II SA/Wa 161/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Janusz Walawski, Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2017 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na pierwszy rok studiów stacjonarnych drugiego stopnia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komisji Rekrutacyjnej Instytutu [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącego K. M. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rektor [...], działając na podstawie art. 169 ust. 12, 14 i 15 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1842 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), § 36 ust. 3 Statutu [...] przyjętego Uchwałą Nr [...] Senatu [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie nadania Statutu [...] (tekst jednolity: Monitor [...] z [...] lipca 2015 r., poz. 150 ze zm.), § 32 ust. 1 Uchwały Nr [...] Senatu [...] z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego na studia pierwszego stopnia, jednolite studia magisterskie i studia drugiego stopnia na [...] w roku akademickim 2016/2017 (Monitor [...] poz. 114 ze zm.) oraz działu XI rozdział 3 pkt 3.2 załącznika nr 1 do Uchwały Nr [...] Senatu [...] z dnia [...] maja 2015 r. - decyzją nr [...] z dnia [...] października 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Komisji Rekrutacyjnej Instytutu [...] nr [...] z dnia [...] września 2016 r., odmawiającej przyjęcia K.M. na I rok stacjonarnych studiów II stopnia na kierunku [...] ([...]), studia o profilu [...] w roku akademickim 2016/2017. W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z § 32 ust. 1 Uchwały Nr [...] Senatu [...] z dnia [...] maja 2015 r., jednostki rekrutujące przyjmują kandydatów w kolejności ustalonej w postępowaniu kwalifikacyjnym, w ramach limitów miejsc. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że w postępowaniu kwalifikacyjnym (w II turze rekrutacji) K.M. uzyskał 0 pkt, co nie pozwoliło przyjąć go na studia zgodnie z ustalonym limitem miejsc. Ostatnia osoba przyjęta na ww. kierunek studiów (w II turze) uzyskała 85 pkt. Uczelniana Komisja Rekrutacyjna stwierdziła, że postępowanie kwalifikacyjne zostało przeprowadzone zgodnie ze wskazaną przez stronę w Internetowej Rejestracji Kandydatów ścieżką kwalifikacji, przewidzianą dla absolwentów innych kierunków niż [...] lub [...]. Kwalifikacja w ramach tej ścieżki odbywała się na podstawie punktów uzyskanych z egzaminu ustnego z [...] ([...]) oraz z egzaminu z [...] ([...]). Zgodnie z zasadami rekrutacji ogłoszonymi w dziale XI, rozdział 3, pkt 3.2 załącznika nr 1 do Uchwały Nr [...] Senatu [...] z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego na studia pierwszego stopnia, jednolite studia magisterskie i studia drugiego stopnia na [...] w roku akademickim 2016/2017, warunkiem zdania egzaminu z [...] jest uzyskanie na tym egzaminie co najmniej 60 punktów (przy maksymalnej liczbie punktów możliwych do uzyskania wynoszącej 100). Warunkiem zdania egzaminu z [...] jest uzyskanie na tym egzaminie co najmniej 50 punktów (przy maksymalnej liczbie punktów możliwych do uzyskania wynoszącej 100). Organ wskazał, że z protokołu egzaminacyjnego przekazanego przez Komisję Rekrutacyjną Instytutu [...] wynika, że z egzaminu ustnego z [...] ([...]) K.M. uzyskał 4 punkty na 100 możliwych do uzyskania i tym samym nie osiągnął progu 60 punktów, wymaganego do uznania tego egzaminu za zdany. W protokole podkreślone zostało, że zdający nie wykazał się w trakcie rozmowy wystarczającą znajomością [...], nie rozumiał zadawanych pytań oraz udzielał odpowiedzi niezwiązanych z treścią otrzymanego zadania. Z egzaminu ustnego z [...] ([...]) uzyskał 30 punktów na 100 możliwych do uzyskania i tym samym nie osiągnął progu 50 punktów, wymaganego do uznania tego egzaminu za zdany. W związku z niezdaniem obu egzaminów Komisja Rekrutacyjna Instytutu [...] przyznała stronie w postępowaniu kwalifikacyjnym 0 punktów. Odnosząc się do argumentu strony, dotyczącego niewypełnienia limitu miejsc na stacjonarnych studiach II stopnia na kierunku [...] ([...], [...]), organ podniósł, że fakt ten nie może w świetle przywołanych wyżej przepisów stanowić przesłanki do przyjęcia na studia. Nie jest bowiem możliwe przyjęcie na studia kandydata, który nie osiągnął wymaganego progu punktowego, określonego w zasadach kwalifikacji. W dniu 29 grudnia 2016 r. skargę na powyższą decyzję złożył K.M., zaskarżając ją w całości. W uzasadnieniu podniósł on, że Komisja Rekrutacyjna Instytutu [...] Wydziału [...] [...] odmówiła przyjęcia go na studia, uzasadniając decyzję limitem miejsc ustalonym w Uchwale nr [...] Senatu [...] z dnia [...] maja 2016 r. w sprawie określenia limitów przyjęć na studia (Monitor [...] poz. 230). Jak wynika z listy, o której mowa w § 35 ust. 1 Uchwały nr [...] Senatu [...] z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego (Monitor [...] poz. 114), przyjęto 39 osób. Tymczasem Uchwała nr [...] Senatu [...] z dnia [...] maja 2016 r. w sprawie określenia limitów przyjęć na studia ustala limit 40 miejsc. Zatem 1 miejsce pozostało wolne. Według skarżącego, limit miejsc nie stanowi przeszkody w przyjęciu go na studia, skoro nie został wypełniony. Skarżący nie kwestionował uzyskania 34 punktów i tym samym nieosiągnięcia progu 60 punktów z [...] i 50 punktów z [...], wymaganych do uznania egzaminu ustnego za zdany zgodnie z zasadami ogłoszonymi w dziale XI, rozdziale 3, pkt 3.2 załącznika nr 1 do Uchwały nr [...] Senatu [...] z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego. Nie zgodził się natomiast ze stanowiskiem organu, że kwalifikacji dokonuje się na podstawie egzaminu ustnego oraz że brak jest możliwości przyjęcia kandydata, który nie osiągnął wymaganego progu punktowego. W ocenie skarżącego, postępowanie kwalifikacyjne nie obejmuje egzaminu ustnego. Wskazał, że § 19 Uchwały nr [...] stanowi, iż postępowania kwalifikacyjne na uczelni mogą składać się z rozmowy kwalifikacyjnej i egzaminu ustnego albo tylko rozmowy kwalifikacyjnej albo tylko egzaminu ustnego. Dział XI, rozdział 3, pkt 3.2 załącznika nr 1 do Uchwały nr [...] przewiduje tylko rozmowę kwalifikacyjną dla absolwentów kierunków innych niż [...] lub [...], ponieważ punktacja z rozmowy kwalifikacyjnej jest końcowa. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do Uchwały nr [...], do egzaminu ustnego mogą przystąpić tylko absolwenci [...] lub [...], którzy zrezygnują z konkursu dyplomów. Niezdanie egzaminu ustnego nie wyklucza tamtych kandydatów z zajmowania miejsca na liście rankingowej. Skarżący nie mógł przystąpić do egzaminu, ponieważ nie mógł zrezygnować z konkursu dyplomów ani brać w nim udziału. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do Uchwały nr [...], punktacja z rozmowy kwalifikacyjnej stanowi o miejscu na liście rankingowej. Wynik rozmowy jest więc rankingowy. O zakwalifikowaniu na studia decyduje nie próg punktów, ale lista rankingowa. Warunki i tryb rekrutacji są określone tylko w Uchwale nr [...], skoro art. 169 ust. 14 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572) wskazuje, że podstawą odwołania rekrutacyjnego może być jedynie naruszenie uchwały rekrutacyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja rozstrzyga o odmowie przyjęcia skarżącego na I rok stacjonarnych studiów II stopnia. Warunki przyjęcia na tego typu studia określa art. 169 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1842 ze zm.), stanowiąc w ust. 1, iż do odbywania studiów w uczelni może być dopuszczona osoba, która spełnia m.in. warunki rekrutacji ustalone przez uczelnię. W świetle ust. 2, senat uczelni ustala, w drodze uchwały, warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów. Uchwałę podaje się do wiadomości publicznej nie później niż do dnia 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy. W niniejszej sprawie warunki i tryb postępowania rekrutacyjnego na studia zostały określone w uchwale Senatu [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego na studia pierwszego stopnia, jednolite studia magisterskie i stadia drugiego stopnia na [...] w roku akademickim 2016/2017 (Monitor [...] poz. 114 ze zm.), zaś szczególe zasady przyjęć na poszczególne kierunki studiów określa załącznik nr 1 do tej uchwały. Zgodnie z § 5 powołanej uchwały, postępowanie rekrutacyjne prowadzą komisje rekrutacyjne jednostek rekrutacyjnych oraz Uczelniana Komisja Rekrutacyjna. W świetle § 6 ust. 1 i 2 tej uchwały, członków Komisji Rekrutacyjnej powołują kierownicy jednostek rekrutacyjnych, zaś członków Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej powołuje Rektor. W skład Komisji Rekrutacyjnej wchodzą nauczyciele akademiccy oraz jeden lub dwóch przedstawicieli studentów, wskazanych przez właściwe organy samorządu studentów danej jednostki rejestrującej. Przewodniczącym komisji rekrutacyjnej jest powołany przez kierownika jednostki rekrutacyjnej nauczyciel akademicki, posiadający co najmniej stopień naukowy doktora. Zgodnie zaś z § 7 zd. pierwsze uchwały, uchwały komisji rekrutacyjnych oraz UKR zapadają zwykłą większością głosów. Z dołączonego do akt protokołu z posiedzenia Komisji Rekrutacyjnej Instytutu [...] z dnia [...] września 2016 r., której celem było zatwierdzenie wyników uzyskanych przez kandydatów w postępowaniu kwalifikacyjnym oraz podjęcie decyzji o zakwalifikowaniu na studia, wynika, iż w skład Komisji wchodzi oprócz przewodniczącego jeszcze pięć osób (sekretarz komisji, 4 członków komisji). Decyzja Komisji Rekrutacyjnej Instytutu [...] z dnia [...] września 2016 r., odmawiająca przyjęcia skarżącego na I rok studiów drugiego stopnia, została podpisana wyłącznie przez przewodniczącego komisji dr M.M.. Zgodnie z art. 169 ust. 10 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej lub inny organ wskazany w statucie. Komisja rekrutacyjna podejmuje decyzje w sprawach przyjęcia na studia. Od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, do uczelnianej komisji rekrutacyjnej, powołanej w trybie określonym w statucie (ust. 12). Zauważyć należy, że w świetle art. 207 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Do decyzji tych będzie zatem miał zastosowanie art. 107 § 1 k.p.a., określający elementy decyzji administracyjnej. Stosownie do treści tego przepisu, decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Decyzje wydawane przez komisje rekrutacyjne w sprawach przyjęcia na studia są decyzjami organu kolegialnego, którego zdolność do orzekania ustawodawca przyznał jedynie w składzie złożonym z członków powołanych przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej in pleno, tj. w pełnym składzie. Komisje rekrutacyjne nie tylko kolegialnie prowadzą postępowanie rekrutacyjne, ale także w sposób kolegialny wypracowują i wydają stosowne decyzje w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie, podpisując je w pełnym składzie. Decyzja wydawana przez organ kolegialny powinna określać imiona i nazwiska osób, które ją wydały oraz winna zostać podpisana przez wszystkich członków tego organu. Wspomnieć tylko należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, że decyzje wydane przez organ kolegialny, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, winny zostać podpisane przez wszystkich członków tego organu. Podpisanie decyzji tylko przez przewodniczącego lub tylko przez niektórych członków organu, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, jest traktowane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 1991 r. sygn. akt SA/Kr 162/91 – ONSA nr 2 z 1991 r. poz. 42, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 września 1992 r. sygn. akt III AZP 17/92 – OSNCP nr 3 z 1993 r. poz. 25). Opatrzenie decyzji podpisem tylko jednego członka organu kolegialnego powoduje, że adresat takiej decyzji ma utrudnioną możliwość weryfikacji, czy określona decyzja podjęta została zgodnie z wymaganiami ustawy dotyczącymi m.in. zachowania właściwości, wymaganego quorum, wyłączenia od udziału w postępowaniu na skutek przyczyn określonych w art. 27 w zw. z art. 24 k.p.a. (por. A. Skóra, glosa do wyroku Sadu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2003 r., sygn. akt III RN 135/03, Gdańskie Studia Prawnicze - Przegląd Orzecznictwa, 2005/1-2/31-38). W rozpoznawanej sprawie decyzja organu I instancji nie wymienia imion i nazwisk członków komisji i została podpisana jedynie przez Przewodniczącego Komisji Rekrutacyjnej dr M.M.. Należy zauważyć, że w aktach administracyjnych znajduje się dokument upoważnienia (uchwała nr [...] Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] lipca 2016 r.) podpisany przez wszystkich członków Komisji Rekrutacyjnej, w którym wskazuje się, że na podstawie § 9 ust. 2 uchwały nr [...] Senatu [...] z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego na studia pierwszego stopnia, jednolite studia magisterskie i studia drugiego stopnia na [...] na roku akademickim 2016/2017, Komisja Rekrutacyjna upoważnia Przewodniczącego KR M.M. do podpisywania w imieniu Komisji decyzji w sprawach przyjęcia na studia. Przepis § 9 powołanej uchwały zaś stanowi, iż Komisja Rekrutacyjna może upoważnić przewodniczącego do podpisywania w jej imieniu decyzji w sprawach przyjęcia na studia. Jest to regulacja w swej treści zbliżona do rozwiązania przyjętego w art. 268a k.p.a. Jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się stanowczy pogląd, iż decyzje wydawane przez komisje rekrutacyjne w sprawach przyjęcia na studia są decyzjami organu kolegialnego, której zdolność do orzekania ustawodawca przyznał jedynie w składzie złożonym z członków powołanych przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej. Komisje rekrutacyjne nie tylko kolegialnie prowadzą postępowanie rekrutacyjne, ale także w sposób kolegialny wypracowują i wydają stosowne decyzje w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie, podpisując je w pełnym składzie. W konsekwencji skoro komisja rekrutacyjna jest organem kolegialnym, w decyzji przez nią wydawanej powinny zostać wymienione imiona i nazwiska wszystkich członków komisji, którzy podejmowali rozstrzygnięcie. Podpisanie decyzji przez jedną osobę w imieniu i z upoważnienia innych osób dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy wynika to z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Nie ma w ustawie - Prawo o szkolnictwie wyższym odrębnego przepisu regulującego zasady upoważniania lub podpisywania decyzji organu kolegialnego przez jedną osobę. Dopuszczalność podpisywania decyzji organu kolegialnego przez jedną osobę może mieć miejsce wtedy, gdy taką możliwość wyraźnie reguluje przepis prawa. Przykładowo, zgodnie z art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 486), decyzje wydane przez zarząd województwa (organ kolegialny liczący 5 osób) w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje marszałek województwa, przy czym w takich decyzjach wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji. Gdyby powyższego przepisu nie było, to dla ważności jakiejkolwiek decyzji administracyjnej wydanej przez zarząd województwa wymagany byłby podpis wszystkich członków takiego zarządu – patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 września 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 210/16 (publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, niedopuszczalne jest stosowanie rozwiązania przyjętego na zasadzie art. 268a k.p.a., jako podstawy do podpisywania decyzji organu kolegialnego przez jednego z jego członków. Możliwość taka kwestionowana jest w doktrynie oraz orzecznictwie (zob. M. Wierzbowski, A. Wiktorowska (red.). Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck 2013, s. 1149-1150, G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom II Zakamycze 2005, s. 608-609, B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck 2012, s. 752, uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 1999 r. OPK 28/99 oraz OPK 29/99, ONSA 2000, Nr 1, poz. 13 i14). Pogląd taki uzasadniany jest tym, że art. 268a k.p.a. został wprowadzony w związku z realizacją zasady jednoosobowego kierownictwa w administracji terenowej oraz koniecznością powierzenia ze względów technicznych i organizacyjnych wykonywania kompetencji organów monokratycznych pracownikom kierowanych przez nich urzędów. Natomiast ustawodawca przyznaje kompetencje do załatwiania spraw administracyjnych organom kolegialnym na zasadzie wyjątku (G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I Zakamycze 2005, s. 512). Wola ustawodawcy może być uzasadniona szczególnymi cechami tych organów, do których zalicza się to, że skupiają w jednym osoby reprezentujące różne interesy i zasób wiedzy oraz zapewniają w powszechnym odczuciu obiektywność rozstrzygania (M. Wierzbowski, Prawo administracyjne, 2008, s. 106). Dlatego też stosowanie konstrukcji upoważnienia z art. 268a k.p.a. przez organy kolegialne należy uznać za niezgodne, w szczególności z wynikami wykładni celowościowej. Organy kolegialne mogą powierzać wykonywanie określonych kompetencji w swoim imieniu, w tym również delegować swoje kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych na rzecz innych organów jedynie w przypadkach określonych w przepisach szczególnych (M. Wierzbowski, A. Wiktorowska (red.) Kodeks ..., s. 1150). W niniejszej sprawie brak jest przepisu szczególnego, który uprawniałby Komisję Rekrutacyjną [...] do upoważnienia jej Przewodniczącego do wydawania decyzji administracyjnych w jej imieniu. Takim przepisem nie jest powołany § 9 ust. 2 ww. uchwały, bowiem nie jest to przepis powszechnie obowiązujący (rangi ustawowej, czy rozporządzenia). W konsekwencji stwierdzić należy, że decyzja z dnia [...] lipca 2016 r. o odmowie przyjęcia skarżącego na studia została wydana przez osobę nieuprawnioną do jej wydania w imieniu Komisji, jako organu kolegialnego. Decyzja administracyjna wydana przez osobę nieposiadającą umocowania do jej wydania jest z mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważna, jako wydana z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa, również dotknięta jest wadą nieważności. Ponadto jest ona obarczoną tą samą wadą co decyzja organ I instancji - została podpisana przez przewodniczącą UKR z upoważnienia tej Komisji. Podkreślenia również wymaga, iż w nagłówku decyzji organu odwoławczego wskazano "[...] Prorektor ds. studentów i jakości kształcenia dr hab. J.C., prof. [...]". Decyzję tę podpisała dr hab. J.C., prof. [...] bez powołania się na jakiekolwiek upoważnienie organu uczelni. Z treści tej decyzji nie wynika, aby została ona wydana przez Uczelnianą Komisję Rekrutacyjną [...], jako organ właściwy do rozpoznania odwołania od decyzji organu pierwszej instancji - komisję rekrutacyjną, wskazaną w art. 169 ust. 12 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. Bez analizy akt sprawy, przedmiotowa decyzja jawi się jako wydana przez Rektora [...], nie zaś przez Uczelnianą Komisję Rekrutacyjną. Powyższe prowadzi do wniosku, iż w przedmiotowej decyzji błędnie wskazano organ wydający decyzję w drugiej instancji. W doktrynie przyjmuję się, iż brak oznaczenia organu w części tzw. nagłówkowej decyzji nie powoduje pozbawienia aktu charakteru decyzji administracyjnej, jeżeli podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji został opatrzony pieczęcią dostatecznie identyfikującą konkretny organ administracji publicznej. Oznaczenie organu ma doniosłe znaczenie dla oceny, czy decyzję wydał właściwy organ administracji publicznej – patrz A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 6 Wydanie, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016, str. 585. Z treści ocenianej decyzji nie wynikają cechy pozwalającego identyfikować Uczelnianą Komisję Rekrutacyjną [...] jako organ odwoławczy. Już z tego względu należałoby przyjąć, iż decyzję drugoinstancyjną wydał organ niewłaściwy w sprawie – Rektor [...], zamiast Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, a co najmniej stwierdzić, w oparciu o materiał znajdujący się w aktach sprawy, iż w przedmiotowej decyzji wskazano organ ją wydający w sposób sprzeczny z dyspozycją art. 107 § 1 k.p.a. Postępowanie w niniejszej sprawie winno być zatem powtórzone z uwzględnieniem zaprezentowanych wyżej uwag. Z uwagi na treść rozstrzygnięcia przedwczesne byłoby rozpoznawanie sprawy pod kątem zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zwrotem kosztów postępowania sądowego objęto poniesiony przez skarżącego wpis od skargi.