II GZ 685/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z J na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1213/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi Z J na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [..] marca 2017 r. nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanego produktu postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 lipca 2017 r. odmówił Z J wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [..] marca 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanego produktu. Z uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji wynika, że Z J w skardze do WSA w Warszawie zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie został przez niego uzasadniony. WSA w Warszawie odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że wykonanie decyzji może narazić skarżącego na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przywołał żadnych okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zatem brak było podstaw do uwzględnienia jego wniosku. Z J złożył zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego zmiany i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący podał, że zapłata nałożonej na niego kary może doprowadzić do znacznej szkody i narazić go na brak środków umożliwiających prowadzenie działalności rolno-produkcyjnej. Nie będzie miał możliwości zakupu pasz dla trzody chlewnej, paliwa, szczepionek, materiałów siewnych i nawozów, a także nie będzie miał możliwości spłacenia pożyczki za kombajn zbożowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie skarżący podał we wniosku, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. Nie wyjaśnił jednak jaką konkretnie szkodę może spowodować wykonanie tej decyzji, ani nie podał jakie skutki mogą wystąpić. Sąd I instancji dysponował jedynie informacją (wynikającą z akt administracyjnych), że nałożona na skarżącego kara w kwocie 107.216 zł stanowi 10 % korzyści majątkowej uzyskanej za wprowadzenie do obrotu trzody chlewnej, nie posiadał natomiast informacji odnośnie ponoszonych przez skarżącego wydatków, co umożliwiłoby ocenę, czy wykonanie decyzji może spowodować dla skarżącego skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Słusznie zatem Sąd I instancji stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego. Ze wskazanych powodów NSA, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.