I GZ 169/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A.] Sp. z o.o. w K. na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 1563/16 w sprawie ze skargi [B.] S.A. w T. (obecnie: [A.] Sp. z o.o. w K.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie podatku akcyzowego oraz umorzenia postępowania postanawia: uchylić postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lutego 2017 r. o sygn. akt III SA/Gl 1563/16 i w tym zakresie przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 1563/16 po rozpoznaniu skargi T. Sp. z o.o. w K. w punkcie 1 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie podatku akcyzowego. W punkcie 2 tego wyroku zasądził od Dyrektora Izby Celnej w Katowicach na rzecz strony skarżącej 740 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podał, że o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.). WSA nie wyjaśnił jednocześnie powodów rozstrzygnięcia w zakresie zasądzonych kosztów. T. Sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca) złożyła zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie 2. wskazanego wyżej wyroku WSA w Gliwicach. Autor zażalenia wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w prawidłowej wysokości, tj. 980 zł, a ponadto o zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych poprzez ustalenie wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości niższej niż obowiązująca stawka minimalna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Zażalenie w rozpoznawanej sprawie zostało wniesione na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania, zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lutego 2017 r., którego odpisy zostały doręczone pełnomocnikom stron w dniu 11 kwietnia 2017 r. Z akt sądowych sprawy wynika, że na dzień 12 maja 2017 r. od wspomnianego wyroku nie złożono skargi kasacyjnej. Wobec tego należy uznać, że wypełniona została hipoteza art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a., więc zażalenie może zostać obecnie rozpoznane. Zażalenie jest zasadne, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z cyt. wyżej przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Celem tego unormowania prawnego jest zobligowanie sądu do takiego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, aby strona mogła poznać motywy jakimi kierował się WSA, a także aby możliwa była ewentualna późniejsza kontrola instancyjna rozstrzygnięcia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 lutego 2017 r. w zakresie zaskarżonego postanowienia o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego nie odpowiada wymogom wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie wskazał powodów zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów w wysokości wskazanej w punkcie 2. tego wyroku. Z uzasadnienia wspomnianego wyroku wynika, że sprawa dotyczyła odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym uiszczonej wraz z odsetkami w łącznej wysokości 439.601,00 zł, wobec czego kwota ta stanowiła wartość przedmiotu zaskarżenia, stanowiącą punkt odniesienia przy wyliczaniu wpisu sądowego i stawki wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej. Jednakże Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił zasądzenia kwoty w takiej wysokości, jaka wskazana została w pkt 2 wyroku z dnia 27 lutego 2017 r., w tym szczególności czy stosował w sprawie art. 206 p.p.s.a. Wskazane wyżej mankamenty uzasadnienia sprawiają, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania nie poddaje się kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny i z tego względu musi zostać uchylone. Rozpoznając sprawę ponownie w tym zakresie, Sąd pierwszej instancji uwzględni wskazane wyżej uwagi NSA i uzasadni w sposób prawidłowy podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 2 wyroku z dnia 27 lutego 2017 r. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, postanowił jak w sentencji.