III SA/Lu 102/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Robert Hałabis, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 lipca 2017 r. sprawy ze skargi S. K. i K. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P. po rozpatrzeniu odwołania K. K. i S. K., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] listopada 2016 r., Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu [...] września 2016 r. funkcjonariusze Oddziału Celnego w H. przeprowadzili kontrolę pojazdu marki Iveco nr rejestracyjny [...] użytkowanego przez K. K. i S. K.. Pojazdem wykonywano międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z [...] na [...]. Pojazdem kierował I. S., obywatel [...]. Wykonującym międzynarodowy przewóz rzeczy byli K. K. i S. K., prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "[...]". W trakcie kontroli kierowca okazał między innymi paszport, umowę o pracę, wypisy z licencji TU – [...] oraz TU – [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. wystawionych dla wspólników spółki cywilnej na wykonywanie międzynarodowego przewozu rzeczy oraz dokumenty celne i przewozowe (niemieckie zgłoszenia wywozowe, faktury, umowy CMR nr [...] i nr [...] – 1). K. wykonywał transport na rzecz przewoźnika (wspólników spółki cywilnej "[...]") i nie posiadał świadectwa kierowcy. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia [...] września 2016 r. K. odmówił podpisania protokołu i wyjaśnił przesłuchany jako świadek, że jest pracownikiem firmy "[...]". Podał, że jej właściciel zlecił mu transport koncentratów do pieczywa z [...] na [...]. I. S. stwierdził, że nie wiedział, że nie wyposażono go w świadectwo kierowcy. K. nie podpisał sporządzonego protokołu z przesłuchania. W związku ze stwierdzonym w trakcie kontroli brakiem świadectwa kierowcy, organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne i decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami zezwolenia. Organ II instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 87 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 z późn. zm.), dalej: u.t.d. i wyjaśnił, że podczas wykonywania przewozu drogowego, kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli (...) w międzynarodowym transporcie drogowym - świadectwa kierowcy, jeżeli jest wymagane. Organ wskazał, że z art. 32a u.t.d. wynika, że do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium RP, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy. W tym zakresie zastosowanie ma art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE L z 2009 r., Nr 300, poz. 72). Zgodnie z wyrażoną w tym przepisie zasadą, wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. Organ II instancji podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu kontroli kierowca I. S. nie posiadał dokumentu w postaci świadectwa kierowcy. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał świadectwo kierowcy w dniu [...] października 2016 r. Wykonywany w niniejszej sprawie międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy przez kierowcę niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, bez wymaganego świadectwa, stanowi naruszenie obowiązku określonego art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d. w związku z art. 3 rozporządzenia nr 1072/2009. Organ odwoławczy stwierdził, że w tych okolicznościach organ pierwszej instancji słusznie nałożył na skarżących - K. K. i S. K. karę pieniężną określoną w lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy nie uwzględnił argumentów odwołujących się i wskazał, że data wystąpienia przedsiębiorcy o wydanie świadectwa kierowcy i inne okoliczności z tym związane (oczekiwanie na wydanie takiego dokumentu) nie są istotne w sprawie. Ważne jest, aby w trakcie wykonywania przewozu drogowego kierowca posiadał podczas kontroli świadectwo kierowcy. Organ zwrócił uwagę, że obowiązkiem przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe jest zorganizowanie swojej działalności, tak aby kierowca posiadał wszystkie wymagane prawem dokumenty, a w przypadku ich braku, aby przewóz nie był podejmowany. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wnieśli o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucili naruszenie: - art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.), poprzez bezzasadną odmowę przeprowadzenia zgłoszonych przez stronę postępowania administracyjnego dowodów osobowych na okoliczność wystąpienia zdarzeń wyłączających możliwość nałożenia kary administracyjnej na podmiot wykonujący przewóz drogowy; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wskazania faktów oraz dowodów je popierających, na podstawie których organ oparł swoje stanowisko w zakresie odmowy zastosowania art. 92c u.t.d.; - art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że "przedsiębiorca jest zwolniony od odpowiedzialności za naruszenie prawa jeżeli wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika", podczas gdy omawiana norma nie usprawiedliwia takiego wniosku. W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy uznać należy okoliczności i zdarzenia, które spowodowały, że kierowca I. S. użył samochodu ciężarowego o nr rej. [...] w dniu [...] września 2016 r. Organ nie zbadał motywów działania kierowcy i nie wyjaśnił w szczególności, czy I. S. działał w celu wykonania przewozu, czy też wykorzystał cudzy pojazd jako swój środek komunikacji, wbrew woli jego właściciela, dla swoich prywatnych celów. W przypadku ewentualnego ustalenia, że do naruszenia doszło z powodu niedających się przewidzieć przez przewoźnika zdarzeń i okoliczności, organ administracyjny powinien ocenić możliwość wpływu przewoźnika na powstałe w ten sposób naruszenie. Skarżący zwrócili uwagę, że I. S. został zatrudniony przez przewoźnika na podstawie umowy o pracę. Zatrudnienie kierowcy było niezbędne do wystąpienia z wnioskiem o wydanie dla niego świadectwa kierowcy, zgodnie z art. 32b ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem kontroli było wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli (w dniu [...] września 2016 r.), podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto - w międzynarodowym transporcie drogowym - świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane. Stosownie do art. 32a u.t.d., do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy, tj. rozporządzenie Parlamentu i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE L z dnia 14 listopada 2009 r., Nr 300, str. 72). Powyższe rozporządzenie dotyczy przewoźników zarobkowo trudniących się międzynarodowym przewozem rzeczy i ma na celu, jak wynika z pkt 2 i 3 preambuły, ustanowienie wspólnej polityki transportowej poprzez określenie wspólnych reguł mających zastosowanie do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy i zapewnienie spójnych ram prawnych dla międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy we Wspólnocie (Unii Europejskiej). Dla osiągnięcia tego celu rozporządzenie nr 1072/2009 uzależniło wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy od posiadania licencji wspólnotowej i wprowadziło obowiązek uzyskania świadectwa kierowcy w celu umożliwienia państwom członkowskim skutecznego sprawdzenia, czy kierowcy z państw trzecich są legalnie zatrudnieni lub pozostają do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz. Jest to zasada ogólna wyrażona w art. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz - jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego - świadectwa kierowcy. Kontrola ta ma zapobiegać naruszaniu reguł konkurencji przez przewoźników wykonujących zarobkowo międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 powyższego rozporządzenia, świadectwo kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi, który: a) jest posiadaczem licencji wspólnotowej; oraz b) albo legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, albo w sposób legalny korzysta z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim: (i) na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych; oraz, w odpowiednich przypadkach, (ii) na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim. Stosownie do art. 5 ust. 2 rozporządzenia, świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu powołanej wyżej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1. Świadectwo kierowcy należy, zgodnie z art. 5 ust. 6 rozporządzenia nr 1072/2009, do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Uwierzytelniony wypis ze świadectwa kierowcy wydany przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika jest przechowywany w lokalach przewoźnika, natomiast świadectwo jest okazywane na wniosek każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Z przytoczonych uregulowań wynika, że świadectwo kierowcy wydawane jest na wniosek przewoźnika legalnie zatrudniającego kierowcę, będącego obywatelem państwa trzeciego lub legalnie korzystającego z usług kierowcy, będącego obywatelem państwa trzeciego. Świadectwem tym kierowca musi się legitymować, gdy prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Jeżeli zatem przewoźnik, posiadający licencję wspólnotową wykonuje na jej podstawie międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, obowiązany jest wyposażyć kierowcę w świadectwo kierowcy. Kierowca obowiązany jest posiadać i okazywać do kontroli świadectwo wydane na wniosek tego przewoźnika, który wykonuje przewóz. Świadectwo jest dowodem, że przewoźnik wykonujący przewóz zatrudnia kierowcę lub korzysta z usług kierowcy z państwa trzeciego w sposób legalny. Wykonując przewóz na rzecz określonego przewoźnika kierowca musi posługiwać się świadectwem wystawionym dla tegoż przewoźnika. W sprawie niniejszej skarżący legitymowali się: licencją nr [...] (wydaną K. K.) oraz licencją nr TU – [...] (wydaną S. K.). Obie licencje na wykonywanie międzynarodowego przewozu rzeczy zostały udzielone w dniu [...] grudnia 2014 r. W czasie kontroli pojazdu, którym wykonywany był międzynarodowy przewóz rzeczy, kierowca, będący obywatelem [...], nie okazał świadectwa kierowcy. Bezpodstawny jest zarzut skarżących, że nie ponoszą oni odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Kierowca wykonywał przewóz międzynarodowy na podstawie licencji wspólnotowych udzielonych skarżącym. Odpisy z licencji kierowca okazał w czasie kontroli. W międzynarodowym samochodowym liście przewozowym CMR – nr [...] i nr [...]–1 dotyczącym przewożonego towaru, przedsiębiorstwo skarżących ([...] K. i S. K., ul. [...] PL [...] K.) wskazano jako przewoźnika. Prawidłowe jest zatem ustalenie organu, że podmiotem wykonującym przewóz byli skarżący. Każdego z nich z osobna organ zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego. Decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. o nałożeniu kary doręczono obu skarżącym. Wnieśli oni odwołanie prawidłowo rozpatrzone przez organ II instancji. Jego ustalenia znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Nie budzi wątpliwości, że dopiero po zakończeniu kontroli (w dniu [...] września 2016 r.) wydane zostało świadectwo kierowcy nr B – [...]. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał je w dniu [...] października 2016 r. Bez znaczenia jest okoliczność, że wniosek o wydanie świadectwa kierowcy złożono w dniu [...] września 2016 r. (k. 37 akt adm.). K. I. S. był zatrudniony w spółce "[...]", z którą zawarł w dniu [...] września 2016 r. umowę o pracę (k. 19 akt adm.). Obowiązek uzyskania świadectwa kierowcy przez każdego przewoźnika, który wykonuje międzynarodowy transport drogowy i zatrudnia lub korzysta z usług kierowcy z państwa trzeciego wynika z przepisów bezwzględnie obowiązujących. Jak wyjaśniono wyżej, świadectwo kierowcy służy wykazaniu, że przewoźnik legalnie zatrudnia lub korzysta z usług kierowcy z państwa trzeciego. Dlatego każdy przewoźnik obowiązany jest do wystąpienia o świadectwo dla kierowcy, którego zatrudnia na podstawie umowy o pracę lub korzysta z jego usług na podstawie innej umowy. Jeśli przewoźnik nie dysponuje świadectwem pracy, to nie może podejmować się wykonywania przewozu drogowego. Niezasadnie skarga zarzuca, że za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy uznać należy okoliczności i zdarzenia, które spowodowały, że I. S. użył samochodu ciężarowego o nr rej. [...] w dniu [...] września 2016 r. Organ nie miał obowiązku badania motywów działania kierowcy, w tak szerokim zakresie, jak tego domagają się skarżący, w sytuacji kiedy I. S. jednoznacznie wyjaśnił w trakcie kontroli drogowej, że właściciel firmy zlecił mu transport koncentratów aromatycznych do pieczywa z [...] na [...]. Dodatkowe badanie w celu ustalenia, czy I. S. działał w zamiarze wykonania przewozu, czy też wykorzystał cudzy pojazd jako swój środek komunikacji, wbrew woli jego właściciela, dla swoich prywatnych potrzeb kierowcy, byłoby czynnością zupełnie zbędną. W sprawie doszło do naruszenia zasad wykonywania przewozu drogowego i transportu towaru. Odpowiedzialność za ten stan rzeczy ponoszą skarżący. Podjęli się bowiem wykonania międzynarodowego przewozu drogowego. Z akt sprawy wynika, że zdarzenia i okoliczności, na które się powołują skarżący w odwołaniu nawiązującym do wyjaśnień S. K. z dnia [...] października 2016 r. (k. 40 – 41 akt adm.) i z dnia [...] listopada 2016 r. (k. 49 akt adm.), nie mogą być uznane za dowody, że w świetle art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. skarżący nie powinni ponosić odpowiedzialności Powyższy przepis stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do przyjęcia, że skarżący są zwolnieni od odpowiedzialności za naruszenie prawa. Nie ma przesłanek do uznania, że wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia. Nie ma w sprawie dowodu, że kierowca I. S. kierując się złym stanem zdrowia swojej żony, użył (wbrew woli skarżących i bez ich zgody) pojazdu i jechał nim na [...]. Wymaga też podkreślenia, że tego rodzaju kwestia – wobec jednoznacznych ustaleń dokonanych w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2016 r. - nie mogła być przedmiotem dodatkowego postępowania dowodowego, o co wnoszono w piśmie S. K. z dnia [...] stycznia 2017 r. Zasadnie organ odwoławczy przyjął i w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2017 r. prawidłowo wykazał, że wniosek dowodowy o przesłuchanie S. K., K. K. i I. S. na okoliczność powstałego naruszenia, nie mógł być uwzględniony. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 § 1 k.p.a.). Skoro sprawa wykonania przewozu przez skarżących została w dniu [...] września 2016 r. wyjaśniona (podczas przeprowadzonej kontroli), organ nie musiał dysponować wyjaśnieniami S. K., K. K. i I. S. na temat poleceń jakie wydano kierowcy w zakresie warunków użycia pojazdu. Przewoźnik wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy miał obowiązek wyposażyć kierowcę (obywatela [...]) w wymagane świadectwo kierowcy. Orzekające organy słusznie więc przyjęły, że międzynarodowy przewóz drogowy był wykonywany przez skarżących z naruszeniem obowiązków określonych w art. 5 ust. 6 rozporządzenia nr 1072/2009 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Pod pozycją 3.3. załącznika wyszczególniono naruszenie - wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. Prawidłowo zatem na skarżących nałożona została w kara w wysokości 8 000 zł, określonej w Lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ bez naruszenia przepisów proceduralnych zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, ocenił wszystkie dowody zgodnie z art. 80 k.p.a., dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem powołanych w skardze przepisów (w tym art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a.) Wskazać również należy, że zaskarżona decyzja prawidłowo wskazuje podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, a także zawiera wyczerpujące uzasadnienie stanowiska organu. Niezasadnie skarżący zarzucają naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wspomniane wymogi wprowadzone wyżej wymienionym przepisem nie zostały naruszone. Organ odwoławczy logiczne wytłumaczył w uzasadnieniu i motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, że przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. zwalnia przedsiębiorcę od odpowiedzialności za naruszenie prawa tylko w szczególnych sytuacjach. Organ wskazał, że w tym zakresie przewoźnik musi wykazać, że dołożył należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy organizacji przewozu. W rozpoznanej sprawie zgodzić się trzeba z oceną organu, że naruszenie spowodowane wyłącznie zawinionym zachowaniem innej osoby zwalnia przewoźnika od odpowiedzialności za popełniony delikt. Zaakceptować też należy zapatrywanie organu, że z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że nie ponosi odpowiedzialności i w konsekwencji nie podlega karze pieniężnej przewoźnik prowadzący działalność gospodarczą, jeśli wystąpią okoliczności całkowicie niezależne od takiego podmiotu. Jak wyjaśnia Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2017 r. sygn. II GSK 365/16 (publ. LEX nr 2278927) okoliczności egzoneracyjne, o jakich mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d., muszą być wykazane w sposób pełny i wyczerpujący, jak również nie mogą budzić wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Zasadą prawną jest odpowiedzialność przedsiębiorcy, która ma charakter obiektywny, czyli niezależny od jego winy czy subiektywnego przeświadczenia o rzeczywistym stanie rzeczy. Wyjątkiem od tej zasady jest natomiast sytuacja, w której przedsiębiorca, przy pomocy dostępnych mu środków dowodowych, w sposób niezbity wykaże, iż nastąpiły wymienione w art. 92c ust. 1 u.t.d. okoliczności. Argumentacja skarżących sprowadzająca się w istocie do stwierdzenia, że kierowca nie miał uprawnień do "wykonywania swoich głównych obowiązków do czasu otrzymania świadectwa kierowcy" nie mogła świadczyć o tym, że organ nie dostosował się do dyspozycji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i wbrew temu przepisowi bezpodstawnie wszczął postępowanie oraz orzekł o karze pieniężnej. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.).