II SAB/Po 108/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2017 r. sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie negatywnego oddziaływania ; postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu R. K. uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]- zł (słownie: [...] złotych). /-/ T. Świstak Sygn. akt II SAB/Po [...] UZASADNIENIE R. K. w dniu 18 maja 2017 r. wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie nierozpoznania jego wniosku o wszczęcie postępowania dotyczącego negatywnego oddziaływania na środowisko na nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] przez jej właściciela R. F.. Wraz z wniesieniem skargi skarżący uiścił wpis w kwocie 100 zł. W odpowiedzi Burmistrz Miasta wniósł o oddalenie skargi uznając skargę za niezasadną. Sąd pismem z dnia 23 czerwca 2017 r. wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni, od dnia doręczenia niniejszego wezwania, braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do właściwego organu wyższego stopnia, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 4 lipca 2017 r., a w dniu 10 lipca 2017 r. wskazał on w odpowiedzi, że skargę złożył bezpośrednio do tutejszego Sądu, zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13, zgodnie z którą na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Skarżący zaznaczył przy tym, że organ pozostawił jego wniosek bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 52 § 1, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeżeli skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego mu środka zaskarżenia skarga w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. W przypadku bezczynności organu strona przed wniesieniem skargi zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany przepisem art. 37 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zważyć należy, że R. K. w trybie art. 363 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm., dalej: P.o.ś.), uzyskał pismem z dnia 24 marca 2017 r. odpowiedź Burmistrza Miasta na pismo z dnia 3 marca 2017 r., którym zwrócił się o podjęcie interwencji w sprawie negatywnego oddziaływania na środowisko dokonywanego przez R. F. na nieruchomości przy ul. [...] w W. . Organ odnosząc się do generowania przez produkcję zwierzęcą prowadzoną przez R. F. uciążliwości zapachowym stwierdził, że dochodzenie roszczeń z tytułu immisji z nieruchomości sąsiedniej możliwe jest wyłącznie w procesie cywilnym na drodze postępowania przed sądem powszechnym. W ocenie Sądu skoro zgodnie z art. 363 P.o.ś. to wójt, burmistrz lub prezydent miasta był właściwy do załatwienia sprawy z wniosku R. K. wniesionego w niniejszej sprawie, a organami wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze (art. 17 pkt 1 K.p.a.), to R. K. przed wniesieniem skargi na bezczynność Burmistrza [...] powinien był wnieść na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.. Skarżący pomimo wezwania tego nie uczynił, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. I OPS 2/13. Wyjaśnić należy, że powołana uchwała rozstrzygała jedynie kwestię dopuszczalności i trybu zaskarżania do sądu administracyjnego pozostawienia bez rozpoznania podania, o którym mowa w art. 64 § 2 K.p.a. Nie oznacza to zaś, że w jakikolwiek sposób wyłączyła ona zastosowanie w przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego pozostawienia podania bez rozpoznania, przepisu art. 37 § 1 K.p.a. Przeciwnie, skoro w uchwale tej przyjęto, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., to przed wniesieniem skargi skarżący winien zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. wnieść zażalenie na bezczynność organu, który pozostawił podanie bez rozpoznania do organu wyższego stopnia. Z uwagi zatem na niewyczerpanie przez R. K. środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi należało w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a. odrzucić jego skargę wniesioną w niniejszej sprawie. Stąd orzeczono jak w pkt 1. sentencji postanowienia. Sąd na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. zwrócił skarżącemu uiszczony przez niego wpis od skargi w kwocie 100 zł, mając na uwadze, że jej skarga podlega odrzuceniu (pkt. 2 sentencji postanowienia). /-/ T. Świstak