I SA/Rz 911/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T. S. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 6 czerwca 2017 r. I SA/Rz 911/16 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi T. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność organu egzekucyjnego p o s t a n a w i a utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy Skarżący T. S. wezwany do wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie, zwrócił się ponownie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu radcy prawnego lub adwokata. Uzasadniając zgłoszone żądanie podał, że nie jest stroną w sprawie, nie on wywołuje postępowania sądowe oraz że kompetencja, uczciwość, praca, pokora, służebność zobowiązują. Podał, że osiąga dochód w kwocie 3.300 zł z tytułu uposażenia rodzinnego. Wskazał również, że posiada ogromny deficyt po uwzględnieniu wydatków z dochodami oraz podając, że miesięczny koszt utrzymania więźnia to 3.150 zł. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2017 r. I SA/Rz 911/16 referendarz sądowy odmówił zmiany postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 stycznia 2017r. sygn. akt I SA/Rz 911/16 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Referendarz sądowy podał, że skarżący obecnie domaga się przyznania prawa pomocy w identycznym zakresie, jak wniosek rozpoznany postanowieniem z dnia 11 stycznia 2017 r., a zatem zasadne jest wykorzystanie w niniejszej sprawie instytucji zawartej w art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: Ppsa). Przepis ten stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Z mocy art. 167a § 1 Ppsa, wskazane unormowanie może być także stosowane przez referendarza sądowego w odniesieniu do własnych postanowień. Zdaniem referendarza sądowego analiza danych przedstawionych przez skarżącego w niniejszym wniosku, oraz tych podanych uprzednio, prowadzi do wniosku, że skarżący nie wskazał na okoliczności, które uzasadniałyby wzruszenie prawomocnego postanowienia z dnia 11 stycznia 2017 r. Dodatkowo, zarówno stan majątkowy skarżącego oraz jego sytuacja rodzinna, a także wysokość uzyskiwanych przez skarżącego dochodów nie uległa zmianie. We wniesionym sprzeciwie skarżący podał, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie poświęca miejsca przepisowi art. 77 Konstytucji RP, przy czym jego zdaniem stanowi on koronny przepis. Wskazał również, że opisał całość sprawy i ona musi być w niej decydująca. Podniósł także, że obowiązuje służebność sądu w stosunku do pokrzywdzonych, przy czym sąd powinien czynić wszystko, aby sprawiedliwości stało się zadość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Art. 260 § 1 i 2 Ppsa stanowi, iż rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Mając na względzie powyższe, skarżący występując z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy domaga się zmiany postanowienia referendarza sądowego z dnia 11 stycznia 2017 r. I SA/Rz 911/16. Wobec powyższego, jego wniosek podlega rozpoznaniu w trybie art. 165 Ppsa, natomiast przesłanką modyfikacji orzeczenia na podstawie powyższego przepisu jest zmiana okoliczności sprawy, przez które przy rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy należy rozumieć dane dotyczące sytuacji rodzinnej, stanu majątkowego i dochodów wnioskującego o takie wsparcie. Są one, bowiem decydujące w kontekście przyznania prawa pomocy. Zmiana okoliczności sprawy musi być przy tym na tyle istotna, aby uzasadniała modyfikację tego orzeczenia. Skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 2 Ppsa). W myśl, zatem art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa jego obowiązkiem było wykazanie, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie Sądu analiza wniosku skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że wykazał on istotną okoliczność, a zatem zaskarżonym postanowieniem referendarz sądowy w pełni zasadnie odmówił przyznania mu prawa pomocy. Zdaniem Sądu, na podstawie złożonych przez skarżącego oświadczeń o wysokości osiąganych przez rodzinę dochodów oraz wysokości comiesięcznych wydatków, słusznie referendarz sądowy wskazał, że sytuacja majątkowa skarżącego nie uległa zmianie. Jeżeli zatem nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 165 Ppsa, to nie było też podstaw do zmiany prawomocnego postanowienia z dnia 11 stycznia 2017 r. Dodatkowo wskazać należy, iż skarżący we wniesionym sprzeciwie nie wskazuje na zmianę okoliczności, która mogłaby skutkować zmianą prawomocnego orzeczenia. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2 Ppsa, Sąd utrzymał zaskarżone postanowienie referendarza sądowego w mocy.