II OSK 2812/17

Dnia 19 czerwca 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/OL 450/17 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 24 marca 2017 r. nr ... w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 23 września 2016 r. nr ..., 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz Stowarzyszenia Z. kwotę 1600 (jeden tysiąc sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 11 lipca 2017 r., sygn. II SA/Ol 450/17 uwzględnił skargę Stowarzyszenia Z. (dalej skarżące stowarzyszenie) i uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z 24 marca 2017 r., nr ... w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: Burmistrz M. decyzją z 23 września 2016r. (znak: ...) ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na realizacji M. Centrum B. - przebudowa Stacji Terenowej W., Instytutu Z., na fragmencie działki o nr ... w obrębie Ł., gm. M., dla której inwestorem jest Uniwersytet ... Organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja - jako budowa i utrzymanie państwowych szkół wyższych - kwalifikuje się jako inwestycja celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym - krajowym i wojewódzkim. Organ podał, że projekt decyzji został uzgodniony z Marszałkiem Województwa W. (postanowienie z 23 sierpnia 2016r.), a dla przedmiotowego zamierzenia w dniu 19 sierpnia 2015r. została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. postanowieniem z 19 sierpnia 2016r. uzgodnił projekt decyzji. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego stowarzyszenia, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w O. decyzją z 24 marca 2017r. rozstrzygnęło o uchyleniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji lokalizacyjnej i umorzyło postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że ww. zamierzenie stanowi inwestycję celu publicznego. Warunek uzgodnienia, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2017 r., poz. 1073 ze zm.; dalej upzp), został spełniony, bowiem Marszałek Województwa W. postanowieniem z 23 sierpnia 2016r., uzgodnił projekt decyzji, a ww. postanowienie doręczone zostało Burmistrzowi Miasta i Gminy M. 24 sierpnia 2016r. i tym samym weszło do obrotu prawnego. Organ odwoławczy podkreślił również, że kwestie ochrony środowiska były przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zakończonego decyzją nr ... z 19 sierpnia 2015r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Nadto RDOŚ w O. postanowieniem z 19 sierpnia 2016r. uzgodnił lokalizację przedmiotowej inwestycji. Skarżące stowarzyszenie wniosło na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zaskarżając w granicach przedmiotowej sprawy również postanowienie RDOŚ w O. z 19 sierpnia 2016 r. W skardze zarzucono naruszenie: art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej Kpa) w zw. z art. 28 Kpa w zw. z art. 51 ust. 1 pkt. 1 upzp; art. 16 § 1 Kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt. 4 Kpa w zw. z art. 126 Kpa oraz art. 141 § 2 Kpa a także w zw. z art. 106 § 5 Kpa w zw. z art. 31 § 3 Kpa; art. 7 Kpa i art. 77 Kpa w zw. z art. 136 Kpa, art. 106 Kpa w zw. z art. 51 ust. 1 pkt. 1 upzp, art. 142 Kpa; art. 106 § 4 Kpa w zw. z art. 53 ust. 4 pkt. 8 upzp i art. 33 oraz art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2015 r., poz. 1651 ze zm., dalej uop). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie powołanym na wstępie wyrokiem z 11 lipca 2017 r. powyższą skargę uwzględnił i uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji stwierdził, że postanowienie uzgadniające Marszałka Województwa W. z 23 sierpnia 2016r. nie weszło (z założenia nie mogło) do obrotu prawnego, ponieważ nie zostało doręczone stronom postępowania lokalizacyjnego, a jedynie organowi I instancji. Jednak okoliczność ta nie była powodem uwzględnienia skargi, jako że w realiach sprawy wątpliwość Sądu I instancji budzi sama powinność uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji z wskazanym organem uzgadniającym. Sąd I instancji uznał, że charakteru inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym (co najmniej wojewódzkim) nie można domniemywać, skoro decyzja w tym przedmiocie wydawana jest w uzgodnieniu z marszałkiem województwa, co z natury rzeczy wydłuża proces inwestycyjny, a ponadto z założenia zmniejsza prawdopodobieństwo zadośćuczynienia żądaniu wnioskodawcy (potencjalnego inwestora). Kwalifikacja zamierzenia inwestycyjnego jako celu publicznego o znaczeniu wojewódzkim i krajowym nie może w realiach sprawy budzić jakichkolwiek wątpliwości kwalifikacyjnej. Kolegium, za Burmistrzem, przyjęło, że za charakterem inwestycji o znaczeniu ponadlokalnym (co najmniej wojewódzkim) przemawia jej znaczenie dla funkcjonowania planowanego do powołania Rezerwatu B. oraz Strategii W., jako element porozumienia pomiędzy Stowarzyszeniem W., a Marszałkiem Województwa W. z 29 października 2015r. Tezy o charakterze (znaczeniu) przedmiotowej inwestycji szczegółowiej nie uzasadniło. W ocenie Sądu kwestia (właściwie sposób) finansowania inwestycji celu publicznego jest indyferentna dla jej prawnego bytu. Zdaniem Sądu I instancji inwestycja celu publicznego ma także swoje normatywne "zakotwiczenie", o czym stanowi art. 39 ust. 3 pkt 3 upzp stanowiący, że w planie zagospodarowania przestrzennego województwa określa się w szczególności rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym oraz art. 53 ust. 4 pkt 10a tej ustawy obligujący do uzgadniania inwestycji celu publicznego z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. To głównie przez pryzmat zapisów wspomnianych aktów planistycznych, tj. planu zagospodarowania przestrzennego Województwa W., względnie ustaleń wyekspirowanego z dniem 31 grudnia 2003r. (art. 87 ust. 3 upzp) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. orzekające w sprawie organy winny zdefiniować charakter (o znaczeniu co najmniej wojewódzkim) przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Z zależności od poczynionych ustaleń nie można wykluczyć, że uzgodnienie z Marszałkiem Województwa może okazać się bezprzedmiotowym z uwagi na nielegitymowanie się przez rzeczoną inwestycję celu publicznego pierwiastkiem ponadlokalności (co najmniej wojewódzkim). W przeciwnym wypadku Kolegium rozstrzygnie korzystając z autonomii orzeczniczej pozostając przy tym związane wyłożoną powyżej oceną prawną, że postanowienie Marszałka Województwa z 23 września 2016 r. nie weszło do obrotu prawnego. Reasumując, zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 upzp wskutek braku (do skutku z uwagi na niewejście postanowienia z 23 września 2016 r,. do obrotu prawnego) uzgodnienia projektu decyzji z Marszałkiem Województwa, w zależności od poczynionych ustaleń faktycznych (wykazania powinności uzgodnienia), może okazać się zasadny. Oceniając natomiast postanowienie RDOŚ w O. z 19 sierpnia 2016 r. Sąd nie dopatrzył się naruszenia zarzucanych skargą przepisów natury procesowej, jak i prawa materialnego. Uzasadnienie ocenianego postanowienia potwierdza, że zakresem analizy RDOŚ w O. były uregulowania rozporządzenia Nr ... Wojewody W. z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie M. Parku Krajobrazowego oraz fakt usytuowania terenu planowanej inwestycji w Specjalnym Obszarze Ochrony Ptaków Natura 2000 Jezioro Ł. Podjęta ocena nie abstrahuje o tych elementów, przeciwnie stwierdza, że, planowane zamierzenie nie wpływanie negatywnie na obszar Natura 2000 Jezioro Ł.. Z art. 33 ustawy z 2004r. o ochronie przyrody, nie wynika zakaz podejmowania przedsięwzięć, które oddziaływałyby na obszar Natura 2000 w jakikolwiek negatywny sposób, a wyłącznie takich przedsięwzięć, które oddziaływałyby na ten obszar w sposób znacząco negatywny. Samo stwierdzenie, że teren stanowi miejsce lęgów określonych gatunków nie wypełnia dyspozycji art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, gdyż ze względu na występowanie tych właśnie gatunków został wyznaczony obszar chroniony. W sprawie należało ustalić, że realizacja planowanej inwestycji w istotny sposób zagrażać będzie tym gatunkom, dla których wyznaczono obszar ochronny. Skarżące stowarzyszenie wniosło od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go co do pkt 1. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 2 pkt 5 w zw. z art. 39 ust. 3 pkt. 2 i w zw. z art. 53 ust 4 pkt 10a upzp, przez błędne przyjęcie, że ponadlokalny charakter inwestycji celu publicznego, winien być ustalany w oparciu o to, czy inwestycja ta, jako inwestycja celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym jest przewidziana w aktach planistycznych, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt. 2 i art. 53 ust. 4 pkt 10a upzp, podczas gdy funkcją określenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w takich planach o jakich mowa w art. 39 ust. 3 pkt 2 upzp jest zapobieżenie na w takich lokalizacjach kolizji inwestycji celu publicznego z innymi przedsięwzięciami nie będącymi inwestycjami celu publicznego, w tym takich, które mogą być przewidywane w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, zaś art. 53 ust. 4 pkt 10a upzp określa jedynie tryb uzgodnienia decyzji, gdy inwestycja celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym była przewidziana w nieobowiązującym już miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a zatem przedmiotowe akty planistyczne nie są wyłączną podstawą oceny, czy dane przedsięwzięcie jest inwestycją publiczną o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym; 2) prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj. art. 2 pkt 5 upzp w zw. z art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2016 r., poz. 2147 ze zm.; dalej ugn), przez błędne przyjęcie, że sam fakt, iż przedsięwzięcie stanowiące przedmiot decyzji polegające na budowie pomieszczeń szkoły wyższej, przesądza o zakwalifikowaniu go, jako inwestycji celu publicznego o znaczeniu co najmniej lokalnym w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp, którego to znaczenia lokalnego można domniemywać, podczas gdy ani art. 2 pkt 5 upzp, ani art. 6 pkt 6 ugn, ani żaden inny przepis prawa materialnego, nie kreuje domniemania prawnego, iż przedsięwzięcie stanowiące cel publiczny w rozumieniu art. 6 ugn, ma znaczenie co najmniej lokalne (gminne), a zatem dla kwalifikacji przedsięwzięcia, jako inwestycji celu publicznego, poza tym, że ma ona realizować cel określony w art. 6 ugn, należy wykazać ponadto, że inwestycja ma co najmniej lokalne znaczenie; 3) przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "Ppsa") oraz art. 135 Ppsa w zw. z art. 2 pkt 5 upzp oraz art. 107 § 3 Kpa lub art. 7 i art. 77 Kpa polegające na tym, iż Sąd I instancji uchylił jedynie decyzję organu II instancji, podczas gdy zaszły przesłanki do uchylenia decyzji organów obu instancji, z uwagi na to, że zostały one wydane z naruszeniem; a) art. 2 pkt 5 upzp oraz art. 107 § 3 Kpa, ponieważ organy obu instancji w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji nie przedstawiły faktów, z których wprost wynika choćby pośrednie znaczenie inwestycji stanowiącej przedmiot zaskarżonych decyzji dla lokalnej społeczności Miasta i Gminy M. oraz dowodów, w oparciu o które te fakty zostały ustalone, a zatem nie uzasadniły należycie przesłanek zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji, jako inwestycji celu publicznego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż od prawidłowości tej kwalifikacji zależało, czy lokalizacja tej inwestycji winna być ustalana decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czy też decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego; b) albo też z naruszeniem art. 7 i art. 77 Kpa, ponieważ organy te nie przeprowadziły wystarczającego postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia, czy i w jakim sposób planowane zamierzenie inwestycyjne inwestora wychodzi naprzeciw istniejącym a niezaspokojonym potrzebom społeczności lokalnej, a także ewentualnie - ponadlokalnej; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa oraz art. 135 Ppsa w zw. z art. 106 § 4 Kpa, w z w. z art. 53 ust 4 pkt 8 upzp i art. 33 uop oraz art. 34 uop polegające na tym, iż Sąd uchylił jedynie decyzję organu II instancji, podczas gdy zaszły przesłanki do uchylenia decyzji organów obu instancji oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia 19 sierpnia 2016 r., ponieważ zaskarżone decyzje zostały wydane m.in. na podstawie ww. postanowienia uzgodnieniowego RDOŚ, które zostało wydane z naruszeniem art. 106 § 4 Kpa, w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 upzp i art. art. 33 oraz art. 34 uop, poprzez uzgodnienie przez RDOŚ lokalizacji inwestycji celu publicznego, o której mowa w zaskarżonej decyzji mimo nieprzeanalizowania przez RDOŚ wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do oceny, czy przedmiotowa inwestycja stanowi działanie mogące znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 ... "Jezioro Ł.", bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, o jakim mowa w art. 106 § 4 Kpa ewentualnie wykluczającego takie zagrożenie lub ustalającego zastosowanie odstępstw od zakazu przewidzianego w art. 33 uop, uregulowanych w art. 34 uop. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i orzeczenie co do istoty poprzez zmianę zaskarżonego wyroku, tj.: uchylenie zaskarżonych decyzji organów obu instancji, oraz ww. postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia 19 sierpnia 2016 r., względnie w przypadku uchylenia zaskarżonego wyroku, o przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, określonych w art. 182 § 2 Ppsa, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał część zarzutów za zasadne. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wywody Sądu I instancji odnoszące się do kwalifikacji określonego celu publicznego jako lokalnego albo ponadlokalnego są oczywiście błędne. Realizacją Mazurskiego Centrum B. w sposób oczywisty stanowi cel publiczny o znaczeniu co najmniej wojewódzkim, jego realizacja nie ma bowiem nic wspólnego z potrzebami danej wspólnoty samorządowej gminnej czy powiatowej. Z lokalnym celem publicznym (gminnym albo powiatowym) mamy do czynienia, w przypadku realizacji zadań ograniczonych do potrzeb danej społeczności lokalnej, jak np. szkoła podstawowa, przedszkole, droga gminna lub powiatowa czy cmentarz gminny. Uniwersytet ... stanowi integralną część narodowego systemu edukacji i nauki (art. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym), rozbudowa jego placówki nie ma zatem żadnego związku z potrzebami wspólnot lokalnych, które co do zasady dla swoich potrzeb nie prowadzą badań naukowych. W świetle tego, że decyzja dotyczyła ponadlokalnego celu publicznego, okoliczność, że postanowienie uzgadniające decyzję wydane przez Marszałka Województwa W., nie zostało wprowadzone do obrotu prawnego, oznacza automatycznie, że przedwczesne było wydanie decyzji przez organ I instancji, z uwagi na niewyczerpanie wymogu określonego w art. 51 pkt 1 upzp, nakładającego na organ obowiązek współdziałania. Udział marszałka województwa polega na uzgodnieniu warunków zagospodarowania terenu i jego zabudowy, organ uzgadniający zajmuje stanowisko w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 106 § 5 Kpa), a następnie skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa). W przedmiotowej sprawie, jak słusznie wskazał to Sąd I instancji, postanowienie nie zostało doręczone stronom postępowania, którymi są strony postępowania lokalizacyjnego, a nie organ I instancji. Dlatego też, co do zasady, uzasadniony jest trzeci z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c Ppsa oraz art. 135 Ppsa w zw. z art. 2 pkt. 5 upzp oraz art. 7 i art. 77 Kpa polegający na tym, iż Sąd I instancji uchylił jedynie decyzję organu II instancji, podczas gdy zaszły przesłanki do uchylenia decyzji organów obu instancji, z uwagi na to, że zostały one wydane z naruszeniem art. 7 i art. 77 Kpa. W przedmiotowej sprawie konieczne było bowiem uchylenie decyzji organów obu instancji. Niemniej błędnie skarżący kasacyjnie zarzuca w skardze kasacyjnej naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 2 pkt 5 upzp w zw. z art. 6 pkt 6 ugn przez błędne przyjęcie, że sam fakt, iż przedsięwzięcie stanowiące przedmiot decyzji polegające na budowie pomieszczeń szkoły wyższej, przesądza o zakwalifikowaniu go, jako inwestycji celu publicznego o znaczeniu co najmniej lokalnym. Zarzut ten opiera się jednak na niezrozumieniu pojęcia "realizacja celu publicznego" i jego normatywnego charakteru. Należy wyjaśnić, że "inwestycją celu publicznego", jest każda inwestycja wypełniająca przesłanki realizacji celów, o których mowa w art. 6 ugn. Przepis ten wprowadzony do polskiego systemu prawnego z dniem 1 stycznia 1998 r. wyznacza w istocie granicę realizacji konstytucyjnej zasady, że wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie na cele publiczne, czyli cele służące realizacji istotnych wartości z punktu widzenia społeczeństwa. Wraz z wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadzono zasadę lokalizacji takich inwestycji w przypadku braku planu na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Niedopuszczalne jest zatem wydanie dla inwestycji celu publicznego - decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym w świetle art. 51 upzp najniższym szczeblem realizacji celu publicznego jest poziom lokalny. Niezasadny jest natomiast, postawiony jako zarzut naruszenia prawa procesowego zarzut naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa oraz art. 135 Ppsa w związku z art. 106 § 4 KPA, w zw. z art. 53 ust 4 pkt 8 upzp i art. 33 oraz art. 34 uop. Sąd I instancji odniósł się bowiem do tej kwestii i ocenił prawidłowość postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z 19 sierpnia 2016 r. Natomiast kwestia czy ocena ta narusza art. 33 oraz art. 34 uop nie może być rozpatrywana jako naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego. Poprzez uzgodnienie przez RDOŚ lokalizacji inwestycji celu publicznego, o której mowa w zaskarżonej decyzji mimo nie przeanalizowania przez RDOŚ wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do oceny, czy przedmiotowa inwestycja stanowi działanie mogące znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 ... "Jezioro Ł.", bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, o jakim mowa w art. 106 § 4 KPA ewentualnie wykluczającego takie zagrożenie lub ustalającego zastosowanie odstępstw od zakazu przewidzianego w art. 33 uop, uregulowanych w art. 34 uop. Wobec stwierdzenia, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 Ppsa rozpoznał skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, jako wydane z naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 1 upzp, które doprowadziło do nieuprawnionego wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo niewprowadzenia do obrotu prawnego ww. postanowienia uzgadniającego. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa.