cycliste Internationale) z zawodów, potwierdzających osiągnięty przez zawodniczkę wynik sportowy wynika, że w M. [...] w konkurencji jazdy indywidualnej na czas kobiet na dystansie 17, 3 km w klasie H2 startowało 10 zawodniczek z 8 państw, w konkurencji wyścigu ze startu wspólnego kobiet na dystansie 51,8 km w klasie H2 startowało 11 zawodniczek z 8 państw. W procedurze tej organ administracji musiał uwzględnić wymagania określające ilość zawodników startujących w tej konkurencji indywidualnej i ilość państw. Skarżąca w M. [...] zajęła drugie miejsce w konkurencji jazdy indywidualnej na czas kobiet na dystansie 17, 3 km w klasie H2 oraz drugie miejsce w konkurencji wyścigu ze startu wspólnego kobiet na dystansie 51,8 km w klasie H2. Z ustaleń organu administracji wynika, że w obydwu konkurencjach, w której skarżąca zajęła drugie miejsce, startowało mniej niż 12 zawodników z ośmiu państw. Zatem w ustalaniu uprawnienia do przyznania skarżącej stypendium sportowego nie została spełniona przesłanka z § 5 ust. 1 rozporządzenia, a ponieważ regulamin zawodów w tej konkurencji nie przewidywał udziału mniejszej liczby zawodników, nie mógł mieć zastosowania § 5 ust. 2 rozporządzenia. W ramach tak ustalonego przez organ administracji i bezspornego stanu faktycznego, dywagacje skarżącego odnoszące się do niejako "dyskryminującego", na tle art. 32 Konstytucji RP, sposobu przyznawania stypendium określonego rozporządzeniem, nie mogły stanowić podstawy do stwierdzeni wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. W ocenie składu Sądu orzekającego w sprawie, w zasadzie skarżąca kwestionowała całe rozporządzenie, uznając zawarte w nim regulacje za naruszające wymieniony przepis Konstytucji RP wskazując, że w przypadku spełnienia przesłanki ilości zawodników i państw z § 5 ust. 1 rozporządzenia, inny zawodnik zajmując przykładowo miejsce od czwartego do ósmego otrzymałby w konkurencji skarżącej stypendium. W tym zakresie zdaniem strony przesłanki z § 5 ust. 1 rozporządzenia noszą znamiona nadmiernego fiskalizmu państwa ograniczającego sportowcom dostęp do stypendiów. Należy zatem zauważyć, że uprzednio obowiązujące rozporządzenie, z dnia 26 stycznia 2009 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej, nie przewidywało w swej procedurze przyznawania stypendiów zapisów podobnych do § 5 ust. 1 obecnego rozporządzenia. Jednakże ograniczało możliwość jego przyznania do zajęcia przez zawodnika jedynie pierwszych trzech miejsc. Obecnie, zgodnie z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie minister uprawniony do wydania rozporządzenia kierując się "także zajętym przez członka kadry narodowej miejscem we współzawodnictwie międzynarodowym" przyznał prawo do stypendium zawodnikom, którzy zajęli miejsca od pierwszego do ósmego. Trudno zatem zgodzić się ze skarżącym, aby rozporządzeni to naruszało art. 32 Konstytucji RP. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.