II SAB/Wa 781/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (spr.), Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M.B. na bezczynność O. S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 30 sierpnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę Pismem z dnia 30 sierpnia 2016 r. pełnomocnik adwokat S. K., działająca w imieniu M. B., zwróciła się do O. S.A., o zawarcie umowy w przedmiocie ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu dotyczącej posadowionych urządzeń telekomunikacyjnych na nieruchomości położonej w miejscowości N., nr ewid. działki [...] przy Al. [...], obręb nr [...] N., gmina Miasto N., powiat [...], województwo [...], nr księgi wieczystej [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w N., Wydział [...] Ksiąg Wieczystych. Jednocześnie zwróciła się o udostępnienie wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy ww. urządzeń przesyłowych ukonstytuowanych na działce, w tym protokołów z odbioru budowlanych linii przesyłowych oraz plany z mapkami w oparciu o przepis art. 4 ust 1 pkt 5 i ust 3, art. 6 ust 1 pkt 3 lit a tired pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz 1198) Ponadto powołując się na art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wskazała, że podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są nie tylko władze publiczne, ale również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Pismem z dnia 5 września 2016 r. O. S.A. poinformowała wnioskodawcę, że z uwagi na upływ czasu, pozyskanie archiwalnych dokumentów dotyczących budowy sieci, która miała miejsce przez kilkudziesięciu lat jest niezwykle utrudnione. Wybudowana infrastruktura została zinwentaryzowana i naniesiona na mapach geodezyjnych. Istniejący przebieg sieci telekomunikacyjnej jest wynikiem przyjętego wówczas rozwiązania technicznego, które na etapie jej budowy nie było kwestionowane przez właściciela nieruchomości. Podkreśliła, iż aktualnie w zasobach dokumentacyjnych nie odnaleziono wnioskowanych dokumentów. W dniu 29 września 2016 r. do O. S.A. (data wpływu pisma do Spółki) wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wezwano ponownie do przedłożenia wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, przebudowy, remontów i eksploatacji, tych urządzeń na działce nr ewid. [...] przy Al. [...], obręb nr [...] N., gmina Miasto N., powiat [...], województwo [...] oraz innych dokumentów techniczno-prawnych (protokołów odbiorów technicznych i przekazania do eksploatacji, protokołów zdawczo-odbiorczych, protokołów zdawczo-odbiorczych środków trwałych przekazania na rzecz ówczesnego państwowego przedsiębiorstwa przesyłowego, dzienników budowy, decyzji wydanych przez ówczesne organy administracji publicznej np. Urzędy Wojewódzkie, Burmistrzów Miast, Wojewódzkich Zarządów Rozbudowy Miast i Osiedli itp. ustalające miejsce i warunki realizacji budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych, decyzji zatwierdzających plan inwestycyjny w zakresie budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych wraz z planem realizacyjnym obejmującym część opisową i graficzną wybudowanych urządzeń przesyłowych, planów z mapkami itp.). Równocześnie wskazano, że na podstawie przepisów ustawy o dostępnie do informacji publicznej - art. 4 ust 1 pkt 5 i ust 3, art. 6 ust 1 pkt 3 lit "a" tired pierwszy przedmiotowej, Spółka jest obowiązana do udostępnienia żądanych dokumentów. W odpowiedzi z dnia 5 października 2016 r. O. S.A. wyjaśniła, że w zasobach dokumentacyjnych nie odnaleziono dokumentów związanych z budową odcinka sieci teletechnicznej na wskazanej działce. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2016 r. na bezczynność spółki O. S.A. z siedzibą w [...], polegającą na nieudostępnieniu skarżącemu informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia [...] sierpnia 2016 r. przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej, wniosła o stwierdzenie bezczynności O. S.A. oraz zobowiązanie do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego przedstawił stan faktyczny sprawy i powołując się na przepis art. art. 4 ust 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej stwierdził, że użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego, co oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy publicznej i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiągania celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dalej wskazał, że żądane przez skarżących decyzje stanowią - co do zasady - informację publiczną. Natomiast zagadnieniem kluczowym w sprawie jest ustalenie, czy O. S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanych dokumentów. Wskazując na treść art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stwierdził, że O. S.A. co prawda jest podmiotem prywatnym to wykonuje zadania umożliwiające szeroką, publicznie dostępną łączność telefoniczną. Jest jedyną firmą w Polsce, która ma ofertę telekomunikacyjną dostępną w całym kraju. Działa bowiem na rynku telefonii stacjonarnej, telefonii komórkowej, Internetu i transmisji danych. Podkreślił przy tym, że nie każde przedsiębiorstwo telekomunikacyjne ma tak ważną dla tej dziedziny rolę jak O. S.A. Wskazał nie tylko na liczbę abonentów telefonii tradycyjnej spółki, ale także, co jest dla współczesnej telekomunikacji najistotniejsze, na fakt dysponowania przez tę spółkę znaczną ilością sieci telekomunikacyjnych, która to sieć służy nie tylko abonentom spółki, ale także stanowi nośniki wykorzystywane przez inne przedsiębiorstwa telekomunikacyjne. Reasumując uznał, że O. S.A. będąc podmiotem prywatnym, z punktu widzenia prawa administracyjnego publicznego, wykonuje bardzo istotne zadania umożliwiające szeroką, publicznie dostępną łączność telefoniczną i przyjął, że jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a w konsekwencji podmiotem określonym w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zobowiązanym do udostępniania znajdującej się w jej posiadaniu informacji publicznej. Jednocześnie zgodził się ze stanowiskiem, że O. S.A. nie jest osobą prawną, w której Skarb Państwa lub inne podmioty określone w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie był to jednak wyznacznik decydujący o zaliczeniu spółki do grona podmiotów objętych działaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyznacznikiem tym była realizacja zadań publicznych. Dalej pełnomocnik skarżącego wskazał, że odmawiając dostępu do informacji publicznej, O. S.A. naruszyła przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji. Podkreślił, że do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał jakichkolwiek dokumentów ani rozstrzygnięcia odmawiającego udostępnienia informacji publicznej. Pełnomocnik skarżącego odnosząc się do stanowiska spółki, że nie posiada dokumentacji objętej wnioskiem wskazał, że dla realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej istotne jest to, czy podmioty będące adresatem wniosku posiadają te informacje. Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2015 roku, sygn. akt I OSK 634/14 podniósł, iż aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielania informacji publicznej, także tej której organ nie posiada w całości, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, powinien wyraźnie powiadamiać o tym wnioskodawcę. Zatem podmiot, który zamierza zawiadomić stronę, że nie posiada jakichkolwiek wnioskowanych informacji, powinien po pierwsze w tym zakresie złożyć wobec strony oświadczenie a po drugie twierdzenie takie w całości uwiarygodnić. W odpowiedzi na skargę O. S.A. wniosła o jej odrzucenie względnie oddalenie oraz obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przewidzianych. W uzasadnieniu zaś pisma spółka podała, że jako całkowicie prywatny podmiot gospodarczy, prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o swobodzie gospodarczej nie wykonuje zadań publicznych, a tym samym nie należy do kategorii podmiotów o których mowa w art. 4 ustawy o dostąpienie do informacji publicznej. W konsekwencji na O. S.A. nie ciąży obowiązek udzielania informacji publicznej oraz wydawania decyzji odnośnie ewentualnej odmowy przekazywania takich informacji osobom trzecim. Spółka nie zalicza się również do kategorii osób prawnych wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarb Państwa lub inne podmioty wskazane nie posiadają pozycji dominującej w stosunku do O. S.A. w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów z dnia 15 grudnia 2000 r. Skarb Państwa nie jest także akcjonariuszem Spółki. W tym stanie rzeczy nie sposób uznać, że spółka dopuściła się bezczynności w zakresie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej poprzez nie wydanie stosownej decyzji administracyjnej Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku dokumentów wskazała, że z uwagi na strategiczny i militarny charakter sieci telekomunikacyjnych dokumenty zwłaszcza o charakterze archiwalnym nie były przekazywane poprzednikom prawnym O. S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podnieść należy, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej: ustawą P.p.s.a. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a., jak również stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy stronie przysługuje skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej przesłanki Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782), dalej u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ustawowy katalog tych podmiotów ma charakter otwarty i wymienia w szczególności: organy władzy publicznej (pkt 1), organy samorządów gospodarczych i zawodowych (pkt 2), podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (pkt 3), podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt 4), podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt 5). W ocenie Sądu do O. S.A. zastosowanie znajduje (w sytuacji, gdy podmiot ten posiada żądaną informację) przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Przepis ten nie uzależnia uznania określonego podmiotu za podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej wyłącznie od kwestii związanych z jego strukturą właścicielską. Omawiany przepis składa się z dwóch części i wskazuje na dwie kategorie podmiotów. Po pierwsze zobowiązane do udzielenia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne niż wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1-4, które wykonują zadania publiczne, bez względu na to kto jest ich właścicielem, po drugie podmioty, które dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W tym drugim przypadku zobowiązanie nie jest powiązane z charakterem wykonywanych zadań lecz ze strukturą podmiotu lub dysponowaniem majątkiem publicznym. Sąd podziela zatem twierdzenie Spółki zawarte w odpowiedzi na skargę, że nie jest ona podmiotem, o którym mowa w zdaniu drugim art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (brak pozycji dominującej Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego). Jednakże, w ocenie Sądu, Spółka realizuje zadania publiczne, a tym samym na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (v. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 2051/14, wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 388/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). W doktrynie określa się zadania publicznej jako te, które służą zaspokajaniu potrzeb zbiorowych i realizują interes publiczny. Realizacja tych zadań, co do zasady, należy do organów władzy publicznej czy to państwowej, czy samorządowej. Współcześnie zauważa się jednak rozszerzanie zakresu współistnienia podmiotów administracji publicznej i podmiotów niepublicznych i wynikający z niego współudział tych podmiotów w realizacji zadań publicznych (por. M. Stahl, "Cele publiczne i zadania publiczne" [w:] J. Zimmerman (red.) "Koncepcja systemu prawa administracyjnego", Warszawa 2007 r., str. 100). Takie zjawisko w nauce prawa definiowane jest jako prywatyzacja zadań publicznych. Prywatyzacja zadań publicznych polega na m.in. przeniesieniu zadań tradycyjnie przynależnych podmiotom publicznym na rzecz podmiotów prawa prywatnego. W sytuacji takiego przekazania zadań publicznych, nie tracą one charakteru publicznego, dopóki państwo lub samorząd terytorialny nie wyzbywa się odpowiedzialności za prawidłowe wykonanie tych zadań. Samo przekazanie podmiotom niepublicznym wykonywania zadań publicznych nie sprawia, że charakter tych zadań ulega zmianie. Tylko, gdy państwo całkowicie rezygnuje z zajmowania się niektórymi sprawami i odpowiedzialności za ich wykonanie, zadania te tracą charakter publiczny (por. S Biernat, "Prywatyzacja zadań publicznych", Warszawa-Kraków, 1994 r., str. 29). W związku z tym inny jest sposób poszukiwania podstawy prawnej determinującej charakter wykonywanych zadań przez podmioty niepubliczne niż w przypadku wykonywania takich zadań przez organy władzy publicznej. Zmiana charakteru zadań tradycyjnie pojmowanych jako prywatne i wykonywanych przez podmioty prywatne, jeżeli następuje po raz pierwszy może się dokonać wyłącznie na podstawie wyraźnej normy prawnej. Natomiast w przypadku zadań, które tradycyjnie były zadaniami publicznymi, o ich publicznym charakterze świadczą te przepisy, które wskazują na oddziaływanie państwa oraz podmiotów publicznych na realizację takich zadań. Przemiany w zakresie prawa telekomunikacyjnego i zniesienie monopolu państwa sprawiają, że pojęcie łączność publicznej i telekomunikacji należy odnosić nie tylko do podmiotów publicznych, ale także prywatnych (por. M. Stahl, "Cele publiczne...", str. 110). W obecnie obowiązującym porządku prawnym podstawowym aktem prawnym zawierającym normy prawne wskazujące na to, że państwo nie wyzbyło się odpowiedzialności za wykonywanie zadań z zakresu telekomunikacji i w dalszym ciągu oddziałuje na tego typu działalność jest ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1489 ze zm.). Ustawa ta zawiera liczne upoważnienia ustawowe dla ministra właściwego do spraw łączności, nakłada na przedsiębiorców telekomunikacyjnych szereg obowiązków o charakterze publicznym dotyczących m.in. numeru alarmowego, zatwierdzenia cennika lub regulaminu świadczenia usług, przedstawiania rocznych sprawozdań, licznych obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Uwagę należy zwrócić również na ustawę z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1537). Ustawa ta reguluje m. in. kwestie dotyczące zasad wspierania inwestycji telekomunikacyjnych, w tym związanych z sieciami szerokopasmowymi, działalności w zakresie telekomunikacji jednostek samorządu terytorialnego oraz podmiotów wykonujących zadania z zakresu użyteczności publicznej, a także prawa i obowiązki inwestorów, właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości, osób, którym przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu, zarządców nieruchomości oraz lokatorów, w szczególności w zakresie dostępu do nieruchomości, w celu zapewnienia warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych. Celem nadrzędnym tzw. specustawy telekomunikacyjnej jest rozwój społeczeństwa informacyjnego poprzez stworzenie możliwości dostępu do Internetu szerokopasmowego. Cel ten ma być realizowany poprzez zniesienie barier dla inwestycji w infrastrukturę teleinformatyczną, a w szczególności poprzez rozwój sieci regionalnych oraz budowę telekomunikacyjnej infrastruktury przez samorządy. Powyższe potwierdza stanowisko o wykonywaniu przez operatora telekomunikacyjnego zadań publicznych i podleganiu przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie podziela tym samym poglądu wyrażonego przez O. S.A. w odpowiedzi na skargę. Odnosząc się zaś do drugiej zasadniczej kwestii wskazania wymaga, że żądane informacje stanowią informację publiczną. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Informacją publiczną jest w szczególności informacja o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona nie tylko do władz publicznych, ale także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących zadania publiczne. Informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ (podmiot obowiązany) ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie wnioskowym na podstawie przepisów u.d.i.p. W rozpoznawanej sprawie wskazać należy, że O. S.A. w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] sierpnia 2016 r. poinformowała wnioskodawcę pismami z dnia [...] września 2016 r. i [...] października 2016 r., że nie posiada wnioskowanych informacji, a dopiero w odpowiedzi na skargę podniosła, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Jeszcze raz należy podkreślić, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie - ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określona decyzja, postanowienie lub inny akt nie zostały dokonane, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Udostępnianie zaś informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni - art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782,), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 ustawy). Na ograniczenia w zakresie udzielenia informacji publicznej wskazuje art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do tej regulacji prawnej organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest natomiast odmową udzielenia informacji publicznej wskazanie, że się ich nie posiada. Jednakże o tym fakcie organ winien powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując – jeśli posiada taką wiedzę, gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Organ nie ma natomiast obowiązku wydawania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 września 2002r., II SAB 289/02). Również w sytuacji gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z 20 czerwca 2002r., II SA/Lu 507/02). W ocenie Sądu, jak już zostało powiedziane wyżej, O. S.A. jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, jak również żądana informacja stanowi informację publiczną. W tej sytuacji wniosek o udostępnienie żądanej decyzji spełniał w zakresie podmiotowym i przedmiotowym wymagania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Nie można zapominać o tym, że na wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2016 r. została wnioskodawcy przesłana odpowiedź w dnia [...] września 2016 r. a następnie w dniu [...] października 2016 r., z której w sposób jasny i jednoznaczny wynikało, że Spółka nie jest w posiadaniu żądanej informacji. Raz jeszcze podkreślić należy, że jeżeli organ administracji nie dysponuje informacją publiczną, o której udzielenie wnosi dana osoba, to nie ma obowiązku wydawania decyzji administracyjnej, zupełnie wystarczająca jest informacja na piśmie o tym fakcie, co uczyniono w rozpoznawanej sprawie. W związku z czym Spółka nie pozostaje w bezczynności. Rzeczą odmienną jest natomiast to, czy udzielona odpowiedź satysfakcjonuje skarżącego. Dlatego też biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.