VII SA/Wa 1950/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M K i A K na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 30 ust. 5 w związku z art. 31 ust. 2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) i art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu zgłoszenia M i A K z dnia [...] marca 2016 r. dot. budowy zjazdu z drogi gminnej w pasie drogowym linii rozgraniczającej na działce nr ew. [...] przez działkę nr ew. [...] wniósł sprzeciw. Organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia poprzez m.in.: wykazanie na rysunkach (szkicach), że wszystkie warunki wynikające z decyzji zarządcy drogi zostały spełnione odnośnie konieczności ułożenia w osi rowu przepustu o średnicy nie mniejszej niż 400 mm, wraz z zabezpieczeniami czołowymi. Inwestor [...] kwietnia 2016 r. (data wpływu do organu) przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz określił nowy termin rozpoczęcia robót. Nie złożył jednak pozwolenia wodno-prawnego. Organ wskazał, że budowa przepustu stanowi przebudowę rowu, który jest urządzeniem wodnym. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 2, w którym mowa jest o wykonaniu urządzeń wodnych - stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. inwestorzy podnieśli, że narzucony przez właściciela drogi gminnej (Gminę [...]) obowiązek ułożenia rury o średnicy 400 mm w miejscu nazwanym rowem nie jest urządzeniem wodnym w rozumieniu Prawa wodnego i żądanie dostarczenia pozwolenia wodno-prawnego jest pozbawione podstaw prawnych. Organ wyjaśnił, że z decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2015r. jasno wynika konieczność ułożenia w osi rowu przepustu. W związku z niewykonaniem postanowienia organ wniósł ww. sprzeciw. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania M i A K - utrzymał w mocy ww. decyzję. Organ wskazał, że zlecił Staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia czy rów, w osi którego inwestor musi ułożyć przepust o średnicy nie mniejszej niż 400 mm, z zabezpieczeniami czołowymi, jest rowem kształtującym zasoby wodne w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. 2015, poz. 469 ze zm.). Dalej powołał art. 30 ust. 2 Prawo budowlane zaznaczając, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, a także dołączyć oświadczeni (art. 32 ust. 4 pkt 2), oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Stosowanie do art. 30 ust. 5c ww. ustawy w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Organ wskazał, że w trybie art. 30 ust. 5c ww. ustawy nałożono obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, którego inwestorzy nie wykonali w całości. Następnie podkreślił, że niezbędnym dokumentem, który należy dołączyć do zgłoszenia budowy zjazdu jest decyzja lokalizacyjna, w której zarządca drogi, określa warunki, realizacji przedsięwzięcia. Organy architektoniczno - budowlane są związane postanowieniami takiej decyzji. Burmistrz Gminy [...] w decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. zezwolił na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi publicznej nr ew. [...] poprzez działkę nr ew. [...] pod warunkiem uwzględnia w projekcie konieczności ułożenia w osi rowu rury przepustu o średnicy nie mniejszej niż 400 mm, wraz z zabezpieczeniami czołowymi. W postępowaniu uzupełniającym ustalono, iż w pasie drogowym mogą być lokalizowane obiekty służące odwodnieniu drogi, tj. rowy. Mogą być też ewentualnie lokalizowane rowy melioracyjne, jednak przedmiotowy rów jest rowem drogowym. Z tego względu każdy rów drogowy jest obiektem kształtującym stosunki wodne. Niezależnie od rodzaju rowu nie jest on nigdy stosowany w drodze w innym celu. Tym samym rów kształtuje zasoby wodne (art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a Prawo wodne). W ocenie organu ułożenie w osi rowu przepustu o średnicy nie mniejszej niż 400 mm, z zabezpieczeniami czołowymi będzie stanowiło przebudowę rowu, na co zgodnie z ustawą Prawo wodne wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Zgodnie z ww. ustawą przez urządzenia wodne rozumie się urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności: wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód lub urządzeń wodnych oraz wyloty urządzeń służące do wprowadzania wody do wód lub urządzeń wodnych. Zgodnie z art. 122 ust. 1 cyt. ustawy pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na: wykonanie urządzeń wodnych. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy przepisy dotyczące wykonania urządzeń wodnych - stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji. Organ wskazał przy tym, że nie wykonano również obowiązku wykazania na rysunkach (szkicach), że wszystkie warunki wynikające z postanowienia i decyzji zarządcy drogi zostały spełnione. Choć Starosta błędnie wskazał jako podstawę art. 30 ust. 5 w zw. z art. 31 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, jednak prawidłowo uzasadnił decyzję. Skargę na powyższą decyzję złożyli M i A K. Wskazali, zarzucając decyzjom i postanowieniu naruszenie prawa materialnego i procesowego oraz błędne ustalenie stanu faktycznego i samowolne stanowienie prawa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zaznaczyli, że po pierwsze organ I instancji, z przekroczeniem art. 30 ust. 5c, wydał postanowienie zobowiązujące do złożenia ostatecznej decyzji pozwolenia wodno - prawnego. Po drugie z odwołaniem wniesiono zażalenie na postanowienie z [...] kwietnia 2016 r. Organ II instancji w ogóle do tej kwestii się nie odniósł naruszając procedurę i prawo materialne. Po trzecie wydał postanowienie z naruszeniem prawa zobowiązując organ I instancji do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego, a następnie wydał kolejne postanowienie poprzez skorzystanie z art. 113 Kpa łamiąc ten przepis, który nie służy do merytorycznego prostowania sentencji rozstrzygnięcia. Po czwarte bezkrytycznie przyjął przeprowadzenie postępowania uzupełniającego bez jego przeprowadzenia. Organ I instancji nie podał jakie postępowanie przeprowadził tylko powielił informację zawartą w swoim postanowieniu jak i następnie w decyzji o sprzeciwie. Po piąte organy nie umożliwiły stronom zapoznanie się z wynikami rzekomo przeprowadzonego postępowania uzupełniającego, naruszając art. 10 Kpa. Po szóste organ odwoławczy nie wziął pod uwagę stanowiska skarżących z [...].07.2017 r., które złożyli, bez swojej winy, po wydaniu decyzji. Po siódme organy tworzą nowe prawo i przypisują mu obowiązujące uregulowania Prawa wodnego. W sposób kłamliwy na str. 3 uzasadnienia organ stwierdza "...zlecił Staroście [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego... W wyniku tego postępowania ustalone zostało (którego nie było/ iż w pasie drogowym mogą być lokalizowane służące odwodnieniu drogi, tj. rowy. W pasie drogowym mogą być ewentualnie lokalizowane rowy melioracyjne, jednak przedmiotowy rów jest rowem drogowy. Zatem należy jednoznacznie stwierdzić, że każdy rów drogowy jest obiektem kształtującym stosunki wodne. Może to polegać zarówno na obniżeniu poziomu wód gruntowych lub odprowadzeniu wód opadowych. Niezależnie od rodzaju rowu nie jest on nigdy stosowany w drodze w innym celu. Tym samym stwierdzić należy, iż rów w przedmiotowej sprawie jest rowem kształtującym zasoby wodne w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a ustawy Prawo wodne". Skarżący nie zgadzają się z takim stanowiskiem, organ wprowadza samowolnie nowe pojęcie "rowu drogowego" i dodatkowo również samowolnie stwierdza, że wszystkie "rowy drogowe" kształtują stosunki wodne. Prawo wodne nie posługuje się pojęciem "rowu drogowego" lecz pojęciem rowu melioracyjnego (zarówno melioracji szczegółowej jak i podstawowej). Również ustawa o drogach publicznych nie posługuje się "pojęciem rowu drogowego". Takiego pojęcia nie użył również Burmistrz [...] w decyzji lokalizacyjnej. Z jednej strony organ mówi, że obiekt jest "rowem drogowym", a nie rowem melioracyjnym, który regulowany jest przepisami O drogach publicznych, a z drugiej strony podlega on regulacjom Prawa wodnego, choć takiego obiektu ta ustawa nie wymienia. Również właściciel drogi gminnej takich obowiązków nie nakłada i nie twierdzi, że jest to rów kształtujący stosunki wodne. Po ósme organ II instancji nie skorygował błędnej podstawy prawnej decyzji Starosty w postaci art. 31 ust. 2 Prawo budowlane. Przepis ten odnosi się do rozbiórki obiektów podlegających zgłoszeniu. Po dziewiąte organy obu instancji naruszyły art. 77 i 107 Kpa (nie przeprowadzono postępowania uzupełniającego a udzieloną informację organu I instancji przyjęto formalnie jako uzupełnienie zleconego postępowania - co jest kłamstwem), uniemożliwiono stronie zapoznanie się z wynikami postępowania uzupełniającego. Uzasadnienia nie odnoszą się do wszystkich aspektów podnoszonych przez stronę na etapie postępowania przed organem I i II instancji. Popełnione błędy, braki postępowania i pominięcie ich w uzasadnieniach mają istotny wpływ na ostateczne rozstrzygniecie. Ponadto dodano, że określone m.in. w art. 29-30 Prawo budowlane dają możliwość wykonywania budowy i wykonywania robót budowlanych, określonych w zamkniętym katalogu, na podstawie uproszczonych procedur w sposób legalny. Ostatnia z nowelizacji tych przepisów z ubiegłego roku pozwala również na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych na podstawie zgłoszenia. Niezrozumiałe jest więc stanowisko, że dla tak "drobnej - niewielkiej" budowy zjazdu z drogi gminnej, gdzie nie występuje żaden ciek wodny ani melioracja, organy podejmują nieuzasadnione postanowienia i decyzje, które nie są poparte merytoryczną podstawą prawną lecz tylko wykazaniem władztwa administracji nad obywatelem i utrudnieniem zwiększającym niezasadnie ponoszenie dodatkowych kosztów realizacji inwestycji co nie było i nie jest celem ustawodawcy. Takie stanowisko spowodowało już opóźnienia w realizacji inwestycji. Brak dojazdu na działkę budowlaną powoduje, że nie można rozpocząć żadnej budowy ponieważ nie może dojechać na nią żaden sprzęt i transport. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i orzeczenie na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r., utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. wydane w trybie art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane, na mocy którego organ I instancji wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy ww. zjazdu z drogi gminnej. Odnosząc się do przedmiotu kontroli zauważyć w pierwszej kolejności trzeba że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 30 pkt 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2015 r., a nadanym ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443), którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Z treści tego przepisu wynika, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgłoszenie jest odstępstwem od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, która wskazuje, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgłoszenie nie jest wnioskiem (podaniem) w rozumieniu art. 61 k.p.a., który wymaga załatwienia przez organ jako sprawy administracyjnej. Jest to w istocie oświadczenie woli inwestora o zamiarze przystąpienia do realizacji konkretnej inwestycji budowlanej, a jego milczące przyjęcie przez właściwy organ jest zwykłą czynnością materialno-techniczną. Niezgłoszenie sprzeciwu przez właściwy organ powoduje zaś, że uprawnienie inwestora do uruchomienia procesu budowlanego powstaje bezpośrednio z mocy prawa, a nie w wyniku konkretyzacji normy prawnej przez wydanie aktu administracyjnego. Do zgłoszenia mają zastosowanie tylko reguły określone w ustawie Prawo budowlane, a jedynym postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ po jego dokonaniu jest postępowanie w sprawie sprzeciwu, które podejmuje z urzędu, i to tylko wtedy, gdy dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki jego wydania (zob. A. Kosicki, Komentarz do art. 30 ustawy - Prawo budowlane). W tej sytuacji, milczenie organu, czyli niewyrażenie sprzeciwu w formie decyzji, uprawnia do podjęcia robót budowlanych - oczywiście przy założeniu, że chodzi o inwestycję podlegającą tej formie reglamentacji, a nie pozwoleniu na budowę. Jeżeli natomiast organ zdecyduje się wnieść sprzeciw (w trybie np. art. 30 ust. 5c lub ust. 6 ustawy), to nastąpi wszczęcie z urzędu postępowania regulowanego przepisami k.p.a. Do czasu wszczęcia tego postępowania, badanie zgłoszenia po jego wniesieniu (a przed ewentualnym sprzeciwem organu) odbywa się w oparciu o niesformalizowane zasady (por. NSA w wyroku z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1685/11, dostępny na stronie internetowej Centralnej bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczeniansa.gov.pl). Nie zmienia to jednak faktu, że zgłoszenie, podobnie jak wniosek o pozwolenie na budowę, musi dla swej skuteczności spełniać (chociaż w sposób uproszczony) określone warunki formalne i materialnoprawne. Nie można bowiem nie zauważać, że celem działania organów w odniesieniu do zgłoszenia jest ustalenie, czy objęta nim budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. W myśl natomiast art. 30 ust. 2 tej ustawy w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ - w trybie art. 30 ust. 5c ustawy - nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Ponadto w myśl art. 30 ust. 5d ustawy nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5. Z przedstawionej regulacji wynika przede wszystkim, że organ ma obowiązek wnieść sprzeciw do złożonego zgłoszenia, gdy osoba zgłaszająca nie uzupełni, na wezwanie, zgłoszenia o brakujące dokumenty. Z treści powołanego art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wypływa również, że ewentualne nałożenie postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia musi być rezultatem nie tylko właściwie uzasadnionej potrzeby, ale przede wszystkim znajdować oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Z przepisów tych musi wynikać obciążający inwestora obowiązek przedłożenia wraz ze zgłoszeniem określonych dokumentów, wymienionych przykładowo w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Dodatkowe, odpowiednie w zależności od potrzeb, szkice lub rysunki, pozwolenia, uzgodnienia i opinie powinny zatem znajdować oparcie w odpowiednich przepisach. W razie niekompletności zgłoszenia co do wymaganej dokumentacji, właściwy organ nakłada na inwestora w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o niezbędne dokumenty w określonym terminie. Ponieważ kompletność zgłoszenia jest podstawowym warunkiem, od spełnienia którego ustawodawca uzależnił możliwość skorzystania z uproszczonej procedury realizacji robót budowlanych, nieuzupełnienie przez inwestora braków zgłoszenia obliguje właściwy organ do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji (art. 30 ust. 5c tej ustawy). Użycie przez ustawodawcę w art. 30 ust. 5c i ust. 6 ustawy kategorycznego zwrotu "wnosi sprzeciw" oznacza, że wydanie decyzji w tym przedmiocie nie jest pozostawione uznaniu organu lecz ma on obowiązek wnieść sprzeciw w każdym przypadku, gdy w wyniku ustalenia okoliczności konkretnej sprawy, wystąpi którakolwiek z okoliczności wymienionych w tych przepisach. Uwzględniając zatem przedstawione wyżej regulacje prawne ocenić należało, czy w niniejszej sprawie istniały podstawy do wniesienia przez organy architektoniczno-budowalne sprzeciwu do zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie zjazdu z drogi gminnej w pasie drogowym linii rozgraniczającej. Badaniu podlegało, czy wniesienie sprzeciwu znajdowało oparcie w obowiązujących przepisach prawa i było uzasadnione wskazanymi w tych przepisach okolicznościami. Wskazać należy, że Burmistrz Gminy [...] w decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. zezwolił wnioskodawcom na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi publicznej oznaczonej jako działka nr ew. [...] z obrębu [...], jednostka ew. [...], w celu obsługi komunikacyjnej działki nr ew. [...] z obrębu [...] w jednostce ewidencyjnej [...] poprzez działkę nr ew. [...] z obrębu [...]. W punkcie 6 ww. decyzji wymienił warunki, które muszą zostać spełnione przy realizacji zjazdu zaznaczając, że projekt musi uwzględnić konieczność ułożenia w osi rowu rury przepustu o średnicy nie mniejszej niż 400 mm, wraz z zabezpieczeniami czołowymi. Wtoku postępowania Starosta [...] wydał postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia budowy przez przedłożenie m.in. ostatecznej decyzji pozwolenia wodno-prawnego i wykazanie na rysunkach (szkicach), że wszystkie warunki wynikające z ww. decyzji i decyzji zarządcy drogi zostały spełnione odnośnie konieczności ułożenia w osi rowu przepustu o średnicy nie mniejszej niż 400 mm, wraz z zabezpieczeniami czołowymi. Inwestorzy wykonali część ww. wezwania dostarczając oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, kwestionując jednak pozostałe nałożone obowiązki tj. przedłożenie ostatecznej decyzji pozwolenia wodno-prawnego i wykazanie na rysunkach (szkicach), że wszystkie warunki wynikające z ww. decyzji i decyzji zarządcy drogi zostały spełnione odnośnie konieczności ułożenia w osi rowu przepustu o średnicy nie mniejszej niż 400 mm. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. podnieśli, że rura przepustowa o przekroju 400 mm. ułożona pod zjazdem nie jest urządzeniem wodnym w rozumieniu ustawy Prawo wodne, stąd żądanie organu jest pozbawione podstaw prawnych. Stanowisko skarżących nie zasługiwało na aprobatę. Rację ma bowiem organ odwoławczy wskazując, że ułożenie w osi rowu rury przepustu o średnicy nie mniejszej niż 400 mm, będzie stanowiło przebudowę rowu, na co wymagane jest uzyskanie decyzji pozwolenia wodnoprawnego. Wskazać bowiem trzeba, że zgodnie z ustawą Prawo wodne przez urządzenia wodne rozumie się urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności: wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód lub urządzeń wodnych oraz wyloty urządzeń służące do wprowadzania wody do wód lub urządzeń wodnych. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy Prawo wodne jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych (pkt 3). Natomiast art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit a) ustawy Prawo wodne definiuje, że urządzeniami wodnymi są urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności budowle: piętrzące, upustowe, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy. Stosownie zaś do art. 9 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo wodne przepisy dotyczące wykonania urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji. W świetle przedstawionych regulacji prawnych, wbrew zarzutom skargi, budowa zjazdu przecinającego rów odwadniający drogę, w którym ma zostać umieszczony przepust pod zjazdem stanowi jednocześnie przebudowę rowu, który jest urządzeniem wodnym Z powyższego wynika, iż decyzja lokalizacyjna zjazd w niniejszej sprawie nakładała na inwestorów obowiązek wykonania robót budowlanych stanowiących przebudowę urządzenia wodnego, tym samym organ administracji architektoniczno - budowlanej w toku postępowania zgłoszeniowego, miał obowiązek nałożyć na inwestorów obowiązek przedłożenia wraz ze zgłoszeniem decyzji o pozwoleniu wodno - prawnym. Skarżący nie wykonali powyższych obowiązków. Z uwagi na powyższe, jak zaznaczono na wstępie, organ w oparciu o art. 30 ust 5c ustawy Prawo budowlane miał obowiązek wnieść sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia. Podobnie jako chybiony należało ocenić zarzut dotyczący nieodniesienia się w decyzji do postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r. nakładającego dodatkowe obowiązki jest chybiony. W uzasadnieniu decyzji organy obu instancji wykazały bowiem, że nałożenie ww. obowiązków było konieczne. Kwestia wydania przez Wojewodę [...] postanowienia z dnia [...] czerwca 2016 r. wzywającego Prezydenta [...] zamiast Starosty [...] do przeprowadzenia dodatkowego postępowania może być rozpatrywany tylko jako oczywista omyłka pisarska, która zresztą została w sprawie sprostowana, ponadto postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r. zostało przesłane Staroście, czyli właściwemu organowi. Natomiast odnośnie zarzutu z art. 10 K.p.a. należałoby wykazać, że wskutek braku powiadomienia o zakończeniu postępowania strona poniosła ujemne konsekwencje prawne, a takich okoliczności skarżący nie przedstawili. Ponadto z przebiegu postępowania wynika, że skarżący w przewidzianych prawem terminach składali w sprawie pisma procesowe, co pozwala przyjąć, że nie doszło do pojawienia się po ich stronie ujemnych konsekwencji procesowych. Pismo z dnia [...] lipca 2016 r. nie mogło zostać uwzględnione z uwagi na nadesłanie go już po wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Zarzut dotyczący interpretacji pojęcia rów został wyżej omówiony. Niewłaściwe podanie w rozstrzygnięciu organu I instancji art. 31 ust. 2 ustawy Prawo budowlane również nie miało wpływu na wynik sprawy, co wynika z treści uzasadnień organów obu instancji. Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia przepisów art. 7 i 77 K.p.a Z tych względów - w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd orzekł jak w sentencji.