III SA/Wa 2337/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz A. D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Burmistrz Miasta P. ustalił A. D. (dalej zwanemu "Skarżącym") wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2016, w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, w kwocie 862 zł. Organ wskazał, że wysokość zobowiązania podatkowego wynika z opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntu o powierzchni 536 m2 stawką dotyczącą gruntów pozostałych, budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 234,12 m2 i budynku gospodarczego o powierzchni użytkowej 35 m2, oraz podatkiem rolnym gruntu o powierzchni 2,1281 ha fizycznych. Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji kwestionując opodatkowanie budynku mieszkalnego i gospodarczego z uwagi na to, że budynki te stanowić miały część składową gruntu, zaś po opodatkowaniu gruntu podatkiem od nieruchomości budynki nie podlegały odrębnemu opodatkowaniu. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej zwane też "SKO") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. SKO wyjaśniło, że art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.), zwanej też dalej "ustawą" lub "upol". nie pozwala na alternatywne opodatkowanie gruntu lub budynku Jeżeli na gruncie został wybudowany budynek, to podlega opodatkowaniu grunt oraz budynek wzniesiony na tym gruncie. SKO podkreśliło, iż wymiar podatku od nieruchomości jest dokonywany na podstawie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a przepisy te regulują wymiar podatku od gruntu jako przedmiotu opodatkowania, a także od budynków, które także są objęte obowiązkiem podatkowym, jako odrębny od gruntu przedmiot opodatkowania, nawet w sytuacji, gdy stanowią część składową gruntu. Podstawę opodatkowania dla gruntu stanowi jego powierzchnia , zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, czyli powierzchnia 536 m2 jako powierzchnia gruntu pozostałego. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO podkreśliło, że fakt, iż w latach poprzednich budynki nie były opodatkowane, nie oznacza, iż nadal nie mogą być opodatkowane, a postępowanie podatkowe dotyczące roku 2016 nie może być wszczęte. W ocenie SKO wszczęcie postępowania było uzasadnione, w świetle art. 165 § 7 Ordynacji podatkowej, ponieważ Skarżący, jako podatnik podatku od nieruchomości i rolnego, nie złożył wymaganych przepisami ustaw podatkowych informacji. W tej sytuacji obowiązkiem Organu podatkowego było wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, poprzez wydanie postanowienia o wszczęciu tego postępowania, zgodnie z art. 165 § 2 Ordynacji podatkowej. Obowiązek złożenia przez osobę fizyczną informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych wynika z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, natomiast obowiązek złożenia informacji o gruntach wynika z art. 6a ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 617 ze zm.). Jeżeli podatnik nie złoży informacji, wówczas organ podatkowy posiada uprawnienie do wezwania podatnika do złożenia informacji, na podstawie art. 274a Ordynacji podatkowej. SKO wskazało, że przy wymiarze podatku Organy podatkowe kierowały się art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.). Przy ustalaniu podstawy wymiaru podatku (powierzchni gruntów) oraz klasyfikacji gruntów i budynków uwzględnione zostały dane wskazane w ewidencji. W tym zakresie Organy podatkowe nie naruszyły treści tego przepisu. Działania Organów podatkowych nie były sprzeczne z powołanymi w odwołaniu tezami wyroków sądów administracyjnych, ponieważ Organy podatkowe nie dokonywały własnych ustaleń odnośnie klasyfikacji gruntów i ich powierzchni oraz funkcji budynków. Ustalenie powierzchni użytkowej budynków, niezbędnej do ich opodatkowania, na podstawie innych dowodów, niż ewidencja gruntów i budynków, nie stanowi o naruszeniu art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Aby możliwa była realizacja postanowień ustawy odnośnie opodatkowania budynków, koniecznym było ustalenie tej powierzchni na podstawie innych dowodów, niż ewidencja, ponieważ ewidencja nie zawierała danych do ustalenia podstawy opodatkowania budynków. Skarżący nie zgodził się z treścią wydanej decyzji SKO i wniósł skargę do Sądu. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie w toku postępowania wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, co doprowadziło do wydania decyzji bez zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpuj całego materiału dowodowego, oraz do dowolnej oceny poszczególnych dowodów. Skarżący zarzucił również naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ("Prawo geodezyjne"), poprzez: a) ustalenie łącznego wymiaru podatku w oparciu o dane, które nie znajdują się w ewidencji gruntów i budynków, tj. decyzję o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego z dnia 1 grudnia 1998 r., decyzję o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego z dnia 14 sierpnia 1998 r., zawiadomienie z dnia 6 maja 2003 r. o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego i gospodarczego, zawiadomienie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania instalacji gazowej, i przyjęcie, że powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego znajdującego się na jego działce 24/1 wynosi 234, 12 m2, natomiast budynku o innym przeznaczeniu - 35 m2, w sytuacji, gdy Organ nie mógł oprzeć swoich ustaleń o dane inne, niż te zawarte w ewidencji gruntów i budynków; b) ustalenie osoby podatnika podatku rolnego w oparciu o zawiadomienie o zmianie w ewidencji gruntów z dnia 19 tycznia 2012 r., w sytuacji, gdy zawiadomienie to stanowiło integralną treść decyzji Starosty P. z dnia [...] stycznia 2012 r. o numerze[...], która została w całości uchylona decyzją Starosty P. z dnia [...] lutego 2012 r. o numerze[...], - art 4 ust. 1 pkt 2 ustawy, poprzez ustalenie wymiaru podatku dla budynku mieszkalnego i niemieszkalnego na działce o nr[...], w sytuacji, gdy z wypisu z kartoteki budynków z dnia 4 lutego 2014 r., wyłącznie na której Organy mogły oprzeć swoje decyzje, wynikał brak danych odnośnie powierzchni użytkowej, która mogłaby stanowić podstawę opodatkowania. Powyższe naruszenia skutkowały, według Skarżącego, ustaleniem osoby podatnika co do podatku rolnego o dokument, który nie funkcjonuje w obrocie prawnym, oraz ustaleniem wymiaru podatku od nieruchomości co do budynku mieszkalnego oraz innego budynku niemieszkalnego w sytuacji, gdy Organ powinien ustalić wymiar podatku wyłącznie w oparciu o dane z kartoteki budynków, w której brak jest powierzchni użytkowej budynków koniecznej do ustania podstawy opodatkowania w świetle art. 4 ust. pkt 2 ustawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko w sprawie. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 5 lipca 2017 r. zarzucił dodatkowo, iż załączając do niniejszej sprawy ww. zawiadomienie o zmianie z dnia 19 stycznia 2012 r. do decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. SKO dopuściło się manipulowania materiałem dowodowym, co miało na celu wprowadzenie Sądu w błąd, poprzez wykazanie odmiennej od stanu faktycznego i prawnego klasyfikacji gruntu, niż wskazywana w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący ponownie podkreślił, że budynki i budowle zlokalizowane na gruntach, które należy traktować jako związane z budynkami mieszkalnymi, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto wskazał, że budynek gospodarczy posiada powierzchnię zabudowy 34 m2, co potwierdzają wypisy z kartoteki budynków, a nie - jak twierdzą Organy - 35 m2. Ponadto Skarżący powołał się na treść decyzji o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego z dnia 1 grudnia 1998 r. oraz decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego z dnia 14 sierpnia 1998 r., z których wynika, że budynek gospodarczy jest ujęty w powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, co oznacza, że do decyzji o pozwoleniu na budowę powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego wliczona jest powierzchnia budynku gospodarczego – garażu – przylegająca bezpośrednio do budynku mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie, choć znaczna część jej argumentacji jest chybiona. Odnosząc się chronologicznie do istotnych zarzutów skargi oraz pisma z dnia 5 lipca 2017 r., należy wskazać, że: 1. Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy były w większości albo niesporne, albo też wynikały one z kategorycznego brzmienia art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego, który zobowiązuje organy podatkowe do przyjęcia za podstawę faktyczną decyzji tych danych, które zawiera ewidencja gruntów i budynków. W pewnym zakresie faktycznym (o czym będzie jeszcze mowa w dalszej części niniejszego uzasadnienia) Organy – jak uznały - oparły się o dane pochodzące m.in. od samego Skarżącego. Dane te zawarte były, według Organów, m.in. w dwóch decyzjach budowlanych z 1998 r. wskazywanych przez Skarżącego i w jego piśmie z 6 maja 2003 r.; 2. Wspomniany art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ustanawia zasadę związania organów tymi danymi, które ewidencja zawiera, a nie – na zasadzie swoistego rozumowania a contrario – tymi, których nie zawiera. Niedopuszczalna jest wykładnia tego przepisu zaprezentowana w skardze, że skoro w ewidencji nie znajdowały się dane dotyczące powierzchni użytkowej budynków usytuowanych na nieruchomości Skarżącego, to istnieje nieusuwalna luka w ustaleniach faktycznych, której w żaden sposób nie można uzupełnić poprzez uzyskanie dowodów na tę powierzchnię użytkową z innych źródeł, niż ewidencja. Gdyby konsekwentnie podążać takim tokiem rozumowania, to w ogóle niemożliwe byłoby opodatkowanie tych przedmiotów opodatkowania, dla których nie zaprowadzono ewidencji u właściwego miejscowo starosty (przypadki braku ewidencji są nadal częste). Zatem w odniesieniu do przedmiotów opodatkowania ujętych i opisanych w ewidencji wiążąca jest ewidencja, zaś przedmiot ten powinien być opodatkowany zgodnie z danymi ewidencyjnymi. Jeśli natomiast dany przedmiot nie jest ujęty w ewidencji, albo co prawda jest ujęty, ale ewidencja nie zawiera wszystkich koniecznych do wymiaru podatku danych, to nadal taki przedmiot powinien być opodatkowany, z tym, że konieczne dane należy uzyskać z innych źródeł, skoro ewidencja nie istnieje albo jest niekompletna; 3. W niniejszej sprawie "osoba podatnika" – czyli status Skarżącego jako podatnika – została ustalona w oparciu o dane z ewidencji, i choć dyskusyjna jest kwestia związania organów podatkowych danymi podmiotowymi z tej ewidencji, to przecież w niniejszej sprawie nie należy prowadzić sporu akademickiego o zakres tego związania (czy wiążą wszystkie dane, czy tylko te odnoszące się do przedmiotu), lecz odnotować niewątpliwą, niesporną okoliczność, że Skarżący jest właścicielem opodatkowanych nieruchomości. W trakcie całego postępowania podatkowego nigdy temu nie zaprzeczył, a poza tym ten jego status wyłącznego właściciela wynika ze wszystkich dokumentów zawartych w aktach, w których pojawia się jakakolwiek wzmianka dotycząca właściciela; 4. Organy w niniejszej sprawie przeprowadziły swoje własne postępowanie dowodowe (czyli wykraczające poza dane ewidencyjne) tylko w tym zakresie, który wiązał się z danymi koniecznymi do wymiaru podatku, ale nie wynikał z ewidencji. Otóż, skoro z ewidencji gruntów nie wynikało, jaka jest powierzchnia użytkowa budynków na działce[...], to za w pełni racjonalne i przekonujące uznać należało odwołanie się przez Organy do informacji przedstawionej przez samego Skarżącego co do tego rodzaju powierzchni, w piśmie z 6 maja 2003 r. 9 (k. 13 akt podatkowych). Organy uznały, że z tego pisma wynika, iż powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego wynosi 234, 12 m², zaś niemieszkalnego – 35 m². Uznały, że te dane zawierają dwie decyzje budowlane z 1998 r. (k. 9 i 10). Sąd wskazuje, że nie mają znaczenia dla niniejszej kwestii losy poszczególnych decyzji wydawanych w sprawie zmian w ewidencji, ani ilość postępowań wszczętych w tym zakresie, skoro dla wymiaru podatku miarodajna jest tylko aktualna ewidencja, a nadto – powtórzmy – można oraz trzeba odwoływać się do innych źródeł dowodowych dla ustalenia tych koniecznych danych faktycznych, które z różnych przyczyn nie wynikają z ewidencji; 5. Ta sama uwaga, dotycząca nieistotności losów decyzji wydawanych w sprawie zmian w ewidencji, ani ilości postępowań wszczętych w tym zakresie, odnosi się do zarzutu Skarżącego ustalenia osoby podatnika w przedmiocie podatku rolnego. Zamiast toczyć zbędny spór co do możliwości dowodowych Organów podatkowych Skarżący powinien po prostu wykazać, że nie jest właścicielem nieruchomości, których dotyczyło niniejsze postępowanie podatkowe. Jednakże swojego oczywistego, udokumentowanego przez Organy, statusu właściciela Skarżący nawet nie próbował zakwestionować; 6. Ostatnia kwestia poruszona w skardze, a dotycząca nieuprawnionego - jak stwierdził Skarżący – opodatkowania budynków, które zostały posadowione na opodatkowanym gruncie, została rozwinięta w piśmie z 5 lipca 2017 r. Kwestia ta łączy się więc z opodatkowaniem samego gruntu – Skarżący uznał, że opodatkowanie budynków jest wykluczone, skoro opodatkowano już grunt, na którym stoi budynek. Od razu należ więc odrzucić to rozumowanie, gdyż przeczy mu już literalnie interpretowany art. 2 ust. 1 ustawy, wymieniający wszystkie przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości (opodatkowaniu podlegają więc grunty, i budynki, i budowle, a nie - jak twierdził Skarżący - grunty, lub budynki, lub budowle). Stanowisko Skarżącego prowadzi do kuriozalnego wniosku, że budynki prawie nigdy nie byłyby opodatkowane, gdyż przecież zawsze posadowione są na gruncie, który zazwyczaj podlega opodatkowaniu. Stanowisko to oznacza więc, że opodatkowanie wchodziłoby w grę tylko wtedy, gdyby sam grunt nie był opodatkowany podatkiem od nieruchomości. Prawidłowo tymczasem wyjaśniono Skarżącemu, że podatek płaci się od całej powierzchni działki, także tej zajętej przez budynki, a także, równolegle, od powierzchni użytkowej tych budynków. W kwestii opodatkowania gruntu Skarżącego podatkiem od nieruchomości wskazać należy na bezsporny fakt, że powierzchnia ta wynosi 536 m². Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy, opodatkowanie gruntów tym podatkiem dotyczy gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, b) pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych, c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, d) niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji, i spełniających pewne dalsze kryteria. Grunt Skarżącego, o pow. 536 m², został zakwalifikowany do tych "pozostałych" (lit. c), co zresztą skutkowało opodatkowaniem niską stawką (niższą przewidziano tylko dla gruntów pod wodami). Uznać należy, że Organy opodatkowały więc właściwą powierzchnię gruntu z zastosowaniem właściwej stawki. Odpowiada ta powierzchnia wskazanej w ewidencji, także rodzaj tego gruntu wynika z ewidencji (tereny mieszkaniowe), a stawka zgodna jest z przywołanym przez Skarżącego wyrokiem NSA o sygn. II FSK 933/11. W kwestii opodatkowania budynków ponownie należy uznać, że jego opodatkowanie co do zasady (na razie abstrahując od ilości przedmiotów opodatkowania w niniejszej sprawie oraz stawki) odpowiada poglądowi zaprezentowanemu w cytowanym wyroku NSA o sygn. II FSK 933/11. NSA wcale nie sformułował tam tezy, jaką forsuje Skarżący, że budynki zlokalizowane na gruntach mieszkaniowych nie podlegają opodatkowaniu. Sąd ten uznał jedynie, że faktyczny związek każdego przedmiotu opodatkowania (budynku, jego części oraz gruntu, i to nie tylko gruntu bezpośrednio pod budynkiem, ale i przylegającego) z funkcją mieszkaniową, skutkuje zastosowaniem niskiej stawki preferencyjnej - tak w odniesieniu do gruntu, jak i budynku. Kiedy NSA użył w tym wyroku zwrotu "nie podlegają opodatkowaniu", to dotyczył on budowli, a nie budynków. Wyłączenie z opodatkowania budowli służących funkcjom mieszkaniowym, a przy tym jednocześnie nie związanych z działalnością gospodarczą, jest oczywiście w pełni trafne, gdyż budowle zawsze podlegają opodatkowaniu tylko wtedy, gdy są związane z taką działalnością. W ten sposób wyraża się wspomniane preferencyjne opodatkowanie przedmiotów opodatkowania zaspokajających podstawową potrzebę obywateli, tj. potrzebę mieszkania. Należy natomiast postawić podstawowe pytanie o to, ile i jakich budynków (poza samym domem) znajduje się na nieruchomości Skarżącego na działce 24/1. Czy jest tylko jeden o powierzchni użytkowej 35 m², czy tylko jeden o powierzchni zabudowy 34 m² (istnienie tego budynku wynika z pisma Skarżącego do Sądu z 5 lipca 2017 r., z ewidencji z k. 15 akt podatkowych oraz zaświadczeń Starosty P. z 5 grudnia 2014 r. i 7 kwietnia 2014 r., k. 14 oraz k. 8 akt podatkowych, czy być może są obydwa te budynki? Z pisma Skarżącego z 5 lipca 2017 r. wynika (str. 5 tego pisma), że te 35 m² powierzchni użytkowej, o której odrębnie wspomniał w swoim zawiadomieniu o zakończeniu budowy obiektu z 2003 r., jest już przez samego Skarżącego ujęte w całkowitej powierzchni użytkowej domu ukończonego w 2003 r., czyli w powierzchni 234, 12 m². Wynikałoby z tego, że te 35 m² (garaż, do którego i z którego - według deklaracji Skarżącego - jest bezpośredni dostęp do domu) zostało opodatkowanych dwukrotnie, ale ani razu nie opodatkowano ewentualnie istniejącego budynku gospodarczego z 1966 r. o powierzchni zabudowy 34 m². Gdyby istniały dwa te budynki, zaś ten nieopodatkowany pełniłby tylko funkcje pomocnicze, gospodarcze, związane z zamieszkiwaniem Skarżącego w swoim domu, to oznaczałoby to, że opodatkować należy - po pierwsze – 234, 12 m² domu i związanego z nim garażu, przy zastosowaniu stawki jak dla budynków mieszkalnych (tak, jak to zrobiono w zaskarżonej decyzji), a nadto – po drugie – opodatkować należy tenże nieopodatkowany dotychczas budynek gospodarczy z 1966 r. o nieustalonej na razie powierzchni użytkowej (ustalono tylko powierzchnię zabudowy). Przypomnieć należy, że w ewidencji (kartoteka budynków) jego cele określono na "niemieszkalne". W efekcie zobowiązanie Skarżącego ulec może zmianie, w tym prawdopodobnie – o czym jednak na razie przedwcześnie stanowczo rozstrzygać – zmianie in minus. Dane zawarte w aktach oraz argumentacja Skarżącego wskazują bowiem, że opodatkowany, odrębny budynek o powierzchni użytkowej 35 m², w ogóle nie istnieje (te 35 m² jest już częścią opodatkowanej powierzchni 234, 12 m²), istnieje natomiast niemieszkalny budynek o powierzchni zabudowy 34 m². 7. To, że w niniejszej sprawie w przeszłości wydawano decyzje pomijające istnienie jakiegoś przedmiotu opodatkowania, nie oznacza, że w decyzji za rok 2016 także nie może zostać uwzględniony ten pominięty przedmiot. Ponadto, wobec akcentowania przez Skarżącego okoliczności uwzględnienia skarg na decyzje wydane w trybie wznowienia postępowania za lata wcześniejsze, należy odnotować stanowisko SKO, że uwzględnienie tych skarg nastąpiło tylko dlatego, że istnienie nieopodatkowanego budynku było Organom już wcześniej znane, toteż nie zaszła przesłanka wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej; 8. Z art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej wynika, że nie wydaje się postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawach zobowiązań ustalanych corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. Jeśli więc w sprawach Skarżącego za poprzednie lata wydawano decyzje ignorujące istnienie jakiegoś przedmiotu opodatkowania, który to błąd Organy zamierzały naprawić w niniejszym postępowaniu za rok 2016, to uznać należy, że w przeszłości nie wydawano decyzji na podstawie niezmienionego stanu faktycznego, lecz stanu niekompletnego względem obiektywnie istniejącego. Dlatego art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji nie stosował się. Zasadnie więc wydano postanowienie o wszczęciu postępowania. Niezależnie od tego ocenić należy, że wydanie takiego postanowienia w warunkach, kiedy byłoby ono ewentualnie zbędne, nie stanowiłoby istotnego naruszenia prawa procesowego. Ponadto prawnokarna ocena wezwania Skarżącego do złożenia informacji, o której mowa w art. 6 ust. 6 ustawy (wskazywane w piśmie z 5 lipca 2017 r. postanowienie SR w P., sygn. [...], oddalające zażalenie Skarżącego na postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego), nie stanowiła wiążącego w postępowaniu podatkowym poglądu, czy Skarżący rzeczywiście ma obiektywny obowiązek złożenia takiej informacji; 9. Wobec przytoczenia w piśmie z 5 lipca 2017 r. licznych orzeczeń Sądów administracyjnych, decyzji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych oraz poglądów doktryny prawa podatkowego, Sąd wskazuje na konieczność starannego rozróżnienia pomiędzy definicjami przedmiotów opodatkowania zawartymi w ustawie, a pojęciami prawa cywilnego. Te dwie gałęzie prawa wykazują istotne w niniejszej sprawie odrębności, które ilustrują tzw. autonomię prawa podatkowego. Ze względów na stanowisko Sądu zaprezentowane wyżej w punkcie 6, dotyczące opodatkowania budynku (budynków) na nieruchomości Skarżącego, w dalszym postępowaniu Organy ustalą – w razie potrzeby przy zastosowaniu dowodu z oględzin – rzeczywistą liczbę i powierzchnię użytkową tych budynków, a następnie opodatkują właściwą stawką tylko te rzeczywiście istniejące przedmioty. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. W kwestii kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Na koszty te złożył się jedynie uiszczony przez Skarżącego wpis sądowy w kwocie 100 zł. Innych kosztów Skarżący nie zażądał i nie wykazał.