VII SA/Wa 1978/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...]lipca 2016 r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz.290) po rozpatrzeniu odwołania Pana S. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...].05.2016r. Nr [...], w przedmiocie nakazania Panu S. S. wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku letniskowego, o wymiarach 11,10m x 7,50m zlokalizowanego na działce nr [...]w m. [...]gm. [...]– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił stan sprawy wskazując, że w dniu [...].03.2015r. inspektorzy organu powiatowego przeprowadzili czynności kontrolne w trakcie których ustalono, że na terenie działki nr [...]w m. [...]gm. [...]znajduje się budynek letniskowy o wymiarach 11,10m x 7,50m. Budynek wyposażono w instalację elektryczną i wodociągową. Jak ustalił organ powiatowy obiekt został zrealizowany samowolnie w latach 1990-1991. Następnie decyzją z dnia [...].05.2016r., Nr [...], w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]nakazał Panu S. S. wykonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku letniskowego, o wymiarach 11,1 m x 7,50 m zlokalizowanego na działce nr [...]w m. [...]gm. [...]. Odwołanie od w/w decyzji w ustawowym terminie złożył Pan S. S.. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym organ II instancji stwierdził, że w jego ocenie postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie przez organ stopnia podstawowego było prawidłowe. W ocenie organu odwoławczego nie budziło wątpliwości w świetle materiału dowodowego oraz charakteru spornego obiektu konieczność zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r. Jak wynika bowiem z treści art. 103 ustawy Prawo budowlane z 1994r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 z którego wynika, iż przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Powyższe prowadzić musi do wniosku, iż w przypadku przedmiotowej samowoli budowlanej popełnionej jak bezsprzecznie ustalono przed 1994r. zastosowanie winien mieć przepis art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Stosownie do treści powołanego wyżej przepisu stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Organ wskazał, że jak wynika z treści w/w przepisu jedną z przesłanek umożliwiających legalizację samowoli budowlanej jest zgodność jej lokalizacji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt IIOSK1521/08 celem przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane jest eliminowanie samowoli budowlanej pozostającej w kolizji z przepisami o planowaniu przestrzennym. Zwrot "obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przewidziany pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę" sformułowany został w czasie teraźniejszym. Wykładnia językowa omawianego przepisu wskazuje zatem jednoznacznie, że do oceny stanu faktycznego co do przeznaczenia gruntu stosować należy stan prawny z daty orzekania o skutkach samowoli budowlanej a nie z daty jej realizacji. Zatem zasadne jest dokonanie analizy obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego mając na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, z której wynika, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. W niniejszej sprawie jak ustalił organ I instancji na podstawie pisma Wójta Gminy [...]znak: [...]z dnia [...].12.2014r. dla terenu, na którym znajduje się sporny obiekt brak jest aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz założeń do tego planu. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka nr [...]jest działką leśną. Z kolei jak wynika z informacji udzielonej PINB w [...]przez Wójta Gminy [...]przy piśmie z dnia [...]-07-2015r. w/w działka w dacie budowy spornego budynku stanowiła także grunt leśny. Podkreślono w związku z tym, iż w toku postępowania odwoławczego dotyczącego działki sąsiedniej o nr ew. [...][...]WINB przeprowadził postępowanie dowodowe zmierzające przede wszystkim do ustalenia przeznaczenia terenu, na którym powstał m.in w/w budynek. Przy piśmie Wójta Gminy [...]z dnia [...].05.2016r., znak: [...]przesłano do tut. urzędu kopię uchwały Rady Gminy w [...]z dnia [...].ll.1994r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]wraz z załącznikami graficznymi dotyczącymi m. in. działki nr ew. [...]położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Analiza treści przekazanego do WINB w [...]planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego w/w uchwałą Gminy [...]z dnia [...].ll.1994r. pozwoliła ustalić, iż także działka na której znajduje się sporny budynek położona była na terenach leśnych z zabudową letniskową. Z części opisowej w/w planu wynika, iż był to teren bez możliwości dalszej zabudowy z zakazem przeprowadzania remontów utrwalających istniejącą zabudowę w celu stopniowego przywrócenia terenom funkcji leśnej. Z powyższego w ocenie [...]WINB bezspornie wynika, iż w/w plan miejscowy nie dopuszczał do budowy w sposób legalny nowych obiektów o charakterze odpowiadającym przedmiotowemu budynkowi, ponadto nie dopuszczał aby obiekty wykonywane legalnie poddawane były jakimkolwiek remontom czy rewitalizacji. Tym bardziej zatem w świetle powołanych zapisów brak jest możliwości sanowania budowy obiektów powstałych na w/w terenie w sposób samowolny. W ocenie [...]WINB w świetle powyższego zaszła okoliczność o jakiej mowa w cytowanym wyżej przepisie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przesądzająca o braku możliwości legalizacji samowoli budowlanej polegającej na realizacji budynku letniskowego, o wymiarach 11,1 m x 7,50 m zlokalizowanego na działce nr [...]w m. [...]gm. [...]. Powyższa niezgodność stanowi samoistną przesłankę wskazującą na konieczność nakazania rozbiórki przedmiotowej samowoli budowlanej. Tut. organ przeprowadził, jak to wyżej wskazano także postępowanie zmierzające do ustalenia przeznaczenia przedmiotowego terenu od daty budowy w/w obiektu, które pozwoliło ustalić, że także uprzednio na w/w nieruchomości brak było możliwości realizacji nowych obiektów o tym charakterze a co za tym idzie brak jest podstaw do legalizacji budynków powstałych w sposób samowolny. Ponadto jak wynika z akt sprawy w piśmie z dnia [...].01.2015r. znak: [...]Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...]wskazał, że teren na którym znajduje się m.in przedmiotowa działka położony jest w granicach [...]i [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Z rozporządzeń Wojewody [...]dot. w/w obszarów chronionego krajobrazu z dnia [...]-04-2005r. o numerach odpowiednio [...]i [...]wynika zakaz lokalizowania obiektów budowlanych (w tym także domów letniskowych) w obszarze l00 m od linii brzegów rzek. W niniejszej sprawie jak wynika z jej akt działka skarżącego w całości znajduje się w w/w obszarze wyłączającym możliwość jej zabudowy przedmiotowym budynkiem. Powyższa odległość wynika także z w/w planu zagospodarowania przestrzennego, który również przewidywał obszar chronionego krajobrazu rzeki [...]. Ustosunkowując się do wywodów i zarzutów zawartych w odwołaniu wskazano, iż pozostają one bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Podkreślono, iż w ocenie [...]WINB uchwała właściwego organu dot. przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostaje bez wpływu na ocenę możliwości legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej. Taką możliwość bowiem daje jedynie opracowany, uchwalony i obowiązujący w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego plan miejscowy, nie zaś plany bądź założenia, jego uchwalenia, które nie stanowią prawa miejscowego. Jest to bowiem zdarzenie przyszłe i niepewne, które nie stanowi podstawy do legalizacji przedmiotowego obiektu. Wskazać należy skarżącemu, iż w aktach sprawy znajduje się koperta zawierająca zawiadomienie organu powiatowego z dnia [...]-04- 2016r. o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się stron z aktami sprawy przed wydaniem decyzji kończącej postępowania w ramach nadzoru budowlanego. Powyższa korespondencja nie została przez skarżącego podjęta w terminie. Skargę na tę decyzję złożył S. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucił; 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy — Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy — Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że budynek nie podlega legalizacji ze względu na usytuowanie na działce nieprzeznaczonej pod zabudowę, co zostało ujawnione w rejestrze gruntów, podczas gdy jedynie w oparciu o przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym możliwe jest ustalenie możliwości zabudowy nieruchomości; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 1 ustawy — Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy — Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że budynek swoim usytuowaniem narusza strefę ochronną obszaru chronionego krajobrazu, podczas gdy ocena zgodności z przepisami dotyczy stanu z daty realizacji inwestycji, a wówczas rozporządzenie o ustanowieniu obszaru chronionego krajobrazu nie obowiązywało; 3. naruszenie prawa materialnego, tj. ustaleń miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...]z dnia [...]listopada 1994 r. poprzez jego błędną wykładnię, sprowadzającą się do uznania, że plan na tym terenu dopuszczał istnienie obiektów wybudowanych w sposób legalny, podczas gdy takie obiekty nie istniały w ogóle, a ustalenia odnoszą się do każdego rodzaju zabudów)' niezależnie od tego w jaki sposób powstała; Mając na uwadze podniesione zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw i art. 135, art. 200 oraz art. 61 § 3 Pr.Post.Sąd.Adm.U. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. (dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy, podobnie jak i organ pierwszej instancji, nie miał wątpliwości, że będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej dokonanej pod rządem Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229). W tej sytuacji, ocena prawna co do istnienia podstaw do nakazania rozbiórki takiego obiektu lub braku ku temu podstaw i w związku z tym istnienia podstaw do udzielenia pozwolenia na użytkowanie, o którym mowa w art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. możliwa jest wyłącznie w kontekście art. 37 ust. 1 i 2 tej ustawy. Wynika to z art. 103 ust. 2 obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), co trafnie przyjęły organy nadzoru budowlanego obu instancji orzekające w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, w pierwszej kolejności należy się odnieść do brzmienia przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. Z brzmienia art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. wynika, że przesłanka nakazu rozbiórki, jaką jest wybudowanie obiektu niezgodnie z przepisami (bez wymaganego pozwolenia na budowę) badana jest w odniesieniu do przepisów obowiązujących w okresie budowy obiektu. Na gruncie przepisów obowiązujących w czasie prowadzenia robót budowlanych, z mocy art. 28 Prawa budowlanego z 1974 r., ciążył na inwestorze obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Jego brak kwalifikował zatem zrealizowaną budowę jako samowolę. Poza przesłanką budowy obiektu niezgodnie z przepisami, art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. w ust. 1 i 2 ustawa ta wprowadza dodatkowe przesłanki niezbędne do orzeczenia nakazu rozbiórki jakimi są: położenie na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, powodowanie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia i istnienie innych ważnych przyczyn poza wymienionymi w ust. 1 tego przepisu. Orzeczenie nakazu rozbiórki następuje w razie łącznego spełnienia podstawowej przesłanki nakazu rozbiórki jaką jest wybudowane obiektu niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy oraz którejkolwiek z pozostałych wymienionych przesłanek. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu należy orzec, jeżeli obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Celem tych przepisów jest wyeliminowanie stanu naruszenia prawa i doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami, a nie ukaranie sprawcy samowoli. Legalizacja skutków samowoli budowlanej ma więc na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem obowiązującym w dacie tej legalizacji, a nie w dacie realizacji obiektu budowlanego. Nie sposób bowiem przyjąć, że nielegalnie wybudowany obiekt budowlany ma być doprowadzony do stanu zgodnego z prawem, które już nie obwiązuje. Takie stanowisko, które należy w pełni podzielić, zostało zaprezentowane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że, co do zasady, przepisy o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy to przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji. Jedynie w niektórych przypadkach w odniesieniu do obiektów budowlanych wybudowanych bez pozwolenia na budowę zrealizowanych w sposób niesprzeczny z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie budowy, ale z naruszeniem innych przepisów, głównie przepisów o warunkach technicznych (tzw. samowola materialnoprawna), należy uwzględnić przeznaczenie terenu od daty budowy, jeżeli zakaz zabudowy wprowadzono po wielu latach. Jeżeli przez długi czas dopuszczalna była na danym terenie zabudowa i organy nie podejmowały żadnych działań zmierzających do legalizacji samowolnie wybudowanych tam obiektów to te okoliczności należy rozważyć przy podejmowaniu decyzji o rozbiórce. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę w tej sprawie stanowisko organów nadzoru budowlanego o nakazie rozbiórki nie narusza prawa, ponieważ dom letniskowy, wybudowany w latach 1990-1991, bez pozwolenia na budowę znajduje się na terenie, który, zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., nie jest przeznaczony pod tego rodzaju zabudowę. Działka o nr ew. [...]w dacie budowy była działką leśną, według planu miejscowego, który utracił moc również nie była przeznaczona pod taką zabudowę (chociaż plan dopuszczał już istniejącą zabudowę) i nie jest obecnie objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który zmieniałby przeznaczenie gruntów leśnych. Nie wydano także decyzji zmieniającej przeznaczenie działki, a zatem jest to nadal działka leśna. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu znajduje się w fazie sporządzania. Przede wszystkim jednak z niespornych ustaleń organów wynika, że działka nr [...]położona jest w strefie zakazu zabudowy wynikającej z postanowień w granicach rozporządzeń Wojewody [...]dot. [...]i [...][...]obszarów chronionego krajobrazu z dnia [...].04.2005r. o numerach odpowiednio [...]i [...], która obejmuje obszar l00 m od linii brzegów rzek. Przy czym wykładnia językowa art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. prowadzi więc do wniosku, że wszystkie przesłanki rozbiórki obiektu budowlanego (a rozumując a contrario - przesłanki legalizacji samowoli budowlanej) określone w tych przepisach należy odnosić do daty orzekania przez organ administracji. Niezależnie zatem od zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 r., na który powołuje się strona skarżąca, legalizacja obiektu była niemożliwa z powołanych wyżej przyczyn. Odnosząc się jednak do zapisów planu z 1994 r. nie sposób nie zauważyć, że jego zapisy nie pozwalały na uzyskanie pozwolenia na budowę. Zatem przyjęcie, że mógł być podstawą zalegalizowania budowy pozostawało by w oczywistej sprzeczności z zasadą sprawiedliwości społecznej. Osoba dokonująca budowy niezgodnie z prawem była by lepiej traktowana niż osoba chcąca działać w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym. Wykazanie, że obiekt budowlany znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod zabudowę, w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w przypadku nieuchwalenia przez gminę planu miejscowego wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji jest możliwe w szczególności, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tej sprawie teren, na którym wybudowany zostały dom letniskowy nie jest objęty planem miejscowym, a decyzja o warunkach zabudowy nie została wydana, co nie jest kwestionowane. Nie dokonano tez zmiany przeznaczenia terenu leśnego na budowlany. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że obiekt ten znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod zabudowę. Niezależnie od wskazanych wyżej okoliczności wskazać należy, że przymusowa rozbiórka może być nakazana również wtedy, gdy budowa spowodowała niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia, których usunięcie nie jest możliwe przez wydanie nakazu dokonania w obiekcie zmian lub przeróbek w trybie art. 40 p.b. z 1974 r. W przedmiotowej sprawie niedopuszczalna zabudowa na terenie parku krajobrazowego powoduje pogorszenie warunków użytkowych, których usunięcie w trybie ww. przepisu nie jest możliwe. Słusznie zatem organ odwoławczy uznał, że doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu zgodnego w realiach niniejszej sprawy było niemożliwe. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, utrzymująca mocy decyzję nakazującą, na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z 1974 r. - Prawo budowlane, wydana została zgodnie z prawem i z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę jako bezzasadną oddalił.