III SA/Gd 390/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia 30 maja 2016 r. Burmistrz Miasta wymierzył M. D. karę w wysokości 24 948 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. M. D. wniósł od tej decyzji odwołanie, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z dnia 3 marca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 58 k.p.a., odmówiło przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Organ wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania zawarto w piśmie z dnia 7 grudnia 2016 r. Skarżący wskazał, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego zawinienia , bowiem o treści decyzji oraz o przyczynie uchybienia terminu dowiedział się w dniu 30 listopada 2016 r., kiedy zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego. Kolegium uznało, że strona nie dochowała 7 dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Złożony wniosek oraz odwołanie są datowane na dzień 7 grudnia 2016 r. Pismem Burmistrza Miasta z dnia 24 listopada 2016 r., skierowanym do skarżącego poinformowano go o wydaniu decyzji i jej zastępczym doręczeniu. Za datę pewną doręczenia przesyłki należało uznać 29 listopada 2016 r. Datą, od której należy liczyć termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest data uzyskania przez zainteresowaną osobę wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu, którym w niniejszej sprawie było wydanie decyzji. Możliwość terminowego złożenia wniosku i odwołania istniała od dnia następującego po 29 listopada 2016 r. do dnia 6 grudnia 2016 r. (7 dni). Wraz z uzyskaniem informacji o decyzji z pisma Burmistrza Miasta, co miało miejsce najpóźniej w dniu 29 listopada 2016 r., ustała przyczyna uchybienia terminu wynikająca z zastępczego doręczenia i braku wiedzy strony o decyzji. Dla oceny zaistniałej sytuacji nie ma znaczenia osobiste zapoznanie się przez stronę z aktami i decyzją dopiero w dniu 30 listopada 2016r. Organ uznał za niezasadny zarzut dotyczący braku skuteczności doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a. stwierdzając, że przesłanki z tego przepisu zostały spełnione – przesyłka została dwukrotnie awizowana, pozostawiono adresatowi informację o awizie , przesyłkę nadawcy zwrócono w dniu 16 czerwca 2016r. Odnośnie zarzutu dotyczącego prawidłowości adresu doręczenia wskazano, że skarżący jest zameldowany pod adresem , na który przesyłkę skierowano, nie wskazywał on żadnego innego adresu dla doręczeń i nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że adres ten uległ zmianie. M. D. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie wniósł o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie: 1. art. 44 k.p.a., poprzez uznanie, że przesyłka zawierająca decyzję Burmistrza Miasta z dnia 30 maja 2016 roku została w sposób prawidłowy doręczona; 2. art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez uznanie, że doszło do uchybienia 7 dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta; 3. art. 41 k.p.a., poprzez przyjęcie, że brak pouczenia strony o obowiązku informowania organu o zmianie swojego adresu pozostaje bez wpływu na skuteczność dokonywanych w sprawie doręczeń w trybie tzw. doręczenia zastępczego; 4. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, oraz wydanie skarżonego orzeczenia z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego - w szczególności w zakresie ustaleń dotyczących doręczenia przesyłki poleconej nr [...] zawierającej decyzję Burmistrza Miasta z dnia 30 maja 2016 r.; 5. art. 8 k.p.a., poprzez brak działania organu w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Skarżący twierdził, że o treści decyzji Burmistrza oraz o przyczynie uchybienia terminu dowiedział się w dniu 30 listopada 2016 roku, kiedy to umożliwiono mu zapoznanie się z aktami postępowania administracyjnego. Uczynił to niezwłocznie po otrzymaniu pisma Burmistrza Miasta z dnia 24 listopada 2016 roku. Zdaniem skarżącego sama lakoniczna informacja zawarta w piśmie Burmistrza Miasta o wydaniu decyzji w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego jest dalece niewystarczająca aby skutecznie wnieść odwołanie od takiego orzeczenia. Ocena ustania przyczyny uchybienia terminowi powinna pozostawać w ścisłym związku z realną możliwością dopełnienia określonej czynności w toku postępowania administracyjnego. Dopiero po zapoznaniu się z treścią decyzji uzyskał wiedzę o lokalizacji zajęcia pasa drogowego, okresie zajęcia pasa drogowego, wymiarze orzeczonej kary, podjętych w toku postępowania czynnościach, co umożliwiło mu złożenie odwołania od decyzji. Zdaniem skarżącego realną możliwość działania miał dopiero w dniu 30 listopada 2016 r. i od tej daty winien być liczony 7 dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zarzucił wadliwość doręczenia mu decyzji organu I instancji w trybie doręczenia zastępczego oraz brak zawiadomienia go o obowiązku informowania o zmianie adresu, która to okoliczność nie pozostaje bez wpływu na skuteczność dokonywanych doręczeń. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2016 , poz.23 ), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W myśl art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z powyższego wynika, że w przypadku wniesienia prośby o przywrócenie terminu w pierwszej kolejności badaniu podlega dochowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia tej prośby. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego, przyczyna uchybienia terminu w niniejszej sprawie nie ustała w momencie, kiedy skarżący zapoznał się z aktami administracyjnymi i treścią decyzji organu pierwszej instancji. Przyczyna ta ustała w momencie, kiedy skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji przez ten organ. Zauważyć należy, że wskazane wyżej unormowania dotyczące przywrócenia uchybionego terminu kładą nacisk na szybkość działania strony i brak jej zawinienia. Ustawodawca oczekuje, że strona dbająca o swoje interesy podejmie jak najszybsze działania po stwierdzeniu uchybienia terminu. Podzielenie poglądu skarżącego, że to od dnia, w którym dowiedział się o treści decyzji należy liczyć siedmiodniowy termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, w sytuacji, gdy już wiedział o wydaniu decyzji w jego sprawie – powodowałoby , że to od samej strony zależałoby, kiedy podejmie czynności i starania w celu zapoznania się z treścią decyzji, a następnie kroki w celu jej ewentualnego zaskarżenia. Zauważyć też należy, że odwołanie nie jest instytucją sformalizowaną i nie wymaga szczegółowego uzasadnienia , wobec czego termin siedmiu dni na jednoczesne dopełnienie czynności przy wniesieniu prośby o przywrócenie terminu nie może spowodować negatywnych skutków dla strony. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji organu pierwszej instancji z pisma Burmistrza Miasta z dnia 24 listopada 2016 r. Odbiór tego pisma pokwitował osobiście przy pieczątce z datą 28 listopada 2016r., wobec czego tego dnia zapoznał się z jego treścią, a najpóźniej - w dniu 29 listopada 2016 r. ( data pieczęci korespondencji zwrotnej). Tak więc siedmiodniowy termin, o jakim mowa w art. 58 § 2 k.p.a., upłynął najpóźniej w dniu 6 grudnia 2016 r. Skarżący prośbę o przywrócenie terminu złożył dopiero w dniu 7 grudnia 2016 r. Tak więc organ odwoławczy zasadnie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zasadnie też organ odwoławczy uznał , że decyzja organu pierwszej instancji została skarżącemu doręczona w trybie doręczenia zastępczego. Przepis art. 44 k.p.a. stanowi: § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych, przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji została awizowana w dniu 1 czerwca 2016 r. i przechowywana była przez operatora pocztowego przez 14 dni. Z adnotacji na przesyłce wynika, że w skrzynce pocztowej adresata pozostawiono informację o awizowaniu przesyłki, czyli pozostawiono pismo z informacją o możliwości i terminie jej odbioru. Pozostawiono też powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki, która na skutek jej nieodebrania została zwrócona nadawcy ( organowi I instancji ). Doręczenia dokonano na adres, który jest adresem miejsca zameldowania skarżącego i który sam skarżący wskazuje jako swój adres. W tych okolicznościach niezrozumiały jest zarzut o wadliwym przyjęciu przez organ , że brak pouczenia o obowiązku informowania o zmianie adresu pozostaje bez wpływu na skuteczność doręczeń. Nadmienić jedynie należy, że nie było żadnych podstaw do zwracania się przez Sąd do operatora pocztowego o informacje dotyczące osoby, której doręczono przesyłkę adresowaną do skarżącego oraz trybu i okresu jej awizowania. Mając na uwadze powyższe Sąd, nie podzielając zarzutów skargi , na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.