III SA/Wa 1818/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodnicząca Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K.C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia K.C. (dalej zwana "Skarżącą") wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] marca 2017 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Należało oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Niezależnie od powyższego należy wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania orzeczeń organów administracji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie jest instytucją, którą można zastosować do wszystkich aktów wydawanych przez organy administracji. W świetle poglądów wyrażanych w doktrynie możliwość wstrzymania wykonania wykluczono, gdy zaskarżonym aktom nie można nadać w postępowaniu administracyjnym rygoru natychmiastowej wykonalności (por. Z. Kmieciak Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Państwo i Prawo 2003/5/18). Wstrzymanie wykonania związane jest bowiem jedynie z elementem realizacji przyznanych stronie uprawnień bądź wypełnienia nałożonych na nią obowiązków, a więc strefą zdeterminowanych przez normę zachowań. Przez wykonanie aktu należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu jest każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego – adresata aktu, polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów oraz świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Dotyczy to m.in. większości postanowień, które rozstrzygają określone kwestie proceduralne i nie przyznają żadnych uprawnień, ani nie nakładają obowiązków. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji zalicza się do kategorii aktów administracyjnych niepodlegających wykonaniu. Postanowienie to ani nie nakłada na Skarżącą żadnych obowiązków, ani nie przyznaje jej żadnych uprawnień. Jedynym skutkiem prawnym tego postanowienia jest uczynienie wykonalnym aktu, który jako nieostateczny nie podlega, co do zasady wykonaniu, zgodnie z art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 poz. 201 ze zm.). W niniejszej sprawie, aktem tym jest decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych. Decyzja ta, w przeciwieństwie do rzeczonego postanowienia, posiada przymiot wykonalności, w szczególności może być wykonana w drodze postępowania egzekucyjnego i jej wykonanie może zostać wstrzymane przez sąd. Wskazać należy, że w zakresie przedmiotowym postępowania, w sprawie ze skargi na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, kontroli sądowej podlega jedynie zaskarżone postanowienie organu odwoławczego oraz postanowienie organu I instancji, nie zaś decyzja, której nadano rygor. Żądanie wstrzymania wykonania aktu może być rozpatrywane tylko w odniesieniu do aktów pozostających w jej granicach, tzn. będących przedmiotem kontroli i rozstrzygnięcia Sądu w danej sprawie. Skoro zaskarżone postanowienie nie korzysta z przymiotu wykonalności, nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.