II OZ 1162/17

Dnia 18 października 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Dolnośląskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we Wrocławiu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 385/17 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki ogrodzenia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 385/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) we Wrocławiu wstrzymał z wniosku [...] wykonanie zaskarżonej decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej DWINB) z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki ogrodzenia. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że ww. decyzją DWINB z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nakazującą [...] dokonanie rozbiórki ogrodzenia nieruchomości przy ul. [...] na działce nr [...], AM6, obręb [...], usytuowanego od strony rzeki Kasiny (wzdłuż rzeki Kasiny) – wykonanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że wykonanie zaskarżonej decyzji jeszcze przed rozpatrzeniem sprawy stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku, gdyby decyzja ta została zakwestionowana w postępowaniu sądowym, w szczególności jeśli weźmie się pod uwagę przedmiot postępowania, tj. nakaz rozbiórki ogrodzenia. Ponadto, sąd ten miał na uwadze argumentację podniesioną we wniosku strony skarżącej, że demontaż przedmiotowego ogrodzenia, pełniącego funkcję zabezpieczającą przed upadkiem z wysokości, może rodzić dla skarżącej daleko idące negatywne skutki, szczególnie biorąc pod uwagę ilość mieszkających na osiedlu dzieci. Zażalenie na powyższe postanowienie sądu wojewódzkiego złożył Dolnośląski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych (DZMiUW) we Wrocławiu (błędnie określając we wniesionym zażaleniu siebie jako skarżącego), zarzucając naruszenie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., "Ppsa") i wnosi o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu środka zaskarżenia uczestnik podnosi, że rzeczywistym zagrożeniem jest, w sytuacji pozostawienia przedmiotowego ogrodzenia, zagrożenie zalaniem wodami rzeki Kasina terenu przyległego, w tym terenu drogi wraz z infrastrukturą Wspólnoty oraz pozostawionymi tam pojazdami. Kwestionowane ogrodzenie wraz z infrastrukturą [...] stanowi dodatkowe obciążenie osuwającej się skarpy. Zdaniem tegoż podmiotu potwierdza to fakt dwukrotnego już osunięcia się skarpy, w wyniku czego materiał ziemny ze skarpy spowodował zawężenie koryta potoku Kasina i spiętrzenie się wód. W ocenie DZMiUW warunkiem koniecznym do zahamowania dalszego powiększania się osuwiska skarpy rzeki Kasina, powodującego wzrost zagrożenia powodziowego i bezpieczeństwa ludzi i mienia jest usunięcie ogrodzenia i zabudowy przy skarpie. W odpowiedzi na zażalenie uczestnika – Spółki [...] wniesiono o oddalenie zażalenia, podnosząc że dwukrotne osunięcie skarpy spowodowane było nieudolną naprawą przez DZMiUW, która polegała na tym, iż ponownie "wyprostowano" koryto rzeki, a ziemię rozplantowano. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 Ppsa wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z dyspozycji wyżej przytoczonego przepisu wynika zatem, że przesłanką warunkującą wstrzymanie wydanej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. Odnosząc się do zasadności wniosku w przedmiotowej sprawie, należy wskazać, że zaskarżona decyzja niewątpliwie może wywołać wobec skarżącej Wspólnoty niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację wyrażoną przez WSA we Wrocławiu w zaskarżonym postanowieniu z dnia 6 lipca 2017 r. o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, sprowadzającej się do nakazu rozbiórki ogrodzenia nieruchomości przy ul. [...] na działce nr [...],[...], obręb [...], usytuowanego od strony rzeki Kasiny, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie, mając na względzie okoliczność lokalizacji ww. nieruchomości przy ul. [...] znajdującej się przy rzece Kasina, ogrodzenie takie może pełnić funkcję zabezpieczającą przed upadkiem z wysokości dla mieszkańców nieruchomości, a jak wiadomo zapewnienie bezpieczeństwa mieszkańcom budynków winno być priorytetem. Odnosząc się zaś do argumentacji zażalenia, nie jest wcale przesądzone, że fakt dwukrotnego już osunięcia się skarpy spowodowany był obciążeniem w postaci przedmiotowego ogrodzenia, zwłaszcza gdy uwzględni się jego konstrukcję. Taka argumentacja zaś jak we wskazanym zażaleniu w istocie odnosi się do merytorycznej oceny trafności decyzji rozbiórkowej. Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07 (ONSAiwsa 2007, nr 4, poz. 77), ustawodawca nie wiąże - choćby w najmniejszym stopniu - wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Tak więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności tego aktu (por. postanowienia: z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt II OSK 2619/13; z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt II OSK 2064/13; z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2628/12; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.