I GZ 177/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. C. Sp. z o.o. w K. na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie 2. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 1556/16 w sprawie ze skargi T. C.S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia uchylić postanowienie zawarte w punkcie 2. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 marca 2017 r. o sygn. akt III SA/Gl 1556/16 i w tym zakresie przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 6 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 1556/16 po rozpoznaniu skargi T. C. S.A. w K. w punkcie 1 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie podatku akcyzowego. W punkcie 2 tego wyroku zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej 11.619 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej: p.p.s.a.). WSA nie wyjaśnił jednocześnie powodów rozstrzygnięcia w zakresie zasądzonych kosztów. T. C. Sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca) złożyła zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie 2. wskazanego wyżej wyroku WSA w Gliwicach. Autor zażalenia wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w Katowicach na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w prawidłowej wysokości, tj. 18.819 zł. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (w brzmieniu obowiązującym do dnia 26 października 2016 r.) poprzez ustalenie wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości niższej niż obowiązująca stawka minimalna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Zażalenie w rozpoznawanej sprawie zostało wniesione na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania, zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 marca 2017 r., którego odpisy zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej oraz pełnomocnikowi organu w dniu [...] maja 2017 r. Z akt sądowych sprawy wynika, że od wspomnianego wyroku nie złożono skargi kasacyjnej. Wobec tego należy uznać, że wypełniona została hipoteza art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a., więc zażalenie może zostać obecnie rozpoznane. Zażalenie jest zasadne, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Celem tego unormowania prawnego jest zobligowanie sądu do takiego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, aby strona mogła poznać motywy jakimi kierował się WSA, a także aby możliwa była ewentualna późniejsza kontrola instancyjna rozstrzygnięcia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku WSA w Gliwicach z dnia 6 marca 2017 r. w zakresie zaskarżonego postanowienia o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego nie odpowiada wymogom wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji nie wskazał powodów zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów w wysokości wskazanej w punkcie 2. tego wyroku. Z uzasadnienia wspomnianego wyroku wynika, że sprawa dotyczyła odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w wysokości 441 890,00 zł, wobec czego kwota ta stanowiła wartość przedmiotu zaskarżenia, stanowiącą punkt odniesienia przy wyliczaniu wpisu sądowego i stawki wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej. Jednakże Sąd I instancji nie wyjaśnił zasądzenia kwoty w takiej wysokości, jaka wskazana została w pkt 2 wyroku z dnia 6 marca 2017 r., w tym szczególności czy stosował w sprawie art. 206 p.p.s.a. Wskazane wyżej mankamenty uzasadnienia sprawiają, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania nie poddaje się kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny i z tego względu musi zostać uchylone. Rozpoznając sprawę ponownie w tym zakresie, Sąd I instancji uwzględni wskazane wyżej uwagi NSA i uzasadni w sposób prawidłowy podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 2 wyroku z dnia 6 marca 2017 r. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, postanowił jak w sentencji.