II GSK 93/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Lu 613/16 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A.B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaskarżonym wyrokiem z 28 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 613/16 oddalił skargę A.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że w dniu 20 marca 2014 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...]. Pojazdem kierował C.D., który wykonywał przewóz osób w imieniu skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] - A.B. W wyniku kontroli ustalono, że pojazdem przewożeni są na trasie Puławy - Radom - Skarżysko Kamienna pasażerowie linii regularnej Puławy - Rzym. W trakcie czynności kontrolnych kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego osób. Stwierdzono także, że autobus nie został wyposażony w tablice kierunkowe czołową i boczną. W związku z powyższym Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] września 2015 r., nr [...] (rozstrzygając w sprawie ponownie – decyzja tego organu z [...] października 2014 r. została uchylona decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2015 r.), nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym polegające na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia oraz wykonywaniu przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżący wykonywał przewóz regularny, o czym świadczy stałość trasy (Puławy - Skarżysko Kamienna) oraz cykliczność wykonywanego przewozu. Organ ustalił, że skarżący wykonywał przewozy na tej trasie codziennie, a autobus, którym wykonywany był przewóz regularny nie był wyposażony w tablice kierunkowe czołową i boczną. W wyniku odwołania skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2016 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 7 i 22, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1b, art. 20 ust. 1, ust. 1a, art. 87 ust. 1 oraz art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), § 18 ust. 1 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) oraz lp.2.1 i lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 92 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię przepisu i w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że przewóz wykonywany w dniu kontroli był przewozem regularnym oraz naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., polegające na błędnym ustaleniu, że skarżący wykonuje przewozy regularne na trasie Puławy - Skarżysko Kamienna, podczas gdy przewozy te wykonuje [A] Sp. z o.o., a skarżący sporadycznie, wynajmuje tej spółce autobus i nie wykonuje przewozów we własnym imieniu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przedstawił na wstępie podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji i stwierdził, że organ przeprowadził niezbędne w sprawie dowody, wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy i prawidłowo ocenił materiał dowodowy. Dokonane przez organ ustalenia faktyczne są prawidłowe i znajdują potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że sporny przewóz osób był przewozem regularnym. Kierowca zatrudniony przez skarżącego, wykonywał w dniu kontroli przewóz osób na trasie Puławy - Skarżysko Kamienna przez Radom. Z zeznań kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka wynika, że przewozy pasażerskie na tej trasie wykonywane są codziennie, zgodnie z umownym rozkładem jazdy, który kierowca otrzymał od skarżącego. Po dowiezieniu pasażerów do Skarżyska Kamiennej kierowca wraca z kolejnymi pasażerami do Puław tą samą trasą. Powyższe potwierdza także wydruk korespondencji mailowej między skarżącym a przedstawicielem spółki [A] z 18 lutego 2014 r., w której określono częstotliwość kursów (codziennie), miejsca, w których znajdują się przystanki oraz godziny odjazdów z poszczególnych przystanków. Za bezpodstawny Sąd I instancji uznał zarzut skarżącego, że podmiotem wykonującym sporny przewóz była spółka [A], z którą zawarł umowę najmu autobusu z dnia 28 lutego 2014 r., a która wykonuje przewozy międzynarodowe na trasie Puławy - Rzym, a częścią tej trasy jest trasa Puławy - Skarżysko Kamienna. Z prawidłowych ustaleń organu wynika bowiem, że w dniu kontroli autobus nie był udostępniony spółce [A]. Autobusem kierował kierowca zatrudniony przez skarżącego, który przesłuchany dwukrotnie w charakterze świadka zeznał, że przewóz wykonywał na rzecz przedsiębiorstwa skarżącego i od skarżącego otrzymał wynagrodzenie za ten przewóz. Ponadto, z korespondencji między skarżącym a przedstawicielem spółki [A] wynika, że już w dniu 18 lutego 2014 r. uzgodniono, że to skarżący będzie wykonywał codziennie, mikrobusem na 20 osób, przewozy na trasie Puławy - Skarżysko Kamienna o określonych godzinach. Powyższe wskazuje, że wbrew treści pisemnej umowy, nazwanej umową najmu autobusu, skarżący nie oddawał spółce [A] autobusu do używania, co jest istotą umowy najmu, lecz sam wykonywał przewozy na trasie Puławy - Skarżysko Kamienna. Zebrane w sprawie dowody jednoznacznie wskazują, że sporny przewóz wykonywany był przez skarżącego własnym pojazdem na zlecenie spółki [A], za ustalonym przez strony wynagrodzeniem. Spółka [A] nie posiada przy tym zezwolenia na wykonywanie przewozu międzynarodowego na trasie Puławy - Rzym, której częścią - według twierdzeń skarżącego - miałyby być realizowane przez niego przewozy na trasie Puławy - Skarżysko Kamienna, co wynika to z pisma Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 26 czerwca 2014 r. W Żadnym z dołączonych do akt sprawy zezwoleń na wykonywanie międzynarodowego przewozu osób, wydanych dla spółki [A], skarżący nie jest wymieniony jako podwykonawca posiadacza zezwolenia. Sąd I instancji stwierdził, że wykonywany przez skarżącego przewóz nie jest przewozem regularnym specjalnym, o którym stanowi art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie drogowym. Pasażerami skarżącego są bowiem wszystkie osoby, które zakupiły bilety na trasy międzynarodowe, obsługiwane przez spółkę [A], a zatem osoby, które zakupiły bilety na przewóz regularny o charakterze powszechnie dostępnym. Za niezasadny Sąd uznał też zarzut, że wykonywany przez skarżącego przewóz miał charakter okazjonalny. Skarżący regularnie przewoził pasażerów na trasie Puławy - Skarżysko Kamienna oraz Skarżysko Kamienna - Puławy przez Radom, korzystając z przystanków autobusowych linii regularnych. Skarżący przyznał, że do Skarżyska Kamiennej przewoził pasażerów udających się do Rzymu autobusem firmy [A], a ze Skarżyska Kamiennej zabierał w tym samym dniu pasażerów, którzy z Rzymu wracali. Nie przewoził więc nigdy tej samej grupy osób na całej trasie i nie dowoził jej z powrotem do miejsca początkowego. Nie wykonywał też przewozów bez pasażerów, ani nie wracał po tych samych pasażerów, których wcześniej dowiózł do miejsca docelowego. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że na skarżącego prawidłowo nałożono karę za wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia oraz za wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, uwzględniając wymóg, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych. Dlatego skarga została oddalona. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił: 1) naruszenie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 1-3; art. 18b ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy o transporcie drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji skierowanie decyzji administracyjnej do osoby, która nie jest stroną w sprawie, tj. wystąpienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., w związku z czym wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności utrzymanej w mocy zaskarżonym orzeczeniem decyzji administracyjnej; - niezależnie od powyższego zaskarżonemu orzeczeniu zrzucił: 2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że skarżący wykonuje na trasie Puławy - Radom - Skarżysko Kamienna przewóz, który określić należy jako "przewóz regularny"; b) art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w gdy w realiach stanu faktycznego tej sprawy, przepis ten nie powinien być stosowany; c) art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy w realiach tej sprawy przepis ten nie powinien być stosowany; d) art. 659 § 1 w zw. z art. 65 § 2 k.c. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji błędne ustalenie stosunków prawnych łączących skarżącego z [A] sp. z o. o.; 3) naruszenie prawa procesowego, a mianowicie: a) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało przeniknięciem uchybień procesowych organu I i II instancji do postępowania sądowego; b) art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w sytuacji zaistnienia ku temu przesłanek, w szczególności związanych z powołanymi wyżej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W piśmie z dnia 13 grudnia 2017 r. skarżący zrzekł się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. W piśmie z 8 czerwca 2020 r. organ nie wyraził zgody na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi na tą decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne - wobec ich prawidłowości - uzasadniały po pierwsze, przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, po drugie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie przez organ oceny, że to strona skarżąca zatrzymanym do kontroli pojazdem wykonywała przewóz pasażerów na trasie Puławy – Skarżysko Kamienna, Skarżysko Kamienna – Puławy (przez Radom), który należało uznać za przewóz regularny osób w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym, co w konsekwencji – i po trzecie – uzasadniało nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł w związku z tym, że przewóz ten wykonywany był bez wymaganego zezwolenia, a zatrzymany do kontroli pojazd nie był wyposażony w tablice kierunkowe czołową i boczną. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej, na gruncie których strona skarżąca zmierza do wykazania, że nie wykonywała regularnego przewozu osób na trasie Puławy – Skarżysko Kamienna oraz Skarżysko Kamienna – Puławy (przez Radom), a więc nie jest i nie powinna być adresatem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w związku z wykonywaniem tego przewozu bez wymaganego zezwolenia, albowiem nie była i nie jest stroną postępowania, w którym decyzja ta została wydana, nie uzasadniają twierdzenia, że wyrok Sądu I instancji nie jest zgodny z prawem. Odnosząc się do tak zarysowanej – w świetle stanowiska Sądu I instancji oraz podważających jego prawidłowość zarzutów kasacyjnych – istoty sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie, w punkcie wyjścia trzeba stwierdzić, że nie ma podstaw, aby twierdzić, że Sąd I instancji uchybił tym wzorcom kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, które jako naruszone wskazane zostały w pkt 3 lit. a) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie przepisom art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku w żadnym stopniu, ani też zakresie nie potwierdza stanowiska, że przyjęcie za podstawę wyrokowania w sprawie stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania administracyjnego nie zostało poprzedzone przez Sąd I instancji oceną odnośnie do prawidłowości działań organów administracji, co miałoby w konsekwencji prowadzić do tego, że zarzucane przez stronę niedostatki wszechstronnego rozważenia całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji miały następnie przeniknąć do postępowania sądowego. Nic takiego nie miało miejsca. W opozycji do stanowiska strony skarżącej – które samo nie jest wolne od deficytów, przez co ma wyłącznie polemiczny charakter, o czym mowa dalej – trzeba podkreślić, że Sąd I instancji w klarowny i przekonujący sposób wykazał racje, którymi się kierował uznając, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy został ustalony przez organy administracji w sposób prawidłowy, co nastąpiło przy rozważeniu całokształtu dowodów zgromadzonych w sprawie. Znajduje to swoje potwierdzenie w tym argumencie, że każda istotna okoliczność stanowiąca element przyjętego za podstawę wyrokowania stanu faktycznego była konfrontowana przez Sąd I instancji ze stanowiącymi podstawę jej ustalenia dowodami, które w zakresie odnoszącym się do oceny prawidłowości wniosków formułowanych na ich podstawie przez organy administracji były oceniane przy uwzględnieniu wzajemnych ich relacji, a w tym kontekście – co trzeba podkreślić – przy uwzględnieniu istnienia węzła ich korespondencji. Jasno i wyraźnie wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (por. s. 5 – 7, s. 9 – 10). Sąd I instancji poddał bardzo szczegółowej analizie dowody: z zeznań przesłuchanego w charakterze świadka kierowcy zatrzymanego do kontroli pojazdu; treści zezwoleń na wykonywanie przewozu, którymi legitymowała się spółka [A] oraz strona – w tym zaś względzie istotne jest to, że wymieniona spółka nie posiadała zezwolenia na wykonywanie przewozu międzynarodowego osób na trasie Puławy – Rzym, której etapem miałby być odcinek Puławy – Skarżysko Kamienna, a z posiadanych przez tą spółkę pozwoleń przewozowych nie wynika ponadto, aby strona skarżąca była podwykonawcą przewozów na trasach, o których w tych pozwoleniach mowa; pisma Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 26 czerwca 2014 r.; treści korespondencji mailowej strony z przedstawicielem wymienionej spółki [A]; umowy najmu autobusu. Dokonał również kontroli prawidłowości oceny tych dowodów – to jest każdego dowodu z osobna, a także w relacji do pozostałych spośród nich – przez organy administracji z punktu widzenia zasadności formułowanego na ich podstawie wniosku, że to strona skarżąca zatrzymanym do kontroli pojazdem wykonywała bez wymaganego zezwolenia regularny przewóz pasażerów na trasie Puławy – Skarżysko Kamienna, Skarżysko Kamienna – Puławy (przez Radom). Wniosek ten, jak słusznie uznał Sąd I instancji, należało uznać za uzasadniony i trafny. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, omawiany zarzut kasacyjny nie podważa więc stanowiska Sądu I instancji z którego wynika, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został rozważony przez organy w jego całokształcie i bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Zwłaszcza, gdy w tej mierze podkreślić, że stanowisku temu strona skarżąca nie przeciwstawia żadnych konkretnych argumentów, w świetle których można byłoby zasadnie, a co za tym idzie również skutecznie, podważyć trafność wniosków Sądu I instancji, które – co ponownie trzeba podkreślić – w przeciwieństwie do kwestionujących ich prawidłowość racji strony skarżącej, zostały osadzone na gruncie zebranych i przeprowadzonych w sprawie dowodów. Przez to, o czym mowa była już powyżej, stanowisko strony skarżącej z racji towarzyszących mu deficytów jawi się, jako wyłącznie polemiczne. I tak, poddając w wątpliwość możliwość ustalenia faktu wykonywania przez dany podmiot przewozów regularnych na podstawie jednej kontroli (por. s. 5 uzasadnienia skargi kasacyjnej) strona skarżąca pomija tę zasadniczą okoliczność, że to nie sama kontrola drogowa, lecz prowadzone w jej rezultacie postępowanie administracyjne, a w jego ramach postępowanie wyjaśniające, służyło ustaleniu wskazanego – a kwestionowanego skargą kasacyjną – faktu wykonywania przez stronę bez wymaganego zezwolenia regularnego przewozu osób, który wykazany został na podstawie zebranych i przeprowadzonych w tym postępowaniu dowodów, które – co także trzeba ponownie podkreślić – ocenione zostały w ich całokształcie. Z tego też, między innymi, względu nie sposób jest podważać wiarygodności dowodu z zeznań kierowcy kontrolowanego pojazdu – czy też dowód ten wręcz dyskredytować z powodów wskazywanych przez stronę skarżącą (por. s. 4 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Zwłaszcza, że dowód ten w oczywisty wręcz sposób koresponduje z dowodem z treści korespondencji mailowej spółki [A] ze stroną – odnośnie do istotnych w sprawie okoliczności mających znaczenie dla kwalifikacji wykonywanego przez stronę przewozu wystarczy bowiem w tej mierze zestawić ze sobą treść zeznań wymienionego świadka z treścią wskazanej korespondencji – co również przecież stanowiło przedmiot analizy i oceny Sądu I instancji. W tym też kontekście trzeba podnieść, że przedmiotem tej analizy oraz oceny był również dowód z umowy najmu autobusu z dnia 28 lutego 2014 r. Przy tym, wbrew stanowisku strony skarżącej (por. s. 3 uzasadnienia skargi kasacyjnej), z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby w konsekwencji powyższego – w tym zwłaszcza oceny tego dowodu w relacji do pozostałych dowodów zebranych w sprawie – Sąd I instancji w jakikolwiek sposób podważył fakt istnienia wynikającego z niej węzła prawnego łączącego stronę skarżącą z wymienioną spółką lecz, że dowód ten jedynie ocenił kontrolując również prawidłowość wniosków formułowanych w tej mierze przez organy administracji (por. s. 6 – 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), co jednocześnie – a w tym miejscu należy to podnieść – czyni niezasadnym zarzut z pkt 2 lit. d) petitum skargi kasacyjnej. Nie jest również tak, że ocena stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania w sprawie nie zawierała stanowiska Sądu I instancji odnośnie do rodzaju wykonywanego przez stronę przewozu, albowiem w rekapitulacji przedstawionych argumentów Sąd ten wyraził jednoznaczną i stanowczą konkluzję – wyjaśniając przy tym, aż nadto jasno i wyraźnie z jakich powodów przewóz wykonywany przez stronę nie był przewozem regularnym specjalnym, ani też przewozem okazjonalnym, lecz przewozem regularnym osób, tj. przewozem wykonywanym na wymienionej powyżej trasie z ustaloną częstotliwością (codziennie), według ustalonego rozkładu jazdy z ustaloną godziną odjazdu z przystanku początkowego i przyjazdu na przystanek końcowy, a więc stałymi przystankami, na których pasażerowie wsiadają i wysiadają w określonych godzinach – podobnie, jak i w odniesieniu do kwestii odnoszącej się do publicznego (powszechnego) charakteru tego przewozu, o którym z kolei przekonuje ta okoliczność, że przecież, co należy uznać za oczywiste, przewóz osób na wymienionej powyżej trasie był powszechnie dostępny dla każdego potencjalnie zainteresowanego tym przejazdem (por. odpowiednio s. 9 oraz s. 5 i s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W świetle przedstawionych argumentów trzeba więc stwierdzić, że fakt zbieżności, wręcz tożsamości ocen organów administracji oraz kontrolującego prawidłowość tych ocen Sądu I instancji odnośnie do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz formułowanych na jego podstawie wniosków, sam w sobie nie dowodzi wadliwości stanowiska tego Sądu, ani też nie uzasadnia twierdzenia, że w rozpatrywanej sprawie nie rozważono w sposób wszechstronny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Skoro omawiany zarzut kasacyjny trzeba było uznać za niezasadny, albowiem nie podważył on prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, z którego wynika, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego wolna była od sugerowanych przez stronę wad i deficytów, to w konsekwencji za pozbawiony usprawiedliwiony podstaw należało uznać zarzut z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Jeżeli bowiem, z zebranego i wszechstronnie ocenionego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, na podstawie których orzekał Sąd I instancji wynika, że to strona skarżąca zatrzymanym do kontroli pojazdem wykonywała bez wymaganego zezwolenia regularny przewóz osób na trasie Puławy – Skarżysko Kamienna, Skarżysko Kamienna – Puławy (przez Radom), to nie ma podstaw, aby twierdzić, że zaskarżona decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym była adresowana do podmiotu, który nie był stroną postępowania, w którym decyzja ta została podjęta. Nie są również zasadne zarzuty z pkt 2 lit. a) – c) petitum skargi kasacyjnej, na gruncie których strona skarżąca odpowiednio zarzuca błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, a także niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 oraz art. 87 ust. 1 tej ustawy. Odnosząc się do tych zarzutów – których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie – na wstępie trzeba podnieść, że nie ma podstaw, aby twierdzić, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy – którego ustalenia nie zostały podważone – art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym. Z przepisu tego, ustanawiającego legalną definicję przewozu regularnego wynika, że w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym jest nim publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1983 oraz z 2018 r. poz. 2244). Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie dokonał wadliwej rekonstrukcji treści tego przepisu, w tym znaczenia terminów i pojęć, którymi dla potrzeb stworzenia przywołanej definicji operował ustawodawca. Jeżeli bowiem, w rozumieniu wskazanej regulacji "przewozem regularnym jest publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami [...]", to Sąd I instancji w pełni zasadnie podkreślił znaczenie tej jego cechy, którą jest cykliczność (stałe: trasa, przystanki, godziny odjazdu i przyjazdu) oraz dostępność dla każdego potencjalnego klienta, który dowiedział się o przewozie z ogłoszenia o powszechnym charakterze (por. s. 5 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), co w tym też kontekście oznacza również, że wbrew stanowisku strony skarżącej nie ma żadnego znaczenia to, ilu dokładnie pasażerów znajdowało się w zatrzymanym do kontroli pojeździe (por. również art. 2 pkt 41 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, z którego wynika, że autobusem jest pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą). Nie sposób jest więc twierdzić, że podejście tego Sądu do rozumienia przywołanego przepisu prawa nie koresponduje – czy też rozmija się – z jego treścią. Tak bowiem nie jest. W konsekwencji nie jest również tak, że w rozpatrywanej sprawie doszło do niewłaściwego zastosowania art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym skoro – o czym mowa była już powyżej – z niepodważonych ustaleń faktycznych sprawy wynika, iż na trasie Puławy – Skarżysko Kamienna, Skarżysko Kamienna – Puławy (przez Radom) – na podstawie powszechnie dostępnego rozkładu jazdy (umieszczonego na stronie internetowej spółki [A], która nie posiadała zezwolenia na wykonywanie przewozu osób na wymienionej trasie i której podwykonawcą nie była siłą rzeczy strona) określającego godziny odjazdu z ustalonych przystanków oraz przyjazdu na te przystanki – strona skarżąca codziennie przewoziła pasażerów należącym do niej pojazdem kierowanym przez jej pracownika. Jeżeli zaś warunkiem koniecznym zgodnego z prawem wykonywania regularnego przewozu osób jest posiadanie zezwolenia na wykonywanie tego przewozu, którego strona skarżąca – co trzeba podkreślić – nie posiadała, a które zobowiązana była uzyskać, aby uczynić zadość prawnym wymogom wykonywania przewozu pasażerów na wymienionej trasie, to nie sposób jest twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do niewłaściwego zastosowania art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który ustanawia wymóg uzyskania przez przewoźnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego, ani też art. 87 ust. 1 tej ustawy, który z kolei stanowi o obowiązku posiadania i okazania przez kierowcę wymaganych dokumentów – w tym, jak wynika to z pkt 2 lit. a) tego przepisu, odpowiedniego zezwolenia lub wypisu z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy – których ten nie posiadał, ani nie okazał w trakcie kontroli. W konsekwencji powyższego za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że nie uwzględniając skargi strony na zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Sąd I instancji nie naruszył art. 151 p.p.s.a., albowiem skargę tą – w świetle przedstawionych argumentów – należało uznać za niezasadną z tego powodu, że wymieniona decyzja wydana została bez naruszenia prawa. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 w związku art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.