III SA/Kr 559/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2017 r. sprawy ze skargi P. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod Firmą: A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. D. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2016, poz. 1907) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia 6 września 2016 r. nałożył na P. D. karę pieniężną w wysokości 1000 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrując bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Powyższe stwierdzono w dniu 6 września 2016 r. podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w miejscowości Z na autostradzie A4, zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki Volvo nr rej. [...], wraz z naczepą marki Schmitz o nr rej. [...]. Pojazdem kierował J. A., wykonując krajowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy P. D. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli. Od powyższej decyzji odwołanie złożył P. D. podnosząc, że w pojazdach zarejestrowanych przed dniem 1 października 2012 r. nie ma obowiązku instalacji tachografu spełniającego wymagania art. 2 pkt 3.1 rozporządzenia nr 1266/2009. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 24 marca 2017 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) i rozporządzenia WE nr 561/2006. Zgodnie z art. 46 rozporządzenia 165/2014 "w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo- od daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu- przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia." Zgodnie z treścią przepisów załącznika IB rozporządzenia Rady nr 3821/85, Rozdział I lit f) "kalibracja" oznacza: aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu przechowywanych w pamięci danych. Parametry pojazdu obejmują identyfikację pojazdu (numery VIN, VRN i kod rejestrującego państwa członkowskiego) i charakterystyki pojazdu, (w, k, l, wielkość opon, ustawienie ogranicznika prędkości (w stosownych przypadkach), bieżący czas UTC, bieżąca wartość licznika kilometrów). Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji ustalił, iż pojazd marki Volvo nr rej. [...] jest wyposażony w cyfrowe urządzenie rejestrujące składające się z przyrządu rejestrującego, marki S o numerze seryjnym [...], które zostało wyprodukowane w czerwcu 2015 r., a zainstalowane zostało w kontrolowanym pojeździe po raz pierwszy w dniu 12.01.2016 r. Powyższe ustalono jednoznacznie na podstawie danych cyfrowych pobranych z urządzenia rejestrującego. Przedmiotowe urządzenie posiadało zatem funkcję podłączenia drugiego niezależnego sygnału ruchu. Wskazane urządzenie rejestrujące, sparowano z impulsatorem (czujnikiem ruchu) o numerze seryjnym [...], który po raz pierwszy aktywowany był w dniu 24.03.2011 r. Był to zatem czujnik ruchu starego typu, który nie spełniał wymagań Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Zatem ustalono, że przyrząd rejestrujący zainstalowany w kontrolowanym pojeździe był przyrządem spełniającym wymaganie 019a Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 tzn. umożliwiał obsługę drugiego, niezależnego od czujnika ruchu, sygnału prędkości (tzw. IMS). Jednakże w trakcie kontroli na podstawie wydruku danych technicznych stwierdzono, iż dodatkowy sygnał nie jest rejestrowany w kontrolowanym pojeździe. Na wskazanym wydruku, powinien być w takim przypadku, drukowany dodatkowy blok danych informujących o źródle pochodzenia dodatkowego sygnału prędkości. Takich danych na wydruku brakuje, stąd wniosek, iż do urządzenia nie został podłączony dodatkowy sygnał prędkości. Możliwość rejestracji drugiego sygnału prędkości umożliwia zastosowanie czujnika ruchu typu "KITAS 2+", które posiadają numery seryjne większe niż 10000000. W omawianym przypadku, jak wskazują dane cyfrowe pobrane z urządzenia rejestrującego oraz wydruk danych technicznych, do urządzenia rejestrującego III generacji, podłączono czujnik ruchu starego typu o nr seryjnym [...] (niższy od 10000000), który nie spełniał wymagania 161 a Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 - czujnik nie był odporny na działanie pola magnetycznego mogącego zakłócać jego działanie. Z uwagi na ww. okoliczności stwierdzono, iż pojazd w dniu kontroli był wyposażony w urządzenie rejestrujące nie rejestrujące obowiązkowego drugiego sygnału prędkości. Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1266/2009 z 16.12.2009 r. dostosowujące po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w pkt 3.1 wprowadza do rozdziału III załącznika nr IB do rozporządzenia nr 3821/85 pkt 019a, zgodnie z którym informacje rejestrowane przez tachograf cyfrowy dotyczące ruchu pojazdu mają być potwierdzane przez co najmniej jedno źródło niezależne od czujnika ruchu. Stosownie do art. 2 rozporządzenia nr 1266/2009, ww. pkt 3.1 stosuje się od dnia 1.10.2012 r. W oparciu o niniejsze przepisy organ I instancji uznał, iż tachograf cyfrowy nierejestrujący drugiego sygnału prędkości i aktywowany po raz pierwszy w kontrolowanym pojeździe po dniu 1.10.2012 r. nie spełnia wymogów wprowadzonych w rozporządzeniu nr 1266/2009. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że w przypadku naprawy tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe, który został zarejestrowany po raz pierwszy przed dniem 01.10.2012 r., polegającej na wymianie przyrządu rejestrującego, instalowany przyrząd rejestrujący powinien spełniać wymagania obowiązujące w dniu dokonania tej czynności. Należy zatem podkreślić, iż w przypadku wymiany przyrządu rejestrującego, konieczna jest również wymiana czujnika ruchu, jeżeli ten nie jest kompatybilny z przyrządem rejestrującym i nie spełnia wymagań określonych w pkt 019a rozdziału III załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85. Organ odwoławczy stwierdził, iż w jego ocenie, organ I instancji prawidłowo dokonał subsumbcji stanu faktycznego stwierdzonego w trakcie kontroli drogowej. Pomimo zatem, jak słusznie wskazuje skarżący, iż zgodnie z treścią pkt 7 preambuły rozporządzenia nr 1266/2009, nie wymaga się zastąpienia funkcjonujących tachografów cyfrowych zainstalowanych przed datą rozpoczęcia jego stosowania to jednak w niniejszej sprawie strona zastąpiła tachograf zainstalowany przed w/w datą w ten sposób, iż zainstalowany został przyrząd rejestrujący nowszego typu, który powinien współpracować z nowym czujnikiem ruchu. Zainstalowany w pojeździe czujnik ruchu nie spełniał natomiast wymagań określonych w rozporządzeniu 1266/2009 z 16.12.2009 r. dostosowującym po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. W tachografie cyfrowym zainstalowanym w pojeździe w konsekwencji nieaktywny był drugi sygnał ruchu, o którym mowa w w/w rozporządzeniu. Powyższe, w ocenie organu odwoławczego, stoi w sprzeczności z przepisami i założeniami Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, którego wymogi mają na celu zmniejszenie prawdopodobieństwa dokonywania manipulacji na tachografach cyfrowych. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł P. D. zarzucając naruszenie: 1/ art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego; 2/ art. 92 b i art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji mocą której na skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 1000,00 zł mimo, że nie doszło do naruszenia przepisów, ponieważ tachograf na moment kontroli posiadał ważne badania okresowe. Ponadto pojazd był wyprodukowany w 2011 r., a więc dotyczą go przepisy, które dopuszczają podłączenie do tachografu wyłącznie jednego sygnału; 3/ art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez nieodniesienie się właściwie do stanu faktycznego sprawy. Skarżący zarzucił, że organ II instancji pominął obowiązujące przepisy europejskie i zastosował niekorzystne interpretacje oraz regulacje krajowe. Organ błędnie uznał, że data wymiany jednego podzespołu tachografu determinuje obowiązek podłączenia drugiego sygnału, a nie jak wskazują przepisy unijne dotyczy to produkcji pojazdu. Podkreślono, że tachograf posiadał na moment kontroli ważne badania okresowe potwierdzone odpowiednimi dokumentami. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów. Na wstępie należy wskazać, że podstawową regulacją prawną ustanawiającą przepisy dotyczące użytkowania i kontroli urządzenia rejestrującego, jego konstrukcji oraz instalacji, w dniu wydania zaskarżonej decyzji, stanowiło rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. UE L.1985.370.8). Rozporządzenie to zostało z dniem 1 marca 2014 r. uchylone art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE L 60/1 z 2014 r.). Jednakże na mocy art. 46 tego aktu prawnego, przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia, nadal obowiązują do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w rozporządzeniu (UE) nr 165/2014. Zgodnie z art. 47 rozporządzenia (UE) 165/2014 zdanie drugie, odesłanie do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłanie do niniejszego rozporządzenia. Bezspornym w sprawie jest, że kontrolowany pojazd był w dacie kontroli wyposażony w cyfrowy tachograf marki S. Organy jednak nie ustaliły w sposób bezsporny, kiedy nastąpiła pierwsza aktywacja tego urządzenia, gdyż najpierw organy wskazały, że tachograf wyprodukowano w dniu 23 czerwca 2015 r., a następnie podały, że wyprodukowano go w dniu 5 lutego 2013 r. Według organów inspekcji drogowej wskazane urządzenie rejestrujące sparowano z impulsatorem, który po raz pierwszy aktywowany był w dniu 23 marca 2011 r. Ustalono, że przyrząd rejestrujący zainstalowany w kontrolowanym pojeździe był przyrządem spełniającym wymagania 019 a rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 tzn. umożliwiał obsługę drugiego niezależnego od czujnika ruchu sygnału prędkości. Jednakże w trakcie kontroli stwierdzono, że dodatkowy sygnał nie jest rejestrowany. Zauważyć należy, że zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1266/2009 z dnia 16 grudnia 2009 r. dostosowującym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym wprowadzony został m.in. wymóg 019a w załączniku IB do rozporządzenia nr 3821/85 stanowiący, że w celu wykrycia manipulowania danymi dotyczącymi ruchu informacje z czujnika ruchu są potwierdzane przez informacje dotyczące ruchu pojazdu pochodzące co najmniej z jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu. Na podstawie art. 2 ww. rozporządzenia, przepis ten obowiązuje od dnia 1 października 2012 r. Pojazdy dopuszczane do ruchu po raz pierwszy po tej dacie muszą być obowiązkowo wyposażane we wskazany wyżej drugi, niezależny sygnał prędkości. Zgodnie jednak z pkt 7 preambuły do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009, niniejsze rozporządzenie nie wymaga zastąpienia funkcjonujących tachografów cyfrowych zainstalowanych przed datą rozpoczęcia jego stosowania. Ani rozporządzenia unijne, ani przepisy krajowe nie zawierają natomiast normy stanowiącej o obowiązkach przedsiębiorcy w razie naprawy bądź wymiany części urządzenia rejestrującego (tachografu), np. przyrządu rejestrującego lub czujnika ruchu, zamontowanych przed datą wejścia w życie ww. obowiązku. W konsekwencji o ile oczywistym jest, że wymiana całego urządzenia rodzi obowiązek dostosowania go do wymogów prawnych obecnie obowiązujących (a więc zadbania o zainstalowanie drugiego, niezależnego sygnału), o tyle niejasnym jest skutek wymiany, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, jedynie jednej z części urządzenia, tj. przyrządu rejestrującego. Należy zauważyć, że zaprezentowana w zaskarżonej decyzji wykładnia przywołanych przepisów podzielała stanowisko wyrażone w tym zakresie przez Główny Urząd Miar Biuro Metrologii Prawnej, że jeżeli w pojeździe następuje naprawa tachografu cyfrowego polegająca na wymianie przyrządu rejestrującego, instalowany przyrząd rejestrujący powinien spełniać wymagania obowiązujące w dniu dokonania tej czynności. Sąd zauważa, że powyższe stanowisko jednak nie jest jedynym wyrażanym w podniesionej kwestii. Jak wynika z uzasadnień wyroków WSA w Gliwicach z 18 stycznia 2017 r., II SA/Gl 1013/16, wyroku WSA w Opolu z dnia 1 grudnia 2016 r., II SA/Op 472/16 i wyroku WSA w Kielcach z 29 marca 2017 r., II SA-Ke 1036/16, sądy te wyraziły odmienny pogląd oparty na stanowisku Dyrektora Generalnego Komisji Europejskiej do spraw Transportu i Mobilności Eddy Liegeois. Zgodnie z tą wykładnią, co do zasady instalacji drugiego, niezależnego czujnika wymaga jedynie sytuacja, w której oba elementy urządzenia podlegać będą wymianie. Odnosząc się do tych poglądów należy zauważyć, że zgodnie z załącznikiem IB do rozporządzenia nr 3821/85, zawierającym definicje, "instalacja" (pkt x) oznacza montaż urządzenia rejestrującego w pojeździe. Z kolei "urządzenie rejestrujące" (pkt ee) oznacza całość urządzeń zamierzonych do zainstalowania w pojazdach drogowych w celu automatycznego lub półautomatycznego pokazywania, rejestrowania i zapamiętywania szczegółowych danych o ruchu takich pojazdów i o pewnych okresach pracy osób kierujących tymi pojazdami. "Przyrząd rejestrujący" (pkt oo) oznacza urządzenie rejestrujące bez czujnika ruchu i przewodów do przyłączenia czujnika ruchu. Przyrząd rejestrujący może być zarówno pojedynczą jednostką, jak i kilkoma jednostkami rozmieszczonymi w pojeździe, o ile tylko spełnia wymagania zabezpieczenia określone w niniejszym rozporządzeniu. Natomiast "naprawa" (pkt gg) oznacza wszelką naprawę czujnika ruchu lub przyrządu rejestrującego wymagającą odłączenia ich zasilania lub odłączenia od innych elementów urządzenia rejestrującego lub otwarcia go. Według Uniwersalnego Słownika Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2003, słowo: "naprawa" należy rozumieć jako "doprowadzenie czegoś do stanu używalności, do porządku, usunięcie, usuwanie w czymś usterek, uszkodzeń, naprawienie, reperacja, remont (...), zaś "wymiana" to "zastąpienie jakiejś rzeczy, zwłaszcza zużytej lub zepsutej, inną" (tom 2 str. 827 oraz tom 4 str. 629). W rezultacie naprawić, czyli doprowadzić do stanu używalności, można rzecz (urządzenie) lub jej część składową w różny sposób, np. wykonując reperację zepsutej części lub też dokonując wymiany tej części na sprawną. W związku z powyższym, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, tylko w sytuacji wymiany obu elementów tachografu (przyrządu rejestrującego i czujnika ruchu) można mówić o instalacji tachografu (urządzenia rejestrującego) w rozumieniu obowiązującego w dacie kontroli pkt. 7 preambuły do rozporządzenia nr 1266/2009. Skoro w pojeździe jest zainstalowane urządzenie rejestrujące, którego tylko część podlega wymianie, nie można uznać, że dochodzi w ten sposób do wymiany całego urządzenia rejestrującego i co za tym idzie do instalacji całego tachografu. Jego część jest już bowiem wcześniej zainstalowana. Ma to szczególne znaczenie w okolicznościach niniejszej sprawy, skoro w kontrolowanym pojeździe nastąpiła wymiana, jak podaje skarżący tylko jednego z elementów tzn. głowicy tachografu z zainstalowanym oprogramowaniem 2.0. Podkreślić również należy, że organy w żaden sposób nie ustosunkowały się do tego twierdzenia skarżącego. Przy tym nie wyjaśniły, które elementy tachografu podlegały wymianie, czy była to wymiana całego urządzenia czy też tylko jego naprawa. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego – pkt 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009 w zw. z przepisami rozporządzenia nr 3821/15 w zakresie wymogów, jakie powinny spełniać urządzenia rejestrujące – wymaganiami 019a oraz art. 92a ustawy o transporcie drogowym. To naruszenie powoduje, że wadliwe, a co najmniej przedwczesne było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej, o jakiej mowa w lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów. Jak zostało to wyżej podkreślone organy nie wyjaśniły jednoznacznie stanu faktycznego sprawy, a zaskarżona decyzja zawiera braki w uzasadnieniu. W związku z takim rozstrzygnięciem ubocznie tylko można dodać, że mimo nieistnienia w dacie uchwalania ustawy o transporcie drogowym wymagania 019a wprowadzonego z dniem 1 października 2012 r. dotyczącego potwierdzania pochodzących z czujnika ruchu informacji dotyczących ruchu pojazdu, przez takie same informacje pochodzące z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu, w ramach deliktu określonego w lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. mieści się również naruszenie przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju. Skoro bowiem wspomniany delikt polega na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów, to oznacza to, że wymagane elementy ruchu pojazdu dotyczące prędkości jazdy, czasu jazdy i postoju mogą ulegać zmianie, w tym i poszerzeniu. Poszerzenie takie może w szczególności dotyczyć zdublowanego rejestrowania jednego, lub wszystkich określonych w tytule lp. 6 załącznika nr 3 do u.t.d. parametrów ruchu pojazdów, co może być podyktowane na przykład ułatwieniem wykrywania manipulowania danymi dotyczącymi ruchu pojazdów, o czym właśnie mowa w wymaganiu 019a wprowadzonym z dniem 1 października 2012 r. Wątpliwości natomiast może wywoływać to, czy w ramach wskazanego deliktu administracyjnego określonego w lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., mieści się możliwość nakładania kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nie wyposażonym w dodatkowe urządzenie rejestrujące parametry ruchu wyposażone w źródło niezależne od czujnika ruchu. Skoro bowiem z opisanych w lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. znamion wspomnianego deliktu wynika, że wszystkie wymagane parametry ruchu ma rejestrować urządzenie rejestrujące, w które wyposażony jest pojazd, (a nie sam pojazd), to można mieć wątpliwości czy w ramach takiego deliktu mieści się brak dodatkowego, niezależnego od zainstalowanego w pojeździe urządzenia rejestrującego i będącego jego częścią czujnika ruchu, dodatkowego źródła informacji o podlegających rejestracji parametrach ruchu pojazdu. To bowiem urządzenie, w które był wyposażony skontrolowany w niniejszej sprawie pojazd rejestrowało wszystkie wymagane elementy ruchu tego pojazdu, tj. prędkość jazdy, czas jazdy i postoju. Innych, w szczególności zdublowanych elementów ruchu to zainstalowane urządzenie nie mogło rejestrować w zgodzie z wymaganiem 019a, skoro wynika z niego, że wspomniane, powielone informacje dotyczące ruchu pojazdu, mają pochodzić "z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu", a więc – jak się wydaje – ze źródła innego niż mieszczące się w ramach zainstalowanego w pojeździe urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami). Na podstawie art. 200 i 205 § 2 tej samej ustawy Sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie uwzględniając wszystkie wskazane wyżej uwagi.