II SA/Gl 137/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2017 r. sprawy ze skarg L. W. i A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargi. W dniu 18 września 2015 r. w punkcie kontrolnym oznaczonym jako [...] – G. (waga) d.k nr [...] (O. – C.) został zatrzymany do kontroli drogowej samochód [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował T. P. S. Pojazdem tym wykonywano międzynarodowy transport drogowy podnośników dwukolumnowych z Niemiec do Polski w ilości 3 sztuk. Według okazanych dokumentów i oświadczenia kierowcy, wykonywał on przewóz na prośbę przedsiębiorcy, prowadząc pojazd nowo zakupiony w Niemczech, a towar w postaci trzech podnośników został załadowany przed przejęcie przez niego pojazdu. Pojazd o podanym numerze został zakupiony przez "A" s.c. w K. Pismem z dnia 23 września 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w O. zawiadomił "A" w K. o wszczęciu postępowania administracyjnego, informując jednocześnie o możliwości składania wniosków, wyjaśnień, uwag i zastrzeżeń, jednocześnie wezwał stronę do wskazania okoliczności sprawy oraz przesłania dokumentów - tj. kopii licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. Następnie decyzją z dnia [...] r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w O. nałożył na A. W. i L. W. jako wspólników spółki cywilnej "A" S.c. w K. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy Prawo o transporcie drogowym. W uzasadnieniu wskazano, iż w trakcie kontroli stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. W trakcie przeprowadzonego postępowania strona nie okazała wymaganego, ważnego dokumentu uprawniającego do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego. Bezspornym zatem w sprawie pozostaje fakt, iż w dni 18 września 2015 r. wspólnicy spółki cywilnej "A" wykonywali międzynarodowy transport drogowy bez wymaganej licencji. Organ stwierdził przy tym, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 92c ustawy. Decyzja ta doręczona został wspólnikom na adres prowadzonej działalności (data potwierdzenia odbioru 24 listopada 2015 r.- nieczytelny podpis) Pismami z dnia 8 stycznia 2016 r. A. W. zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w O. z wnioskiem o doręczenie decyzji oraz o przywrócenie termin do wniesienia odwołania od wydanej w sprawie decyzji. Argumentował, iż decyzja została doręczona tylko na adres wspólnika L. W., który poinformował go o tej decyzji dopiero w dniu 4 stycznia 2016 r. Nie miał więc możliwości zapoznania się treścią decyzji i złożenia przewidzianego prawem odwołania. Jednocześnie odrębnym pismem z dnia 8 stycznia 2016 r. złożył takie odwołanie, zarzucając naruszenie: - art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że to wspólnicy jako przedsiębiorcy wykonywali transport drogowy bez zezwolenia, podczas gdy transport ten wykonywany był przez osobę trzecią nie będącą pracownikiem spółki i nie posiadającej żadnej umowy ze spółką oraz art. 10 § 1 w związku z art. 28 (bez podania jakiego aktu prawnego, ale zapewne Kodeksu postępowania administracyjnego) poprzez niezapewnienie udziału w postępowaniu wspólnikowi spółki cywilnej A. W., czyli naruszenie zasady czynnego udziału stron na każdym etapie postępowania. Postanowieniem z dnia [...] r. Główny Inspektor Transportu Drogowego najpierw w wyniku rozpatrzenia wniosku A. W. przywrócił mu termin do wniesienia odwołania, a następnie decyzją z dnia [...] r., po rozpatrzeniu złożonego odwołania, uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu po opisaniu przebiegu postępowania organ odwoławczy stwierdził, iż po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie sposób odeprzeć zarzutu skargi - naruszenia art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a to wobec skierowania zawiadomienia o wszczęciu postępowania a także samej decyzji organu pierwszej instancji na adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, tj. adresu L. W., podczas gdy stronami tego postępowania są wspólnicy spółki cywilnej A. W. i L. W., a miejsce wykonywania działalności przez A. W. jest pod innym adresem. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że wobec nie zawiadomienia stron nie doszło do wszczęcia niniejszego postępowania. Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że przewóz wykonywany przez kierowcę w dniu kontroli miał charakter zarobkowy. Z zeznań kierowcy wynika bowiem, że za wykonywane usługi na rzecz stron uzyskuje pomoc w postaci usługi wykonywanej przez wspólników spółki. Prowadząc ponownie postępowanie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w O. uzupełnił materiał dowodowy, a następnie decyzją z dnia [...] r., przywołując w podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tjedn. Dz.U. z 2003 r., poz. 1414 ze zm.) nałożył na A.. W. i L. W. jako wspólników spółki cywilnej, prowadzących działalność gospodarczą pod firmą "A" S.c. w K. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy Prawo o transporcie drogowym. W uzasadnieniu powtórzył dotychczasowe ustalenia, tzn. zatrzymanie do kontroli samochodu [...] o wskazanym numerze rejestracyjnym, którym wykonywano międzynarodowy transport trzech podnośników dwukolumnowych z Niemiec do Polsk. Podkreślił, że kierowca oświadczył, że przejazd wykonuje na prośbę A. W. i L. W., prowadzących działalność pod formą "A" S.c., a towar w postaci podnośników załadowny został przed przejęciem przez niego pojazdu. W trakcie kontroli wyjaśnił kierowca wyjaśnił też, że pojazd został zakupiony przez "A", a potwierdzeniem tego było m.in. pełnomocnictwo w sprawie kontraktu ViatToll. W tym stanie rzeczy organ uznał wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego podnośników dwukolumnowych z Niemiec do Polski, podczas którego kierowca nie dysponował wymaganymi dokumentami. Ustalono, że "A" s.c. nie posiada zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy czy zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Następnie organ odwołał się do przepisów ustawy o transporcie drogowym, stwierdzając, że według art. 4 pkt 6a - przewóz drogowy oznacza transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Następnie przywołał definicje zawarte w art. 4 ustawy określające znaczenie pojęć "krajowy" i "międzynarodowy transport krajowy" oraz warunki wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego - (na potrzeby własne), a w końcu stwierdził, że wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, a przewozy drogowe na potrzeby własne wymagają uzyskania odpowiedniego zaświadczenia. Zgodnie z art. 87 ust. 2 cytowanej ustawy podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców a ponadto wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Podczas wykonywania przewozu na potrzeby własne kontrolowany obowiązany jest mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz wymienionych dokumentów, także wypis, o którym mowa w art. 33 ust. 10. Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2 wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego polega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 zł. za każde naruszenia. Natomiast w myśl ust. 6 tego przepisu wykaz obowiązków i warunków, o których mowa w ust.1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Na podstawie treści lp. 1.3 wymienionego załącznika naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia podlega karze pieniężnej w wysokości 8000 zł. Uwzględniając powyższe organ uznał, iż w dniu kontroli - 18 września 2015 r. strona wykonywała międzynarodowy transport drogowy podnośników dwukolumnowych z Niemiec do Polski, nowo zakupionym pojazdem [...] nie mając do tego stosowanych uprawnień. W trakcie postępowania strona nie okazała bowiem dokumentu uprawniającego do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego. Bezspornym zatem pozostaje w sprawie fakt, iż wspólnicy przedmiotowej "A" wykonywali międzynarodowy transport drogowy bez licencji. Podsumowując organ stwierdził, że oparł się do zebranych w sprawie dowodach, tj.: - przesłuchany w sprawie kierowca wyraźnie określił, że wykonuje przewóz drogowy na rzecz podmiotu "A", na polecenie wspólnika A.W.; - według przedstawionych dokumentów pojazd był w dyspozycji spółki co potwierdza kwit o dokonaniu wpłaty kwoty 500euro, pełnomocnictwo do załatwienia formalności związanych z opłatami za przejazd do drogach płatnych ViaToll; - zgodnie z okazanym dokumentem podnośniki były zakupione przez wspólników spółki cywilnej; - jednym z elementów działalności gospodarczej spółki jest sprzedaż podnośników samochodowych (informacja na stornie internetowej); - organ pierwszej instancji nie uwzględnił oświadczenia, iż zakup oraz transport pojazdu [...] o podanym numerze rejestracyjnym oraz przewóz tym samochodem podnośników na rzecz wspólników spółki "A" miał charakter przysługi koleżeńskiej i został zrealizowany nieodpłatnie i nie miała znaczenia fakt, iż kierowca nie był pracownikiem spółki; - w dniu kontroli, na podstawie przedstawionych dokumentów i przesłuchania kierowcy ustalono, iż miał miejsce międzynarodowy przewóz towaru będącego w dyspozycji wspólników spółki pojazdem zakupionym przez nich w Niemczech - przy czym żaden ze wspólników nie dysponował stosowanymi uprawnieniami; - wszystkie ustalenia wskazują wyraźnie, że przewóz wykonywany był w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przez wspólników spółki - zajmuje się bowiem handlem podnośnikami; - nie jest sporne, że samochód V jest pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita przekracza 3,5t, co sprawia, że przejazd nim po drogach publicznych podlega przepisom ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie rozpatrując sprawę z uwzględnieniem art. art. 92c ustawy, uznał, iż brak jest podstaw do jego zastosowania w sprawie. Nie stwierdzono bowiem okoliczności, wskazujących by podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a stwierdzone naruszenie nie było też następstwem zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. . Nie godząc się z powyższą decyzją A. W. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie wymienionej powyżej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego względnie jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji. Zarzucił zaskrzonej decyzji naruszenie: - art. 92a ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, iż wspólnicy spółki jako przedsiębiorcy wykonywali transport drogowy bez zezwolenia, - art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie podjęcie wszystkich niezbędnych kroków do załatwienia sprawy; - art. 89 w związku z art. 75 § 1 i art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie przeprowadzenie rozprawy, a co za tym idzie nie przeprowadzenie wnioskowanych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie; - art. 86 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przesłuchania stron i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, - art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia skargi na poprzednią decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu rozwinął postawione zarzuty podkreślając, iż nie sposób przyjąć wykonywania przewozu przez wspólników spółki cywilnej. Była to jedynie przysługa koleżeńska - sprowadzenia nabytego auta do kraju i zorganizowania transportu dla przedmiotowych podnośników. Rozpoznając złożone odwołanie Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu organ odwołał się do przepisów ustawy o transporcie drogowym definiujących krajowy i międzynarodowy transport drogowy oraz niezarobkowy przewóz drogowy na potrzeby własne - art. 4 ust. 3 i ust. 4 ustawy oraz nakładających na przewoźników przed podjęciem wykonywania transportu drogowego określonych działań związanych z uzyskaniem zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Podkreślił też, że na mocy art. 87 ust. 1 pkt 1 tej ustawy podczas wykonywania przewozu kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie organu kontrolującego wymagane, określone w ustawie, dokumenty. Z kolei art. 92a ustawy przewiduje nałożenie kary pieniężnej na podmiot wykonujący przewóz z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z ustawy, a wykaz naruszeń i oraz wysokość kar określa załącznik nr 3 do ustawy. Załącznik ten w lp. 1.1 przewiduje karę pieniężną w wysokości 8.000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, iż organ pierwszej instancji dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i tym samym prawidłowo rozstrzygnął sprawę. Przywołany przepis art. 4 ust. 4 ustawy określa warunki jakie muszą zostać spełnione, aby dany przewóz uznać za niezarobkowy przewóz drogowy. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że warunki tam wymienione muszą został spełnione łącznie, a stąd brak któregokolwiek z nich powoduje, że nie można mówić o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne. Z dowodów zebranych w niniejszej sprawie wynika, że przewóz wykonywany w dniu kontroli drogowej nie był przewozem na potrzeby własne, lecz był to odpłatnie wykonywany przewóz drogowy. Kierowca T. P. S. w dniu 18 września 2015 r. przewoził w imieniu stron trzy podnośniki dwukolumnowe z Niemiec do Polski nowo zakupionym samochodem marki Mercedes-Benz o podanym numerze rejestracyjnym. W zeznań kierowcy wynika, że przejął załadowany pojazd od innego kierowcy w okolicach Drezna i był to jego pierwszy przejazd z ładunkiem, gdyż dotychczas wykonywał przejazdy bez ładunku. Za wykonywanie takich usług nie pobierał wynagrodzenia, lecz korzystał z mobilnego serwisu opon lub innych urządzeń stron. Pokwitowanie zapłaty za pojazd i dokumenty wystawione przez przedsiębiorstwo "B" z siedzibą w B. świadczą o dokonaniu przez strony zakupu pojazdu i przewożonego ładunku. Także kierowca został upoważniony przez L. W. do dysponowania pojazdem. Z uwagi na powyższe należy podkreślić, że każdy przedsiębiorca podejmujący i wykonujący transport w zakresie określonym w art. 5a ust. 1 ustawy jest zobowiązany posiadać zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i licencję wspólnotową na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy. Jak wynika z materiału dowodowego w niniejszej sprawie żadna ze stron nie posiada licencji uprawniającej do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Zatem w powyższym stanie organ odwoławczy za zasadne uznał utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji nakładającą karę w wysokości 8.000 zł - stosowanie do art. 92a ust. 1 , ust. 2 i ust. 6 ustawy oraz lp.1.1. załącznika nr 3 do ustawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, iż materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził wykonywanie przez wspólników "A" transportu rzeczy w dniu 18 września 2015 r. Potwierdzają ten fakt wszystkie przedstawione w sprawie dokumenty- m.in. potwierdzające zakup pojazdu i podnośników przez strony postępowania. Nadto zakup samochodu nadzorował A. W., więc decyzji przewozu podnośników nie mógł podjąć sam kierowca bez jego wiedzy i zgody. Także zarzuty naruszenia przepisów postępowania organ uznał za niezasadne. W sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 89 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż przeprowadzenie rozprawy nie przyspieszyłoby ani nie uprościłoby postępowania. W zakresie wniosku o zawieszenie postepowania organ uznał, że art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczy zawieszenia postępowania , gdy bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego nie jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Nadto organ dodał, że przedmiotowa sprawa została rozstrzygnięta wyrokiem z dnia 2 września 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 386/16, którym sąd oddalił skargę. Niezadowoleni z powyższego rozstrzygnięcia wspólnicy spółki "A" s.c. wnieśli, zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie odrębne skargi. Wobec mylnego skierowania skarg do Sądu w Gorzowie Wielkopolskim, Sąd ten uznając swą niewłaściwość miejscową postanowieniami z dnia 12 stycznia 2017 r. (sygn. akt II SA/Go 22/17 i II SA/Go 23/17) przekazał sprawy do rozpatrzenia tutejszemu Sądowi. Zarządzeniem Sądu z dnia 15 lutego 2017 r. sprawy o sygn. akt II SA/Gl 137/17 ze skargi L. W. i o sygn. II SA/Gl 138/17 ze skargi A. W. zostały połączone celem wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W swoich skargach L. W. i A. W. zarzucili decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymującego w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie wadliwej decyzji; - art. 92a ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, iż to wspólnicy spółki jako przedsiębiorcy wykonywali transport drogowy bez zezwolenia, podczas gdy wykonywała go osoba trzecia nie będąca pracownikiem spółki i nie posiadająca żadnej cywilnoprawnej umowy ze spółką; - art. 7, art. 77 art. 89 i art. 86 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nie przeprowadzenie rozprawy i zaniechanie przesłuchania stron co miało wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Uwzględniając powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzyli argumentację zaprezentowaną już w odwołaniu. W odpowiedzi na skargo Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle przywołanego przepisu ustawy Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego w dacie wydania tego aktu, nie rozstrzygając przy tym pod kątem słuszności, czy też celowości i nie kierując się zasadami współżycia społecznego. Rozpatrując sprawę według powyżej wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w sposób umożliwiający ich uchylenie. W myśl art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2013, poz. 1414 ze zm.) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej od 50 do 10.000 zł. za każde naruszenie. Sankcje zawarte w tym artykule odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, którymi nie są kierowcy, lecz sami przedsiębiorcy. W art. 92 posłużono się terminem "wykonujący transport drogowy" w celu objęcia sankcjami z tego przepisu wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową naruszają prawo. W przedmiotowej sprawie w wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 18 września 2015 r. w punkcie kontrolnym oznaczonym jako [...] – G. (waga) na drodze krajowej O. – C. stwierdzono, iż zatrzymany kierowca prowadzący pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wykonuje międzynarodowy transport drogowy trzech sztuk podnośników dwukolumnowych z Niemiec do Polski. W toku tej kontroli kierowca złożył wyjaśnienia oraz okazał dokumenty, z których wynikało, iż przewóz wykonuje na prośbę przedsiębiorców prowadzących "A". Potwierdziły to przedłożone dokumenty - m.in. że pojazd i podnośniki zostały zakupione przez "A", a dodatkowym tego potwierdzeniem tego było m.in. pełnomocnictwo w sprawie umowy ViatToll oraz wystawiony na "A" rachunek przez firmę niemiecką "B". Nie może zatem budzić wątpliwości fakt, iż zarówno pojazd [...] jaki i przewożone nim podnośniki były własnością skarżących wspólników "A". Z kolei trudno uznać za zasadne twierdzenia skarżących, iż był to przewóz grzecznościowy, skoro kierowca mógł korzystać w miarę potrzeby z pomocy właścicieli "A" w zakresie mobilnego serwisu opon czy z innych urządzeń "A". Zdają się też temu przeczyć także upoważnienia, w które właściciele "A" wyposażyli kierowcę przez rozpoczęciem przez niego przejazdu tym pojazdem wraz z podnośnikami do Polski. Zasadnie organy podkreślają, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, która obejmuje również sprzedaż podnośników samochodowych, przy spełnieniu warunków określonych w art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, przewóz ten mógł być uznany za niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne. Jednak dla takiego zakwalifikowania przewozu musi on spełniać łącznie wszystkie warunki wskazane w cytowanym przepisie. Przewozem na potrzeby własne będzie każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z ładunkiem lub bez, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, gdy pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, a przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdem, zaś w przypadku pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego (...) kupione (...). W niniejszym przypadku więc, skoro nie zostały spełnione wszystkie powyższe warunki, kierowca nie był bowiem pracownikiem skarżących, nie można tego przewozu potraktować jako przewozu na potrzeby własne, a zatem prawidłowo zakwalifikowały go orzekające organy jako międzynarodowy przewóz drogowy. Zgodnie z art. 4 ust. 2 cytowanej ustawy międzynarodowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi (...) przy czym jazda pomiędzy miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. W niniejszym przypadku nie podlega sporowi, iż kierowca T. P. S. w D. wsiadł do pojazdu marki [...] o podanym numerze rejestracyjnym i zaczął nim jechać do D. - jednej z siedzib firmy "A" s.c. Z kolei na podstawie art. 5 ust. 1 cytowanej ustawy – podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Jaki dokument należy uznać za licencję określają dalej przywołane powyżej przepisy ustawy. Nie podlega sporowi, że dokumentem takim nie dysponują skarżący. Zasadnie zatem organy obydwu instancji oceniły, że naruszone zostały przez nich przepisy ustawy w zakresie obowiązku wykonywania transportu drogowego zgodnie z wymogami ustawy o transporcie drogowym. Stwierdzono zatem prawidłowo naruszenie przepisów polegające na wykonywaniu transportu bez wymaganej licencji – lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy, co skutkuje karą w wysokości 8.000 zł. Wbrew zarzutom skargi organy prawidłowo zakwalifikowały, iż przewóz wykonywany był przez skarżących prowadzących wspólnie przedmiotową "A". Towar w zatrzymanym pojeździe był własnością "A", co potwierdzają zgromadzone w sprawie materiały dowodowe. Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi nie zostały w niniejszym postępowaniu naruszone przepisy art. 7 czy art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organy przeprowadziły wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, gwarantując stronom czynny udział w postępowaniu. Wbrew stanowisku skarżących organy zebrały materiał dowodowy niezbędny dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Pamiętać przy tym trzeba, że zgodnie z art. 78 Kodeksu postępowania administracyjnego żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a organ administracji może nie uwzględnić żądania, jeżeli dotyczy ono okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Z tego też powodu organ odmówił m. in. przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, która nie została przewidziana w toku postępowania o nałożenia pieniężnej kary administracyjnej. Jak podkreślił organ odwoławczy rozprawę przeprowadza się gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. W przedmiotowej sprawie żadna ze wskazanych sytuacji nie miała miejsca. Wszystkie okoliczności faktyczne zostały zbadane i ustalone. Postępowania obydwu organów prowadzone były wnikliwie, wykazały wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zaskarżona w sprawie decyzja została obszernie uzasadniona. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy, w zgodzie z prawem wymierzając skarżącym przedmiotową karę. Jej wysokość odpowiada obowiązującym normom, zgodna jest bowiem z taryfikatorem kar wymienionym w załączniku do ustawy. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skarg i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.