II OZ 724/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 264/17 o przywróceniu terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi O. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia uchylić zaskarżone postanowienie Pismem z dnia 22 grudnia 2016 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 23 grudnia 2016 r., O. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie zobowiązania cudzoziemki do powrotu. Decyzja objęła również dwoje małoletnich dzieci skarżącej I. M. oraz A. M. W treści skargi został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że do dnia wniesienia skargi nie miała świadomości, że skarga złożona przez jej męża O. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie zobowiązania do powrotu nie obejmuje także jej oraz ich małoletnich dzieci. Wskazała, że w ramach procedury o nadanie statusu uchodźcy byli oni objęci jednym postępowaniem. Postanowieniem z dnia 6 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 264/17 przywrócił O. M. termin do wniesienia skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie zobowiązania do powrotu. Sąd uznał, że skarżąca uprawdopodobniła wystąpienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Skarżąca pozostawała bowiem w przeświadczeniu, że postępowanie w sprawie jej męża obejmowało również pozostałych członków rodziny, gdyż w ramach procedury o nadanie statusu uchodźcy cała rodzina była objęta jednym postępowaniem. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W uzasadnieniu zażalenia organ wskazał, że z akt sprawy O. M. wynika, że w odrębnym piśmie z dnia [...] marca 2016 r. została ona zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie zobowiązania jej wraz z dziećmi do powrotu. Pismo to zostało jej doręczone osobiście tego samego dnia. W trakcie postępowania prowadzonego przed organami I i II instancji do cudzoziemki kierowane były odrębne pisma, które skutecznie doręczano. Organ podkreślił, że wobec cudzoziemki wydano dwie odrębne decyzje: Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] oraz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Decyzje powyższe zostały jej doręczone. Co więcej, cudzoziemka złożyła we własnym imieniu odwołanie od decyzji organu I instancji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Ponadto zwrócono uwagę, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie, które zostało przetłumaczone pisemnie na język [...]. W ocenie organu nie można uznać, aby przeświadczenie żywione przez cudzoziemkę odnośnie objęcia jej i jej dzieci skargą złożoną przez męża stanowiło przeszkodę, której nie byłaby w stanie usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżąca wskazała, że pozostawała w przeświadczeniu, że skarga wniesiona przez jej męża na decyzję w przedmiocie zobowiązania do powrotu obejmuje również ją i ich dzieci. Z ustaleń Sądu pierwszej instancji zawartych w zaskarżonym postanowieniu wynika, że sprawa ze skargi męża skarżącej O. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt IV SA/Wa 3036/16. Uznać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy ze skargi wniesionej przez męża skarżącej nie wynika, że została ona złożona również na decyzję wydaną w stosunku do jego żony i ich dzieci. Biorąc pod uwagę twierdzenia skarżącej, że pozostawała w przeświadczeniu, iż skarga wniesiona przez jej męża obejmuje również ją i ich dzieci, kluczowym dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi jest ustalenie treści tej skargi i jej wpływu na niniejsze postępowanie. Powyższa okoliczność ma istotne znaczenie dla dopuszczalności rozpoznawanego wniosku o przywrócenie terminu. Gdyby okazało się, że mąż skarżącej wniósł skargę również w jej imieniu jako jej pełnomocnik, wówczas mogłaby ona być wniesiona z zachowaniem terminu, co powoduje, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi byłoby zbędne. Taka skarga podlegałaby rozdzieleniu a ewentualne jej braki powinny być uzupełnione w trybie art.49 p.p.s.a. W przedstawionym stanie faktycznym trudno więc uznać za prawidłowe stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o przywróceniu terminu do wniesienia skargi. Takie rozstrzygnięcie jest bowiem przedwczesne. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.