III SA/Wa 2124/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dominik Gajewski, sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Protokolant referent stażysta Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2017 r. sprawy ze skargi B. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. 1. Z akt sprawy wynikało, że decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Prezydent Miasta [...] jako organ pierwszej instancji określił "[...] S.A. z siedzibą w W." (zwanej dalej "Spółką", "Skarżącą") wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od miesiąca lipca 2013 r. w wysokości 2.772 zł miesięcznie. Organ pierwszej instancji uznał, że zadeklarowana przez Spółkę miesięczna ilość odpadów komunalnych była zaniżona. 2. Od ww. decyzji Spółka wniosła w terminie odwołanie, w którym zarzucono naruszenie: a) art. 6o ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: "ustawa"), art. 6h tej ustawy w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.) poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że odpady powstające na nieruchomości Spółki w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, mają charakter odpadów komunalnych, a co za tym idzie, że Spółka zaniżyła wartości podane w deklaracji, co z kolei skutkowało zaniżeniem uiszczanej opłaty z tego tytułu, b) art. 6o ust. 1 ustawy w zw. z § 15 ust. 1 uchwały nr XIV/292/2015 Rady [...] z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie [...] (dalej: "Regulamin") poprzez błędną ich wykładnię skutkującą przyjęciem, że rzeczywista ilość wytwarzanych przez Spółkę odpadów komunalnych nie ma wpływu na ustalenie, czy względem Spółki zaszły podstawy do wydania decyzji, gdy tymczasem Regulamin pozwala właścicielowi nieruchomości niezamieszkałej na dostosowanie liczby pojemników na odpady do jego potrzeb, c) art. 122, art. 187 § 1 i art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm. – dalej jako "O.p.") poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, polegający na zaniechaniu ustalenia okoliczności, w których Spółka wykonywała swoje obowiązki wynikające z ustawy, w tym brak rzeczywistych ilości odpadów komunalnych powstających na nieruchomości Spółki, d) art. 121 § 1 O.p. poprzez nierówne traktowanie w postępowaniu interesów Spółki i gminy - Miasta [...] oraz rozstrzygnięcie materialnoprawnych wątpliwości na niekorzyść strony odwołującej się (Spółki), e) naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy w zw. z § 3 ust. 1 uchwały XIV/293/2015 Rady [...] z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie określenia szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w [...] i zagospodarowania tych odpadów poprzez przyjęcie, że obowiązkiem Spółki było doprowadzenie wszelkimi możliwymi sposobami do wyposażenia jej w pojemniki przeznaczone do gromadzenia odpadów komunalnych, podczas gdy brzmienie obowiązujących przepisów takiego obowiązku na właściciela nieruchomości nie nakłada, f) art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i oparcie rozstrzygnięcia na dowodach uzyskanych w wyniku kontroli przeprowadzonej z naruszeniem zasad określonych w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, g) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6h, art. 6r ustawy poprzez przyjęcie, że odwołująca się może być zobowiązana do uiszczenia wyższej opłaty za gospodarowanie odpadami, mimo iż usługa, za którą oplata ma stanowić ekwiwalentność nie była na jej rzecz świadczona przez Miasto [...]. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazało, że na przedmiotowej nieruchomości stanowiącej dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., której właścicielem jest Spółka, na której znajduje się budynek o funkcji biurowej (6 kondygnacji nadziemnych, 1 kondygnacja podziemna – dane z Centralnej Bazy Ewidencji Gruntów, Budynków i Lokali (internetowy Portal mapowy Urzędu [...]), prowadzona jest działalność gospodarcza, usługowa i gastronomiczna z udziałem pracowników, co organ pierwszej instancji ustalił na podstawie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej. Organ odwoławczy przyjął zatem, że na przedmiotowej nieruchomości powstawały i powstają odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów niż gospodarstwa domowe, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Wyjaśniono, że odpady komunalne powstają wszędzie tam, gdzie przebywają ludzie, a wytwarzanie odpadów komunalnych związane jest zawsze z funkcjonowaniem, bytowaniem człowieka (są to m.in. opakowania po spożytych posiłkach, środkach higieny osobistej, resztki produktów spożywczych itp.). W omawianej sprawie, Spółka przedstawiła deklarację, a następnie jej korektę, która dotyczyła miesięcy od lipca 2013 r. do grudnia 2013 r. oraz od stycznia 2014 r., w której wskazała na nieselektywny sposób zbiórki odpadów na nieruchomości i zgłosiła jedno opróżnienie pojemnika o pojemności 120 l w miesiącu. Ponieważ zadeklarowanie dla obiektu tej wielkości tylko jednego wywozu pojemnika o najmniejszej pojemności w miesiącu wzbudziło wątpliwości organu, wezwał on Spółkę do złożenia wyjaśnień na piśmie, w tym kserokopii dokumentów sporządzonych na potrzeby ewidencji odpadów - Kart przekazania odpadów za lata 2013, 2014 i 2015 w celu zweryfikowania prawidłowości złożonych deklaracji. Spółka potwierdziła, że z nieruchomości odbierane są odpady inne niż komunalne, powstające w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a następnie odmówiła skorygowania złożonych uprzednio deklaracji. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji wszczął postępowanie z urzędu zgodnie z art. 6o ust. 1 ustawy, a następnie przeprowadził kontrolę na nieruchomości, w której ustalono m.in., że w znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości pojemnikach będących własnością innego przedsiębiorcy, oprócz odpadów pochodzących z działalności gospodarczej znajduje się również odpady komunalne. Natomiast - jak ustalono podczas kontroli - nieruchomość nie została wyposażona w pojemniki dla odpadów komunalnych wstawianych przez [...] w [...]. Pojemnik wstawiono dopiero 2 listopada 2015 r. z częstotliwością odbierania odpadów komunalnych co 2 tygodnie, jednakże z notatek załogi [...] wynika, że w pojemniku nie było odpadów). Powyższe ustalenia pozostają w sprzeczności ze stanowiskiem Spółki i złożoną przez nią deklaracją o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi; Spółka podkreśliła, że zadeklarowana wielkość pojemnika przeznaczonego na odpady komunalne była dostosowana do rzeczywistych potrzeb nieruchomości, a pojemnik był regularnie odbierany przez [...]. Zatem oprócz odpadów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, na nieruchomości były wytwarzane odpady komunalne w ilości większej niż zadeklarowała Spółka. W tej sytuacji w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji miał prawo wydać decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosownie do ilości odpadów komunalnych generowanych miesięcznie przez nieruchomości o podobnym charakterze. Wskazano jeszcze, że przed wejściem w życie nowego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi wszystkie odpady przekazywano do firmy "[...]" W. B. z siedzibą w W. jako niesegregowane odpady komunalne oraz odpady gromadzone selektywnie. Zdaniem Kolegium nie doszło też do naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 180 O.p., skoro organ I instancji miał prawo ustalić ilość odpadów generowanych przez przedmiotową nieruchomość stosownie do art. 6o ustawy. Ponadto organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie, na co wskazują zebrane dokumenty (akta sprawy). Przyjęcie przez organ I instancji informacji pochodzących z [...] Sp. z o.o. było zgodne z art. 180 O.p. Organ I instancji dopuścił też dowody przedstawione przez Spółkę, nie ma tu zatem mowy o nierównym traktowaniu w postępowaniu strony odwołującej się i gminy. Ponadto nie doszło do naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 lipca 1997r.(Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.). 4. Spółka wniosła na decyzję SKO skargę do WSA w Warszawie. Zaskarżonej decyzji, zarzucono naruszenie: przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 6o ust. 1 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy zaszły podstawy do wydania względem Skarżącej decyzji określającej wysokość opiaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, b) art. 6o ust. 1 ustawy w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm., dalej: u.o.) poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że odpady powstające na nieruchomości Skarżącej w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą i odbierane przez wyspecjalizowane podmioty pozostające poza systemem odbioru odpadów komunalnych zorganizowanym przez [...] stanowią odpady komunalne, co skutkowało przyjęciem przez organ, że Skarżąca zaniżyła wartości podane w deklaracji za gospodarowanie odpadami komunalnymi, c) art. 6o ust. 1 ustawy w zw. z § 15 ust. 1 Regulaminu poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem przez organ, że rzeczywista ilość wytwarzanych przez Skarżącą odpadów komunalnych nie ma wpływu na ustalenie, czy względem Skarżącej zaszły podstawy do wydania decyzji, o której mowa w art. 6o ust. 1 ustawy, d) art. 6o ust. 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że kryterium "podobieństwa charakteru nieruchomości" uwzględniane przez organ przy dokonywaniu uzasadnionych szacunków wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odnosi się do działalności gospodarczej prowadzonej na nieruchomości niezamieszkałej, e) art. 3 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy w zw. z § 3 ust. 1 uchwały poprzez przyjęcie, że obowiązkiem właścicieli nieruchomości w [...] i Skarżącej było doprowadzenie do wyposażenia jej nieruchomości w pojemniki przeznaczone do gromadzenia odpadów komunalnych, podczas gdy brzmienie obowiązujących przepisów takiego obowiązku na właściciela nieruchomości nie nakłada; f) art. 2 Konstytucji RP, art. 6h ustawy, art. 6r ust. 2 d ustawy poprzez przyjęcie, że Skarżąca może być zobowiązana do uiszczenia wyższej opłaty za gospodarowanie odpadami, mimo iż usługa, za którą opłata ma stanowić ekwiwalentność nie była na jej rzecz świadczona przez Miasto [...]. 5. W skardze podniesiono także naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 127 O.p. poprzez zaniechanie samodzielnego rozpatrzenia sprawy i ograniczenie się przez organ drugiej instancji jedynie do oceny decyzji wydanej przez organ I instancji, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania i wynikającego z niej obowiązku ponownego merytorycznego przeprowadzenia postępowania przez organ II instancji; art. 122, art. 187 §1 i art. 180 O.p. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym zaniechanie ustalenia rzeczywistych ilości odpadów komunalnych oraz odpadów niestanowiących odpadów komunalnych powstających na nieruchomości Skarżącej; art. 191 O.p. przez naruszenie przez organ II instancji zasady swobodnej oceny dowodów przejawiające się w braku rozpatrzenia przez organ całości materiału dowodowego oraz naruszenie art. 210 § 4 O.p. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, art. 121 § 1 O.p. poprzez nierówne traktowanie w postępowaniu interesów odwołującej i gminy - Miasta [...] oraz rozstrzygnięcie materialnoprawnych wątpliwości na niekorzyść odwołującej, co szczególnie przejawia się w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym oświadczenia złożonego w toku postępowania przez [...]; art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i oparcie rozstrzygnięcia sprawy na dowodach uzyskanych w wyniku kontroli przeprowadzonej z naruszeniem zasad określonych w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. W związku z podniesionymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. 6. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 7. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z mocy art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie; kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, stwierdził, że w tak zakreślonej kognicji decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Powyższe decyzje zostały wydane na podstawie przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. 8. Przede wszystkim wskazać należy, iż ustawa ta w brzmieniu nadanym przepisami ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 897), obowiązującym od 1 stycznia 2012 r., wywoływała wątpliwości w zakresie zgodności z normami Konstytucji niektórych jej uregulowań. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013r., sygn. K 17/12 Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in. w punkcie 3 i 4 sentencji, że: art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach są zgodne z art. 2 Konstytucji RP; art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 3 powołanej ustawy są zgodne z art. 2 Konstytucji RP. Należy zaakcentować, że zgodnie z treścią art. 84 Konstytucji RP, każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2013r., jest świadczeniem pieniężnym, przymusowym, bezzwrotnym, jednostronnym, publicznoprawnym, odpłatnym i mającym realizować różne cele wynikające z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Dlatego obowiązkiem Skarżącej, jako właściciela nieruchomości, jest uiszczać należną opłatę. 9. Tym samym podniesiony w skardze zarzut niekonstytucyjności przepisów ustawy uznać należy za nietrafiony, także w aspekcie podniesionego braku ekwiwalentności usługi w stosunku do wysokości opłaty publicznoprawnej. Podnieść należy, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter ekwiwalentnego świadczenia, które obowiązkowo należy uiszczać dopóty, dopóki spełnia się ustawowe przesłanki, precyzowane w odpowiednich uchwałach będących aktami prawa miejscowego. Taką przesłanką jest bycie właścicielem nieruchomości, na terenie której prowadzi się działalność gospodarczą, w tym także wynajmuje się budynki lub lokale podmiotom trzecim. Opłata za gospodarowanie odpadami nie jest zapłatą za dokonanie określonej usługi, w swej istocie jest zbliżona do konstrukcji podatku z elementem pewnej ekwiwalentności. Opłata ta z uwagi na jej powszechność stanowi rodzaj umownej kwoty zależnej od wielu kryteriów. W związku z powyższym podnoszenie przez Skarżącą argumentacji, że wysokość określonej opłaty jest zawyżona nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu to, że Skarżąca korzystała z usług innego odbiorcy odpadów nie zwalnia jej z obowiązku zapłaty należnej opłaty. 10. Stan faktyczny sprawy wydaje się bezsporny. Skarżąca korzystała z usług innego podmiotu odbierającego odpady komunalne, który nie uczestniczył w programie realizowanym przez gminę na podstawie stosownych przepisów prawa miejscowego. Złożone deklaracje jak i ich korekty nie odzwierciedlały faktycznego sposobu odbioru odpadów z nieruchomości. W związku z czym organy uznały, że istnieje podstawa do wydania decyzji w sprawie określenia wysokości opłaty przy szacowaniu ich wielkości na podstawie art. 6o ustawy. 11. Nie ulega wątpliwości, że gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - zgodnie z treścią art. 6c ust. 1 ustawy. Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych – art. 6m ust.1 tej ustawy. Z kolei przepis art. 6n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stanowi, że: rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ułatwienia składania deklaracji, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; uchwała zawiera także informację o terminach i miejscu składania deklaracji. 12. Kluczowym w sprawie jest natomiast art. 6o ustawy, stanowiący, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Treść powyższej normy nie nasuwa wątpliwości, gdyż jej hipoteza zakłada, że w przypadku, gdy deklaracja właściciela nieruchomości przewidziana w art. 6m w ogóle nie została złożona lub jest nieprawidłowa, wtedy wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje decyzję administracyjną o wysokości opłaty. Jak wskazano wyżej, to na właścicielu nieruchomości spoczywa obowiązek złożenia do właściwego organu prawidłowej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 13. Zgodnie z art. 6h ustawy właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c ustawy - to jest właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1) oraz właściciele nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (art. 6c ust. 2) - są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na mocy Uchwały nr X)0(Vll/949/2012 Rady miasta [...] z dnia 31 maja 2012 r. w sprawie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2012 r. poz. 4742) systemem gospodarowania odpadami komunalnymi objęto wszystkich właścicieli nieruchomości, również właścicieli nieruchomości niezamieszkałych. Zgodnie z art. 6o w brzmieniu określonym ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 87) organ określając wysokość opłaty powinien wziąć pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Powołany przepis nie wskazuje w sposób wyczerpujący, jakie elementy mające znaczenie dla wysokości opłaty organ stosujący prawo powinien wziąć pod uwagę, jednakże określając jej wysokość w odniesieniu do nieruchomości niezamieszkałych nie można pominąć, co wynika wprost z powołanego wyżej art. 6o, średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Nie mniej jednak należy przy szacunku przyjmować reguły określone w O.p., przy czym założyć trzeba, że szacowanie parametrów wpływających na wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6o ustawy nie zwalnia organu prowadzącego postępowanie z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak tego wymaga art. 122 O.p. Przeciwnie, w pierwszej kolejności organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zgodnie z art. 187 O.p. oraz art. 180 O.p. Z akt sprawy wynikało, że organy podatkowe zdecydowały się oprzeć decyzję na uzasadnionych szacunkach, w tym średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. 14. Zasadnie organy przyjęły, że obowiązkiem właściciela nieruchomości wynikającym wprost z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz właściwych uchwał Rady Miasta jest gromadzenie odpadów w odpowiednich pojemnikach, złożenie deklaracji oraz ponoszenie na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z art. 6i ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy w przypadku nieruchomości niezamieszkałej obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne - powstanie obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uzależnione jest od tego, czy na danej nieruchomości generowano odpady komunalne. Właściciele nieruchomości niezamieszkałych zobligowani są przy tym do przekazywania zarówno zmieszanych, jak również selektywnie zebranych odpadów komunalnych, podmiotom wyłonionym przez [...] w drodze przetargu do odbioru odpadów komunalnych z terenu gminy. 15. Przyznać należy rację organowi, że na nieruchomości niezamieszkałej, na której prowadzona jest działalność gospodarcza powstają także odpady pochodzące z bytowania ludzi, jak też odpady wynikające wyłącznie z tej działalności. Odpady komunalne z nieruchomości niezamieszkałych to takie odpady, które powstają w związku z okresowym pobytem na tych nieruchomościach ludzi np. pracowników i klientów, najemców, którzy wytwarzają odpady komunalne. Natomiast do odpadów powstałych w wyniku działalności gospodarczej zakwalifikować należy np. kartony i opakowania z towarów, którymi przedsiębiorca handluje, opakowania z materiałów, których używa w procesie produkcji oraz odpady produkcyjne - odpady tego rodzaju można przekazać przedsiębiorcy, który posiada stosowne zezwolenia na ich odbiór. Niedopuszczalne jest przy tym takie klasyfikowanie selektywnie zebranych odpadów komunalnych, pozwalające na przypisanie ich do innego kodu (rodzaju) odpadów zgodnie z klasyfikacją odpadów określoną w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923), a następnie przekazywanie, poza gminnym systemem gospodarowania odpadami komunalnymi podmiotom, które nie zostały wyłonione przez miasto stołeczne do odbioru odpadów komunalnych z terenu gminy. 16. Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy uznał, że opisany przez organ pierwszej instancji sposób ustalenia podstawy wyliczenia opłaty poprzez szacunek wielkości odpadów wskazujący na średnią ilość odpadów w litrach w miesiącu w zestawieniu z podobnymi nieruchomościami nie narusza przepisów prawa. Zdaniem Sądu nie można przyjąć, że ma charakter dowolny. Stanowisko organów administracji w tym względzie zostało oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym i ocenione w ramach zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p. 17. Reasumując przyjąć należy, że wobec korzystania przez Skarżącą z odbioru odpadów poza powszechnym systemem gminnym, deklaracje składane przez Skarżącą nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego, co umożliwiało wydanie wobec Strony decyzji na podstawie art. 6o ustawy, także przy zastosowaniu szacunku wielkości odpadów. Tym samym za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia ww. przepisu ustawy oraz przepisów Regulaminu. Zatem za niezasługujące na uwzględnienie Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 3 i 4, art. 6o ustawy oraz § 15 Regulaminu. 18. Sąd administracyjny nie dostrzegł też naruszeń przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1, art. 127 O.p., art. 122, art. 187 § 1, art. 180 O.p. w zw. z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 210 § 4 O.p. 19. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę