IV SA/Wa 699/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędzia del. SO Aleksandra Westra (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 lipca 2017 r. sprawy ze skargi R. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę Zaskarżonym Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] położonej w miejscowości R. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: W dniu 20 września 2016r. R. J. złożył w Urzędzie Gminy i Miasta [...] wniosek o ustalenie warunków zabudowy w związku z inwestycją pn. "budowa pięciu budynków inwentarskich kurników przeznaczonych do hodowli brojlera kurzego o obsadzie 52000 sztuk każdy (208 DJP) – łącznie 1040 DJP wraz z obiektami towarzyszącymi" na działce ew. nr [...] w miejscowości R. Postanowieniem z dnia [...] października 2016r. Burmistrz Gminy i Miasta [...] zawiesił postępowanie administracyjne powołując się na zaawansowane prace nad projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze, na którym położona jest nieruchomość objęta wnioskiem. Na skutek zażalenia wniesionego przez wnioskodawcę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2016r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując w uzasadnieniu, że w zgromadzonym materiale nie przedstawiono żadnego dowodu potwierdzającego zaawansowanie prac nad planem oraz nie wyjaśniono sprzeczności wnioskowanej inwestycji z zapisami planu. Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r., wydanym na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. 2016 r. poz. 778 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) Burmistrz Gminy i Miasta [...] zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu postanowienia Burmistrz wskazał, że dla terenu objętego wnioskiem o warunki zabudowy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast stosowna uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu została podjęta przez Radę Miejską w [...] [...] kwietnia 2015 r. (uchwała nr [...]). Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu w okresie od 20 października 2016 r. do 23 listopada 2016 r., a uwagi miały być przyjmowane do 8 grudnia 2016 r. i organ uznał, że istnieje realna perspektywa wejścia w życie planu w połowie stycznia 2017r. Organ wskazał również, że planowana przez wnioskodawcę inwestycja pozostaje w sprzeczności z zapisami projektu planu, wskazując szczegółowo, że planowana we wniosku obsad kurników przekracza maksymalną obsadę budynku inwentarskiego z projektu planu oraz powierzchnia zabudowy wnioskowanych kurników przekracza wielokrotnie projektowany wskaźnik zabudowy powierzchni działki.. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Strona, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji celem wydania merytorycznego rozstrzygnięcia co do warunków zabudowy. W zażaleniu wskazano na naruszenie przepisów art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 12 w zw. z art. 35 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego i zarzucono bezzasadne przedłużanie postępowania pomimo, iż procedury związane z uchwalaniem mpzp są długotrwałe i nie rokują rychłego zakończenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza Gminy na podstawie art. 2 z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji powołał się na treść art. 62 ust. 1 u.p.z.p. SKO podzieliło oceną dokonaną przez Burmistrza, zarówno w kwestii terminu zakończenia prac nad mpzp przez Radę Miejską w [...], jak i w kwestii sprzeczności planowanej inwestycji z założeniami procedowanego planu. SKO, znając z urzędu stan prac nad planem, uznało, że istnieje realna możliwość uchwalenia planu w terminie wskazanym w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. w terminie 9 miesięcy liczonym od złożenia wniosku. Organ uznał również, że za zawieszeniem postępowania przemawia fakt sprzeczności inwestycji z zapisami planu. Organ wskazał, że teren planowanej inwestycji został oznaczony symbolem j-O1R - przeznaczenie podstawowe: tereny rolnicze, przeznaczenie uzupełniające zabudowa zagrodowa, natomiast zapisy § 125 projektu planu przesądzają o ewentualnej kolizji planowanej inwestycji z zapisami przygotowanego planu. Wyżej wskazany przepis ogranicza bowiem wskaźnik maksymalnej obsady do 40 DJP, natomiast planowana inwestycja po realizacji (sama inwestycja wynosi 208 DJP) przewiduje obsadę w łącznej wysokości 1040 DJP. Kolejna sprzeczność miała polegać na przekroczeniu maksymalnego wskaźnika zabudowy powierzchni działki. Zgodnie z wnioskiem powierzchnia zabudowy działki wyniesie 26,54 %, natomiast wskaźnik maksymalny został przewidziany na 5%. Organ uznał, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do zastosowania instytucji zawieszenia postępowania zgodnie z treścią art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zaskarżone postanowienie uwzględnia prymat planu miejscowego, jako instrumentu kształtowania przestrzeni, nad rozwiązaniami indywidualnymi i zabezpiecza realizację władztwa planistycznego na terenie gminy. R. J. złożył na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjne w Warszawie, wnosząc o uchylenie zarówno jego, jak i poprzedzającego go postanowienia Burmistrza oraz o zwrot na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: 1. art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dowolną ocenę przez organ materiału dowodowego, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że możliwym jest wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działkę będącą przedmiotem postępowania, podczas gdy z prawidłowej oceny materiału dowodowego wynika, że ze względu na istotne naruszenia prawa, jakich dopuścił się organ przy uchwalaniu planu, ze względu na konieczność wydania rozstrzygnięcia nadzorczego przez Wojewodę [...], a wreszcie ze względu na planowane przez Skarżącego wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa i następcze zaskarżenie uchwały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, procedury jego uchwalania nie sposób uznać za zakończoną i nie wejdzie on w życie w terminie zawieszenia postępowania; 2. art. 12 k.p.a. w zw. z art. 35 k.p.a. poprzez brak dążenia do jak najszybszego zakończenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, działanie w sposób niezgodny ze słusznym interesem obywatela oraz bezzasadne przedłużanie postępowania, w szczególności mając na uwadze opisane w pkt 1 powyżej przyczyny powodujące uzasadnioną wątpliwość co do możliwości wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pomimo ich trwania stosownych procedur już od kwietnia 2015 roku; 3. art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p., poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie, skutkujące zastąpieniem uznaniowości postanowienia o zawieszeniu postępowania jego dowolnością, podczas gdy, ze względu na opisane w pkt 1 powyżej przyczyny, nie istnieje realna możliwość wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego w okresie zawieszenia postępowania, a tym samym zawieszenie postępowania administracyjnego zmierza jedynie do jego nieuzasadnionego przedłużenia. Uzasadniając skargę zaznaczono, że prace nad mpzp trwają od 2015 r. i nie można przewidzieć, kiedy się zakończą, w ocenie Skarżącego są one również przeprowadzane z naruszeniem prawa. Ponadto wskazano, że organ I instancji nadużywa prawa do zawieszania postępowań w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy powodując tym nieuzasadnione ich wydłużenie i straty materialne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uznał, że stan niniejszej sprawy jest dostatecznie wyjaśniony i jednoznaczny i nie stwierdził potrzeby skierowania jej do rozpoznania na rozprawie. Przeciwnie ustalił, że zachodzi możliwość rozpoznania jej w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Z tego względu, w myśl art. 120 P.p.s.a., sprawa rozpoznana została w tym trybie na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu nie dostrzegł takich uchybień obu postanowień, które mogłyby prowadzić do ich uchylenia. Zgodnie z treścią art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Skarżący złożył wniosek o wydanie warunków zabudowy w dniu 20 września 2016r. Uchwałą z dnia [...] kwietnia 2015r. Rada Miasta [...] zadecydowała o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.in. nieruchomości objętej wnioskiem. Organ I instancji zawiesił na postawie art. 62 ust. 1 w/wym. ustawy postępowanie, wskazując na realną możliwość wejścia w życie planu w połowie stycznia 2017r. z uwagi na wyłożenie planu do publicznego wglądu i upływ terminu na wnoszenie uwag i wniosków do projektu do dnia 8 grudnia 2016r. Biorąc powyższe pod uwagę, uznać należy, że prace nad uchwaleniem planu są bardzo zaawansowane i zasadne jest przekonanie organu I i II instancji o wejściu w życie planu w terminie 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku w sprawie. Organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy i szczegółowo uzasadniły swoje rozstrzygnięcia, a Skarżący nie wskazał, żadnych obiektywnych argumentów uzasadniających odmienną ocenę odnośnie zaawansowania prac nad planem i realnej daty jego wejścia w życie. Powoływane w skardze okoliczności dotyczące wydania przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcia nadzorczego jak również zamierzenia Skarżącego w zakresie formułowania wezwań i wnoszenia skarg, nie zmieniają obiektywnej oceny realnej szansy na wejście planu w życie. Z tych względów niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów art. 7 w zw. z art. 75 par. 1 w zw. z art. 77 par. 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 par. 3 k.p.a. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 12 k.p.a. w zw. z art. 35 k.p.a. Skarżący złożył wniosek w dniu 20 września 2016r., i w dniu [...] października 2016r. zostało wydane pierwsze postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie. Rozstrzygniecie to zostało uchylone postanowieniem SKO z dnia [...] listopada 2016r., organ II instancji uznał, że nie udowodniono istnienia przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie. Biorąc pod uwagę, że prace nad planem rozpoczęły się w kwietniu 2015r. a w dacie wydawania postanowienia z dnia [...].10.2016r. plan został przesłany do uzgodnień i opiniowania, trudno uznać za zasadne zarzuty naruszenia art. 12 k.p.a. i 35 k.p.a. poprzez brak dążenia do jak najszybszego zakończenia postępowania i działanie w sposób niezgodny ze słusznym interesem obywatela oraz bezzasadne przedłużanie postępowania. Z przyczyn wyżej opisanych, odnoszących się do terminu wejścia planu w życie, niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie, skutkujące zastąpieniem uznaniowości postanowienia o zawieszeniu jego dowolnością. Nie ma żadnych podstaw wskazujących, że postanowienie o zawieszeniu postępowania nosi znamiona dowolności. Ponadto organy w uzasadnieniu postanowień szczegółowo wskazały, że wnioskowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z zapisami projektu planu w zakresie maksymalnej obsady jak również przekroczenia powierzchni zabudowy działki. Biorąc pod uwagę daleko zaawansowany stopień prac nad planem, sprzeczność planowanej inwestycji z zapisami projektu planu, jak również konieczność umożliwienia kontynuowania rozpoczętych prac planistycznych niezbędnych dla kształtowania przestrzeni, zawieszenie postępowania było całkowicie uzasadnione w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.