IV SA/Wa 446/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2016r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO, organ odwoławczy), po rozpoznaniu odwołania A. N. i A. K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] ( dalej organ I instancji ) z dnia [...] września 2016r. nr [...] w sprawie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z dnia 16 grudnia 2015 r. K. K. i A. K. wystąpili o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku obory 120 DJP z wewnętrznym zbiornikiem na gnojowicę pod rusztami oraz silosami na kiszonkę o pow. do 1000 m2, na działce ew. nr [...] położonej w [...], gmina [...], załączając do wniosku m.in. kartę informacyjną przedsięwzięcia. W toku postępowania organ pierwszej instancji uzyskał: - opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: "PPIS") z dnia 13 stycznia 2016r. nr [...], że nie jest wymagane dla w/w inwestycji przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, - opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia 5 lutego 2016r. nr [...]. (dalej: "RDOŚ"), że dla przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W toku postępowania wnioskodawcy złożyli podanie o zmianę danych karty informacyjnej przedsięwzięcia, polegającą na zwiększeniu powierzchni zabudowy do 1600 m2, przy zachowaniu dotychczas wskazywanej obsady maksymalnie 120 DJP. Poinformowane o zmianie PPIS i RDOŚ, podtrzymały dotychczasowe opinie. Wpłynęła również negatywna opinia A. N. i A. K.. W tak ustalonym stanie faktycznym, Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku obory 120 DJP z wewnętrznym zbiornikiem na gnojowicę pod rusztami oraz silosami na kiszonkę o pow. do 1000 m2. W dniu 20 czerwca 2016r. do Urzędu Gminy w [...] wpłynął protest mieszkańców [...] przeciwko planowanej inwestycji. Pismem z dnia 22 czerwca 2016r. skierowanym do Rady Gminy [...], K. K. odniósł się do zarzutów zawartych w proteście. Protest przeciwko planowanej budowie złożyli również A. N., A. K., D. T., M. T. L. T., R. G. i P. G. podnosząc, że inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] Wójt Gminy [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Podobnie jak organy opiniujące - PPIS i RDOŚ – organ I instancji uznał, że ze względu na skalę i rodzaj inwestycji przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami o ochronie przyrody Kwestionując powyższą decyzję, A. N. i A. K. złożyły odwołanie, w którym zarzuciły naruszenie przepisów postępowania poprzez wadliwe wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów o planie zagospodarowania przestrzennego. Odwołujące się wskazały, że organ I instancji przyjął do dalszego procedowania kartę informacyjną przedsięwzięcia, zawierającą dane nieprawdziwe o położeniu inwestycji poza [...] Obszarem Chronionego Krajobrazu. Organ miał też naruszyć przepisy dotyczące planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczającego na tym terenie zabudowę zagrodową i jednorodzinną a nie same budynki gospodarcze. Zarzucono także, że nie został uwzględniony protest mieszkańców. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że organ pierwszej instancji wystąpił do RDOŚ i PPIS o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Obydwa organy współdziałające, po analizie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz karty informacyjnej przedsięwzięcia wraz z załącznikami, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz jego ocenach oddziaływania na środowisko ( t.j. Dz. U. z 2016r. , poz.353 ze zm.), dalej zwanej ustawą, wyraziły opinię o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, szczegółowo uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, iż przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Zdaniem Kolegium, nie ma podstaw, aby przedłożonemu przez inwestora dokumentowi odmówić waloru wiarygodności i nie przyjąć go za podstawę ustaleń faktycznych. Wbrew twierdzeniom odwołujących, sprawa została dogłębnie przeanalizowana w oparciu o kompletny materiał dowodowy, zarówno przez organy współdziałające - organ ochrony środowiska (RDOŚ) i organ ochrony sanitarnej (PPIS), jak i organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej (organ gminy). W sprawie uwzględniono obowiązujące przepisy w zakresie wydania decyzji w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przy rozpatrywaniu sprawy - zdaniem SKO - uwzględniono poza innymi uwarunkowaniami, także skalę przedsięwzięcia, wielkość zajmowanego terenu, kwestie emisji i występowania innych uciążliwości, jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium, zasadnie organ pierwszej instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Nadto, SKO stwierdziło, że teren planowanego przedsięwzięcia objęty jest planem zagospodarowania przestrzennego wsi J. N. i J. S. zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2004r. opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z 2005r. Nr [...], poz.[...]. Zgodnie z zapisami planu działka nr [...] położona jest na terenach zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej – 36 MR/MN i w ocenie organu planowana inwestycja nie narusza tych zapisów. Organ wyjaśnił, że na należącej do wnioskodawców działce nr [...] w [...] znajduje się m.in. budynek mieszkalny. Organ stwierdził, że zabudowa zagrodowa rozumiana jako łączne zainwestowanie domem mieszkalnym i zabudowaniami gospodarskimi dla danego gospodarstwa rolnego, może składać się z szeregu nieruchomości położonych w rożnych miejscach powiązanych ze sobą w sposób organizacyjno – gospodarczy. W skardze na powyższą decyzję A. K. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez wadliwe wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów o planie zagospodarowania przestrzennego, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, sąd skargę oddala w całości lub w części. W ocenie składu orzekającego, organy prowadzące postępowanie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych postanowień. Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie prowadzące do wydania decyzji środowiskowej regulują przepisy powołanej już wcześniej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy). W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach kpa, winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w tym przedmiocie (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 234/16). W sprawie nie ulega wątpliwości, iż planowana inwestycja została - na mocy § 3 ust. 1 pkt 102, ( tj. chów lub hodowla zwierząt, innych niż wymienione w § 3 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. - zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko nie została pozostawiona organom wydającym decyzje środowiskowe, lecz wynika z przepisów prawa tj. powołanego wcześniej rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie to jednoznacznie wskazuje, które przedsięwzięcia mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również te, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a przy określaniu wskazanych przedsięwzięć uwzględniono uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. Z przepisu § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia wynika, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oczywiście powyższa okoliczność nie oznacza, że w sposób automatyczny powstaje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek ten może być nałożony przez organ prowadzący postępowanie w razie stwierdzenia, że jest to konieczne by wydać decyzje środowiskową, w związku ze stwierdzeniem, że konkretne przedsięwzięcie, z uwagi na uwarunkowania w jakich ma powstać i funkcjonować może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując tej oceny organ winien kierować się uwarunkowaniami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy, które wskazują, że organ powinien w zakresie tej oceny uwzględnić m.in. rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do ww. kryteriów oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podkreślenia jednak wymaga, że obowiązek łącznego uwzględnienia uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy nie oznacza, że dla ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia we wszystkich wymienionych w tym przepisie uwarunkowaniach. Uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy mają bowiem charakter ogólny i choć organ musi je wszystkie przeanalizować to nie oznacza, że przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją. Nie każde bowiem przedsięwzięcie będzie związane z wykorzystaniem zasobów naturalnych, czy też będzie występowało ryzyko jego awarii. Dlatego oczywistym jest, że pomimo sformułowania, że należy "uwzględnić łącznie" wskazane uwarunkowania, ich ocena ograniczy się tylko do tych, które realnie występują w danej sprawie. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, stanowisko organów obu instancji zasługuje na uwzględnienie. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia odpowiadają prawu, a organy stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia przedstawiły jakie okoliczności zostały wzięte pod uwagę. W pierwszej kolejności podkreślić wypada, iż karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem, w którym przedstawione zostaje planowane przedsięwzięcie. Jest to swego rodzaju prezentacja inwestycji, na podstawie której organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje tę decyzję lub stwierdza konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływań na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zakres karty informacyjnej przedsięwzięcia reguluje ustawa, czyli - w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy - jest to art. 3 pkt 5 ustawy. Przywołany przepis wskazywał, że karta informacyjna przedsięwzięcia to dokument zawierający podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, w szczególności dane o: a) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, b) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, c) rodzaju technologii, d) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego, e) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, f) rozwiązaniach chroniących środowisko, g) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, h) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko, i) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, j) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić wypada, iż inwestor składając wniosek inicjujący postępowanie w sprawie dołączył do niego dokument, czyli kartę informacyjną przedsięwzięcia, która - po uzupełnieniu dokumentacji o kwestie w zakresie ochrony środowiska gruntowo – wodnego przed zanieczyszczeniami na skutek wezwania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - oceniona została jako kompletna, zatem mogąca stanowić podstawę do wydania rozstrzygnięć w sprawie planowanej inwestycji - budowy nowego budynku inwentarskiego służącego w gospodarstwie rolnym do hodowli bydła mlecznego, cieląt oraz produkcji mleka. Sąd podziela powyższą ocenę. Także wyspecjalizowane organy uzgadniające, czyli regionalny dyrektor ochrony środowiska i inspektora sanitarny, wydali w sprawie pozytywne uzgodnienia, co stanowiło asumpt do wydania kontestowanych w sprawie rozstrzygnięć. Oczywiście stanowisko podmiotów opiniujących w sprawie wydania decyzji środowiskowej nie jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie i to do niego należy ostateczna ocena, jednak treść decyzji pierwszoinstancyjnej potwierdza, że organ wywiązał się z obowiązku przeprowadzenia samodzielnej analizy z uwzględnieniem uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy i scharakteryzował zamierzone przedsięwzięcie z uwzględnieniem służącej mu infrastruktury, przedstawił charakterystykę terenu inwestycji z uwzględnieniem jego położenia względem najbliższych obszarów Natura 2000 i [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, a także określił rodzaj i cechy spodziewanego oddziaływania inwestycji na poszczególne elementy środowiska. Prawidłowo ustalono, że teren planowanego przedsięwzięcia objęty jest planem zagospodarowania przestrzennego wsi J. N. i J. S. zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2004r. opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z 2005r. Nr [...], poz.[...]. Zgodnie z zapisami planu działka nr [...] położona jest na terenach zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej – 36 MR/MN i w ocenie organu planowana inwestycja nie narusza tych zapisów. Organ wyjaśnił, że na należącej do wnioskodawców działce nr [...] w [...] znajduje się m.in. budynek mieszkalny. Powołując się na orzecznictwo ( wyrok Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2012r. sygn.. akt IV SA/Wa 523/12 ), organ stwierdził, że zabudowa zagrodowa rozumiana jako łączne zainwestowanie domem mieszkalnym i zabudowaniami gospodarskimi dla danego gospodarstwa rolnego, może składać się z szeregu nieruchomości położonych w rożnych miejscach powiązanych ze sobą w sposób organizacyjno – gospodarczy. Na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów (w tym wniosku i karty informacyjnej) organy słusznie stwierdziły, że wydanie dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest możliwe bez przeprowadzenia uprzedniej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia zasad postępowania, Sąd wyjaśnia, że w jego ocenie żaden z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego regulujących te kwestie nie został naruszony. W szczególności należy dostrzec, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem praw strony, która w toku postępowania informowana była o możliwości zapoznania się z zebranymi w sprawie dokumentami przed wydaniem decyzji w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto, wszelkie pisma i wnioski stron były przedmiotem uwagi organów, które kompleksowo wyjaśniły sprawę i wszelkie okoliczności z nią związane, czemu dały wyraz z uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć, które zostały skonstruowane stosownie do wymagań określonych art. 107 § 3 k.p.a. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi w całości.