I OSK 222/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 października 2017 roku sygn. akt II SA/Bk 489/17 w sprawie ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 24 października 2017 r. oddalił skargę S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Wójt Gminy S. odmówił S. H. przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na to, że wysokość dodatku mieszkaniowego stanowiąca różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez wnioskodawcę okazała się wartością ujemną. Organ powołał się na art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 180, ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe w lokalu nr [...] w P. Faktycznie zajmowana przez niego powierzchnia mieszkalna wynosi 35,5 m2, zaś średni miesięczny dochód w okresie pełnych trzech miesięcy kalendarzowych poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wynosił 1103,20 zł. W ocenie organu I instancji S. H. w złożonym wniosku o dodatek mieszkaniowy błędnie zaznaczył, że zajmowany przez niego lokal wyposażony jest centralnie w ciepłą wodę oraz sieciowe centralne ogrzewanie. Organ wyjaśnił, że w gminie S. nie ma doprowadzonego do budynków jednorodzinnych sieciowego centralnego ogrzewania i centralnie ciepłej wody. Z tej przyczyny organ uznał za właściwe uwzględnienie przy ustaleniu wysokości dodatku mieszkaniowego ryczałtu za brak centralnego ogrzewania, brak centralnie ciepłej wody i gazu przewodowego w kwocie 124,54 zł. Wskazał także, że do wydatków poniesionych przez wnioskodawcę nie może zostać wliczona opłata miesięczna za śmieci w kwocie 6,00 zł, ponieważ została opłacona dopiero w styczniu 2017 r. (opłata za 6 miesięcy). Zaznaczył ponadto, że z uwagi na to, że wnioskodawca posiadał nadpłatę za zużycie wody w III kwartale, uwzględniona została kwota faktycznie opłacona, tj. 19,64 zł, którą podzielono na trzy miesiące i otrzymano kwotę 6,55 zł. Odwołanie od tej decyzji wniósł S. H., podnosząc, że zajmowany przez niego lokal jest wyposażony w instalację centralnego ogrzewania i ciepłej wody, nie posiada jedynie gazu przewodowego ze źródła zewnętrznego. Zdaniem odwołującego się organ powinien uwzględnić wydatki za śmieci, bowiem nie okres, za jaki zostały poniesione, jest istotny, a data zapłaty. Ponadto S. H. zarzucił organowi, że pomniejszył opłaty za wodę o istniejącą nadpłatę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] maja 2017 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, wskazując, że organ pierwszej instancji prawidłowo pominął wydatki za wywóz śmieci, które zostały uiszczone dopiero w dniu 4 stycznia 2017 r. Wysokość dodatku mieszkaniowego ustala się bowiem w oparciu o wydatki naliczone i poniesione w ostatnim miesiącu przed złożeniem wniosku, którym w rozpoznawanej sprawie jest listopad 2016 roku. Organ II instancji stwierdził, że Wójt Gminy S. nieprawidłowo pomniejszył wydatki poniesione za zużycie wody o kwotę istniejącej nadpłaty. Kolegium zaznaczyło jednocześnie, że wydatki nie mogą być w ogóle uwzględnione, bowiem z przedłożonego przez wnioskodawcę rachunku wynika wprost, że zostały naliczone za okres od dnia 1 lipca do dnia 30 września 2017 r., a dla ustalenia dodatku mieszkaniowego w niniejszej sprawie, wszczętej wnioskiem z dnia 9 grudnia 2016 r., brane winny być pod uwagę wydatki naliczone za miesiąc listopad 2016 r. i poniesione przed złożeniem wniosku. Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii wyposażenia lokalu w instalację centralnego ogrzewania oraz ciepłej wody ze źródła zewnętrznego, organ II instancji podzielił stanowisko wyrażone w tej kwestii przez organ pierwszej instancji, wskazując, że w świetle art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych tylko ogrzewanie lokalu mieszkalnego z sieci zewnętrznej może być uznane za wyposażenie lokalu w centralne ogrzewanie. Podobnie zdaniem Kolegium ma się sprawa z instalacją ciepłej wody. Skargę na powyższą decyzję wniósł S. H., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa; art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, tj. brak pouczenia o niezbędności dostarczenia rachunku za wodę za IV kwartał; art. 139 k.p.a. poprzez naruszenie zakazu reformationis in peius; art. 27 § 1a k.p.a. - naruszenie zasady obiektywnego rozstrzygania sprawy poprzez dwukrotne wydanie decyzji w postępowaniu odwoławczym w tej samie sprawie przez ten sam skład osobowy Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Ponadto podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych poprzez niezastosowanie opłat za energię cieplną a przyjęcie kwoty ryczałtów, co spowodowało odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego; art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych poprzez jego zastosowanie i przyjęcie kwoty ryczałtów zamiast opłat za energię cieplną, co spowodowało odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego; § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych poprzez jego zastosowanie i niezastosowanie § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, tj. doliczenie do wydatków kwot ryczałtów zamiast opłaty za energię cieplną, co spowodowało odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego; art. 6 ust 4 pkt 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych poprzez jego zastosowanie tj. doliczenie do wydatków kwot ryczałtów zamiast opłaty za energię cieplną, co spowodowało odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego; art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i § 2 ust. 1 pkt 1 oraz § 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podstawą ustalania kwoty należnego dodatku mieszkaniowego są wydatki naliczone i poniesione za ostatni miesiąc przed złożeniem wniosku, w przedmiotowej sprawie za listopad 2016 r., co skutkowało nieuwzględnieniem ponoszonych wydatków za wodę i wywóz śmieci. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę, uznając ją za niezasadną. W ocenie Sądu I instancji organy administracji prawidłowo ustaliły, że w przypadku skarżącego brak jest podstaw do przyznania dodatku mieszkaniowego. Prawidłowo określono wydatki stanowiące podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd przyznał rację organowi II instancji co do tego, iż tylko ogrzewanie lokalu mieszkalnego z sieci zewnętrznej może być uznane za wyposażenie lokalu w centralne ogrzewanie. Wskazał, że fakt umieszczenia przez skarżącego centralnego ogrzewania w odrębnym pomieszczeniu nie oznacza spełnienia przesłanki wyposażenia lokalu w instalacje pochodzące z zewnętrznego źródła. Nie jest to bowiem sieć zewnętrzna, ale sieć wykorzystywana indywidualnie, jedynie na własne potrzeby przez samego skarżącego. Dlatego zdaniem Sądu słusznie w sprawie niniejszej wydatki centralnego ogrzewania, ciepłej wody i gazu obliczono ryczałtem, zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817, ze zm.). Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył S. H., zaskarżając go w całości wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto zasądzenie kosztów zastępstwa sądowego oraz przyznanie pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku nieodpowiadające wymogom tego przepisu, w szczególności przez niepełne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nieprzeprowadzenie prawidłowego wywodu dotyczącego interpretacji pojęcia "instalacja doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania oraz instalacja ciepłej wody z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym", a także przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej nieuwzględnienia w miesięcznych wydatkach ponoszonych przez skarżącego opłaty za wywóz nieczystości oraz wydatków za wodę; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów dotknięte było wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie; - art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka wskazanego w ustawie polegającego na uwzględnieniu skargi, mimo że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym zdjęcia doręczone przez skarżącego, jak również prywatna opinia, pozwalał stwierdzić, że lokal zajmowany przez skarżącego wyposażony jest w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania oraz instalację ciepłej wody z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię: - art. 6 ust. 6 i 7 w związku z art. 6 ust. 4 pkt 6 i 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych poprzez błędne uznanie, że lokal zajmowany przez skarżącego nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania oraz w instalację ciepłej wody z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, a w konsekwencji przyjęcie kwoty ryczałtów zamiast rzeczywistych ponoszonych przez skarżącego wydatków na zakup opału oraz wydatków związanych z opłatą za energię elektryczną, podczas gdy do lokalu zajmowanego przez skarżącego dobudowana jest tzw. "dobudówka", w której znajduje się kotłownia, pomieszczenie to ma oddzielne wejście, nie służy celom mieszkaniowym, jest samodzielnym budynkiem, stanowi więc zewnętrzne źródło znajdujące się poza lokalem mieszkalnym, co nakazuje wręcz przyjąć, że lokal skarżącego wyposażony jest w takie instalacje - lokal ten spełnia więc kryteria określone w wymienionej wyżej ustawie i w związku z powyższym do obliczenia dodatku mieszkaniowego powinny zostać uwzględnione wszystkie ponoszone przez skarżącego wydatki; - art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 oraz § 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podstawą ustalania kwoty należnego dodatku mieszkaniowego są wydatki naliczone i poniesione za ostatni miesiąc przed złożeniem wniosku, w przedmiotowej sprawie za listopada 2016 r., co skutkowało nieuwzględnieniem wydatków ponoszonych przez skarżącego za wodę i wywóz nieczystości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z żadnego przepisu ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie wynika, że zewnętrznym źródłem centralnego ogrzewania i ciepłej wody ma być źródło sieciowe. W ocenie autorki skargi kasacyjnej użycie w ustawie pojęcia instalacja centralnego ogrzewania z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym oznacza, że źródłem takim może być każde źródło zewnętrzne, aby tylko znajdowało się poza lokalem mieszkalnym. Gdyby zaś ustawodawcy chodziło o sieć gminną rozumianą jako źródło sieciowe użyłby takiego określenia, nie dopuszczając do interpretacji tego pojęcia. Autorka skargi kasacyjnej podała, że centralne ogrzewanie u skarżącego kasacyjnie działa na podobnej zasadzie jak centralne ogrzewanie w bloku, który nie jest podłączony do sieci zewnętrznej, ale ma własną kotłownię i ciepło doprowadzane jest do poszczególnych lokali właśnie z tej kotłowni. W takiej sytuacji organy przyjmują zaś, że lokale te są wyposażone w sieć centralnego ogrzewania ze źródła znajdującego się poza danym lokalem mieszkalnym. Ponadto wskazano, że wraz z wnioskiem z dnia 9 grudnia 2016 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego skarżący kasacyjnie przedstawił dowód opłaty za wywóz śmieci za I półrocze (2016 r.). Nie mógł przedstawić opłaty za II półrocze, bowiem uiścił ją dopiero w dniu 4 stycznia 2017 r. Organ otrzymał ją w późniejszym terminie, jednak nie uwzględnił w poniesionych przez wnioskodawcę wydatkach żadnej z tych opłat, chociaż z ich treści wynika, że zostały naliczone i opłacone za każdy miesiąc 2016 roku. W ocenie autorki skargi kasacyjnie zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych należało je przeliczyć na okresy miesięczne. Skoro bowiem przepis ten pozwala na zbiorcze, tj. za okresy dłuższe niż miesiąc, naliczanie i opłacanie wydatków, to znaczy, że muszą one jedynie dotyczyć miesiąca, w którym składany jest wniosek, a mogą być zapłacone zarówno przed, jak i po tym miesiącu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że rozpoznając skargę kasacyjną – po myśli art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.) – Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna jest częściowo zasadna. Trafnie zarzuca skarżący kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ administracji w miesięcznych wydatkach ponoszonych przez skarżącego opłat za wywóz nieczystości oraz wydatków za wodę, w szczególności Sąd nie wskazał podstawy prawnej w oparciu, o którą stanowisko organu w tym zakresie uznał za prawidłowe, co stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Stosownie bowiem do art. 141 § 4 p.p.s.a sąd zobowiązany jest podać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Skarżący w toku całego postępowania administracyjnego podnosił niezasadne nieuwzględnienie wydatków, które poniósł za wywóz śmieci i za wodę. W tym zakresie podniósł też wyraźny zarzut w skardze ( pkt II. 5). Kwestia ta ma istotne znaczenie dla ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego, co w sposób oczywisty wynika z zapisów art. 6 ust. 3, ust. 4 pkt 6 i ust. 6 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych a także z § 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 rozporządzenia RM w sprawie dodatków mieszkaniowych. Tymczasem Sąd pierwszej instancji po przytoczeniu szeregu przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie jedynie stwierdził, że "W ocenie Sądu prawidłowo, w sprawie niniejszej określono wydatki stanowiące podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego". Brak uzasadnienia stanowiska Sądu pierwszej instancji w tym zakresie, uniemożliwia Sądowi kasacyjnemu odniesienie się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej dotyczących nieprawidłowego ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego. Zatem uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można natomiast zgodzić się z zarzutami naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał stwierdzić, iż lokal skarżącego wyposażony jest w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania oraz instalację ciepłej wody z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym. Wbrew bowiem tym twierdzeniom, Sąd nie zakwestionował stanowiska skarżącego w zakresie stanu faktycznego. Nie budzi bowiem wątpliwości, że skarżący ogrzewając swój lokal i ciepłą wodę, korzysta z kotłowni znajdującej się w "dobudówce" do budynku, w którym znajduje się jego lokal. Różnica stanowisk między skarżącym a Sądem, który zaaprobował stanowisko organów, wynika natomiast z tego, że zdaniem Sądu wykładnia art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych powoduje, że w takich okolicznościach należy uznać, iż lokal mieszkalny skarżącego nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania i w instalację ciepłej wody z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym. Natomiast skarżący stoi na stanowisku odmiennym, że lokal posiada taką instalację. Zatem te rozbieżne stanowiska należy ocenić na gruncie zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 6 ust. 6 i ust. 7 w zw. z art. 6 ust. 4 pkt 6 i 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trafne jest w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji. Powtórzyć należy za tym Sądem, że z treści art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika, że aby wydatki nie były wyliczone ryczałtowo lokal musi być wyposażony w instalację ciepła, ciepłej wody, gazu z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym. Wykładnia tego przepisu wskazuje, że tylko ogrzewanie lokalu mieszkalnego z sieci zewnętrznej może być uznane, za wyposażenie lokalu w centralne ogrzewanie. W gminie w której zamieszkuje skarżący nie ma budynków jednorodzinnych, do których byłoby doprowadzone sieciowe centralne ogrzewanie i centralnie ciepła woda. Fakt umieszczenia przez skarżącego kotłowni w odrębnym pomieszczeniu, nie oznacza spełnienia przesłanki wyposażenia lokalu w instalacje pochodzące z zewnętrznego źródła. Nie jest to bowiem sieć zewnętrzna ale sieć wykorzystywana indywidualnie, jedynie na własne potrzeby przez samego skarżącego. Dlatego słusznie w sprawie niniejszej wydatki centralnego ogrzewania, ciepłej wody obliczono ryczałtem, zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia. Dodać do tego należy, że Lokal skarżącego znajduje się w domu jednorodzinnym, a tzw. "dobudówka" w której znajduje się kotłownia, nie stanowi wbrew wywodom autora skargi kasacyjnej samodzielnego budynku. Twierdzenie to nie jest niczym poparte. Ze złożonych przez skarżącego do akt zdjęć w sposób oczywisty wynika, że kotłownia znajduje się w przybudówce domu jednorodzinnego, która jest częścią tego budynku. To, że do tej przybudówki jest oddzielne wejście i ze względów oczywistych nie służy celom mieszkaniowym, nie zmienia faktu, że kotłownia znajduje się w budynku jednorodzinnym, w którym znajdują się pomieszczenia mieszkalne skarżącego. To dodatkowo wskazuje, że lokal mieszkalny skarżącego znajdujący się w tym budynku nie jest wyposażony w instalacje doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania i instalację ciepłej wody z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym w rozumieniu art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Intencją ustawodawcy było uproszczenie ustalania wysokości dodatków mieszkaniowych poprzez ustalenie osobom korzystającym z własnego źródła ogrzewania i ciepłej wody znajdującego się w budynku jednorodzinnym, w którym jest też lokal mieszkalny tej osoby, ryczałtu na zakup opału. Źródło doprowadzające energię cieplną musi być nie tylko na zewnątrz lokalu ale być doprowadzane centralnie (sieciowe). Przy czym chodzi o centralne (sieciowe) doprowadzanie ogrzewania i ciepłej wody a nie centralne ogrzewanie i centralne doprowadzanie ciepłej wody jw. rozumieniu instalacji znajdującej się wewnątrz budynku jednorodzinnego. Z tą ostatnią sytuacją mamy do czynienia w przypadku lokalu skarżącego. Z tych względów nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 6 ust. 6 i ust. 7 w zw. z art. 6 ust. 4 pkt 6 i 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Mając na uwadze to, że część zarzutów okazała się zasadna, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Sąd ten ponownie rozpoznając sprawę oceni zarzuty skarżącego dotyczące nieuwzględnienia w miesięcznych wydatkach ponoszonych przez skarżącego opłaty za wywóz nieczystości oraz wydatków za wodę i ewentualny wpływ tej okoliczności na odmowę przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego, oczywiście przy uwzględnieniu stanowiska NSA w kwestii prawidłowości ustalenia ryczałtu za energię cieplną i ciepłą wodę. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 254 i art. 258-261 p.p.s.a.