II SA/Sz 381/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr[...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "[...] " nieruchomości przy ul. [...] w K. od decyzji Starosty K. Nr [...] z [...] r., znak: [...] zmieniającej decyzję znak: [...] z dnia [...] r., zmienioną decyzją znak: [...] z dnia [...] r., przeniesioną decyzją nr [...] z dnia [...] r., o pozwoleniu na budowę, budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] w obrębie 4 przy ul. [...] w K. , w części zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, wydanej na rzecz A. K. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że wnioskiem z [...] r. A. K. zwróciła się do Starosty K. o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i wydanie decyzji zmieniającej wyżej opisaną decyzję z dnia [...] r., w części zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Starosta K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uwzględnił wniosek inwestora. W wyniku odwołania wniesionego przez Wspólnotę Mieszkaniową "[...] " przy ul. [...] w K. , Wojewoda decyzją z [...] r., znak:[...] , uchylił decyzję organu i instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Kolejną decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Starosta K. ponownie zmienił decyzję z dnia [...] r. w części zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, która w dniu [...] r. została utrzymana w mocy przez Wojewodę (znak:[...] ). W wyniku wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 426/15 uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] wskazując na potrzebę ponownego przeanalizowania zgodności planowanej inwestycji z decyzją Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] r., znak [...] , a także prawidłowości wykonania projektu budowlanego z punktu widzenia przepisów bezpieczeństwa pożarowego. W związku z wyrokiem sądu Wojewoda decyzją z [...] r., znak:[...] , uchylił decyzję Starosty K. Nr [...] i zwrócił sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność wykonania zaleceń wskazanych w powyższym wyroku Sądu z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 426/15. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta K. postanowieniem z [...] r., znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] r. wskazując, że w przedłożonym projekcie budowlanym odległość wykuszu od granicy z działką nr [...] wynosi 1 m, podczas gdy z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że element ten może być zbliżony do granicy na odległość nie mniejszą niż 1,4 m. Nałożono również obowiązek pozytywnego zaopiniowania projektu budowlanego przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Następnie decyzją Nr [...] z [...] r., po przedłożeniu przez inwestora poprawionego projektu budowlanego, Starosta zatwierdził projekt budowlany zamienny i zmienił decyzję znak [...] z dnia [...] r., zmienioną decyzją znak [...] z dnia [...] r., przeniesioną decyzją nr [...] z dnia [...] r., o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w K. , w części zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...] " zarzucając niezgodność projektu zamiennego z decyzją o warunkach zabudowy oraz rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie skarżącej ściana zwrócona w stronę działki [...] nie może posiadać otworów okiennych, a ponadto z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że w ścianie mogą być zaprojektowane jedynie "wykusze" a nie jeden wykusz. Zwrócono także uwagę, że wykusze w ścianie od strony granicy z działką nr [...] powinny być oddalone do co najmniej 6,0 metrów od linii wyznaczonej przez barierki balkonów budynku przy ul.[...] . Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Według Wojewody poprawiony i uzupełniony projekt budowlany zamienny jest kompletny, zawiera wszelkie niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na budowie. W szczególności w projekcie zawarte są analiza nasłonecznienia i przesłaniania, a także pozytywne opinie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń pożarowych, rzeczoznawcy do spraw higieniczno-sanitarnych oraz rzeczoznawcy do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy. Zmiana dotychczasowego pozwolenia na budowę i projektu budowlanego polega na zmianie układu pomieszczeń wewnątrz budynku oraz na zaprojektowaniu wykuszu i schodów zewnętrznych od strony granicy z działką nr [...] . Wykusz został zaprojektowany na całej szerokości elewacji południowej i biegnie od parteru aż do ostatniej kondygnacji. Ostatecznie - po poprawkach naniesionych do projektu budowlanego w [...] r. - wykusz znajduje się w pasie od 1,4 do 2,9 m od granicy z działką nr [...] . Znajdujące się w wykuszu okna od strony zbiegu budynków położonych przy ul. [...] (dz. nr [...] ) i [...] (dz. nr [...] ) zaprojektowane zostały jako nieotwieralne o zwiększonej odporności ogniowej. Schody zewnętrzne biegnące do kondygnacji podziemnej zaprojektowane zostały jako dwubiegowe, z czego pierwszy bieg zaczyna się na poziomie partem w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...] i również mieści się w pasie od 1,4 do 2,9 m od granicy z tą działką zaś drugi bieg znajduje się poniżej poziomu powierzchni terenu. Z decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] r., znak: [...] o warunkach zabudowy wynika, iż nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona od strony granicy z działką nr [...] w odległości 2,9 m. W takiej też odległości zaprojektowany został fundament oraz ściana zewnętrzna budynku, uwidoczniona na poziomie parteru. Na wyższych kondygnacjach inwestor zaprojektował sporny wykusz. Decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza wysunięcie poza nieprzekraczalną linię zabudowy od strony ul. [...] . od strony granicy z działką nr[...] ) takich stałych wystających elementów budynku jak okapy, gzymsy, balkony, werandy, wykusze, schody zewnętrzne, jednakże na odległość nie większą niż 1,5 m. Projekt zamienny, po ostatecznych poprawkach, przewiduje, że wykusz znajdować się ma w odległości nie mniejszej niż 1,4 m od granicy z działką nr [...] i jednocześnie w odległości nie większej niż 1,5 m od nieprzekraczalnej linii zabudowy, a więc mieści się w przedziale określonym w decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda wyjaśnił również, że ani decyzja o warunkach zabudowy, ani przepisy Prawa budowlanego czy jakiejkolwiek innej ustawy bądź rozporządzenia nie precyzują czym jest wykusz - brak jest w szczególności ograniczeń co do powierzchni elewacji jaką może zajmować. Według organu sposób w jaki zaprojektowano wykusz w przedmiotowej sprawie mieści się w granicach powszechnie uznawanej definicji. W kwestii schodów zewnętrznych organ odwoławczy wskazał, że prowadzą one do kondygnacji podziemnej i z tego względu na powierzchni będzie widoczny jedynie element ich pierwszego biegu, tj. barierka ochronna. Drugi bieg zaprojektowany został jako element znajdujący się poniżej poziomu terenu. Tym nie mniej pierwszy bieg - tak jak ww. wykusz - zaprojektowany został w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...] , w pasie szerokości od 1,4 do 2,9 m od granicy z tą działką a więc mieści się w granicach określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie taki sposób zaprojektowania schodów zewnętrznych jest zgodny z § 12 ust. 5 pkt 1 oraz ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2007 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którymi schody zewnętrzne można sytuować w odległości 1,5 m od granicy działki, zaś dla podziemnych części budynku nie ustala się odległości od granicy działki. Odnośnie zachowania wymaganej odległości projektowanego budynku od granicy działki Wojewoda wskazał, że Starosta K. uzyskał od Ministra Infrastruktury i Rozwoju w piśmie z [...] r., znak: [...] , upoważnienie do udzielenia odstępstwa od warunków technicznych polegającego na umożliwieniu wykonania na działce budowlanej nr [...] w projektowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym, ściany z otworami okiennymi w odległości 1 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną o nr [...] , przy ul. [...] w K. . Na podstawie powyższego upoważnienia Starosta K. postanowieniem z [...] r., znak: [...] , udzielił inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2007 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) dla zadania polegającego na wykonaniu na działce budowlanej nr [...] w projektowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym ściany z otworami okiennymi w odległości 1 m od granicy z sąsiednią działką budowlana nr [...] . Odstępstwo to zostało szczegółowo uzasadnione w treści badanej decyzji przede wszystkim wskazując, że projektowana zabudowa w całości dopełni linię zabudowy od strony ulicy [...] , domknie kwartał ulicy oraz nie będzie kolidowała z zagospodarowaniem na działce sąsiedniej, na której to w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się plac manewrowy dla samochodów osobowych. Okna w ścianie wykuszu od strony zbiegu budynków położonych przy ul. [...] 7 (dz. nr [...] ) i [...] (dz. nr [...] ) zaprojektowane zostały jako nieotwieralne o zwiększonej odporności pożarowej (E I 120). Budynek nie będzie mieć negatywnego wpływu na środowisko, nie przewiduje się usług uciążliwych. Dalej organ II instancji podał, że przedłożony projekt zamienny spełnia warunki w zakresie nasłonecznienia (§ 60 warunków technicznych) zarówno projektowanego obiektu jak i budynków sąsiednich, co potwierdza zawarta w projekcie budowlanym na karcie 161A analiza nasłonecznienia. Z analizy tej wynika, że ze względu na położenie względem stron świata projektowany budynek w ogóle nie będzie zacieniał sąsiednich budynków, w szczególności budynku położonego na działce nr [...] . Projektowany budynek będzie spełniał określony w §60 warunków technicznych wymóg posiadania odpowiedniego nasłonecznienia. Zgodnie z § 60 ust. 1 warunków technicznych pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godzin w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach między 7:00 a 17:00. Przepis § 60 ust. 2 warunków technicznych pozwala na zmniejszenie powyższego wymogu do 1,5 godziny w przypadku budynków stanowiących element śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej, z którym to przypadkiem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Z analizy nasłonecznienia wynika, że w dniach równonocy projektowany budynek będzie posiadał nasłonecznienie w godzinach od 15:00 do 17:00. Odnosząc się do argumentu podnoszonego kilkakrotnie w toku postępowania, że w ścianie południowej projektowanego budynku zbliżonej do granicy działki nr [...] nie powinno być otworów okiennych, w kontekście powyższej analizy Wojewoda stwierdził, że ściana południowa pozbawiona okien uniemożliwiałaby spełnienie wymogu nasłonecznienia w stosunku do projektowanego budynku. Nadto obiekt został zaprojektowany w taki sposób, aby spełnić również wymagania w zakresie przesłaniania zawarte w § 13 warunków technicznych. Potwierdza to znajdująca się na karcie nr 162A projektu budowlanego analiza przesłaniania sporządzonej dla parteru i pierwszego piętra projektowanego budynku, z której wynika, że zarówno dla pomieszczeń projektowanego budynku jak i dla pomieszczeń budynku przy ul. [...] spełnione zostały wymogi określone w § 13 warunków technicznych. Spełnienie wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego potwierdza zawarta w projekcie budowlanym analiza warunków ochrony przeciwpożarowej oraz dokonane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych uzgodnienie na projekcie zagospodarowania terenu oraz rzucie partem opatrzone datą [...] r. Przedłożony projekt zamienny spełnia też pozostałe wymogi wynikające z decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. (znak:[...] ) o warunkach zabudowy. Projektowany budynek stanowić ma element pierzejowej zabudowy przy ul. [...] w K. . Budynek ma pełnić funkcję budynku mieszkalnego wielorodzinnego z nieuciążliwymi usługami w parterze. Linia zabudowy od strony ul. [...] wyznaczona jest przez istniejącą zabudowę sąsiednią. Od wschodu i zachodu budynek będzie przylegał do ścian szczytowych istniejących budynków. Wielospadowy dach budynku ma mieć poszycie wykonane z blachy. Wejście do budynku znajduje się od strony ul. [...] . Inwestycja w obecnej formie zaprojektowana została z poszanowaniem ładu przestrzennego i harmonijnie wpisuje siew zabudowę kwartału zabudowy śródmiejskiej. Odnosząc się do zarzutu immisji naruszenia prywatności z uwagi na odległość 2 metrów pomiędzy najbliższymi balkonami i oknami obydwu budynków Wojewoda zwrócił uwagę, iż odległość ta na poziomie pierwszego piętra wynosić będzie 3,7 m (karta 162A projektu budowlanego), w ścianie projektowanego budynku od strony działki nr [...] nie przewiduje się wykonania balkonów, a zaprojektowane okna położone najbliżej istniejących w budynku przy ul. [...] balkonów zaprojektowane zostały jako nieotwieralne. Projektowany budynek zamyka kwartał ulicy, zatem musi przylegać do istniejącego na działce nr [...] budynku z balkonami. W świetle powyższego, mając także na względzie fakt, że zarówno projektowany jak i istniejący budynek położone są w zwartej zabudowie śródmiejskiej, a projektowany budynek stanowić będzie uzupełnienie zabudowy pierzejowej, w ocenie Wojewody, w niniejszej sprawie nie będzie dochodziło do naruszenia intymności mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej "[...] ". Podsumowując Wojewoda podał, że Starosta K. rozpatrując ponownie sprawę wykonał wszystkie zalecenia wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. w uzasadnieniu wyroku z 24 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 426/15. Projekt budowlany zamienny doprowadzono do stanu zgodnego z wymogami określonymi w decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] r., znak: [...] o warunkach zabudowy, w szczególności w kwestii odległości budynku i jego stałych elementów od granicy z działką nr [...] . Projekt zamienny został uzupełniony o skorygowane rysunki oznaczone numerami 161 A, 162A, 165A, 167A, 166A-173A, 175A-178A, a także o skorygowaną część opisową oznaczoną numerami 7A, 14A-16A. Załączono także aktualne na dzień sporządzenia projektu zaświadczenia projektantów (karty 135A, 137A, 139A, 142A, 144A, 146A). Po naniesieniu zmian i uzupełnieniu projektu zamiennego został on pozytywnie uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń pożarowych, rzeczoznawcę do spraw higieniczno-sanitarnych oraz rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy. Od decyzji organu odwoławczego skutecznie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...] " nieruchomości przy ul. [...] w K. . Zaskarżając decyzję w całości, zarzuciła jej następujące uchybienia: 1. naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nieuwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich znajdujących się w strefie oddziaływania inwestycji, 2. naruszenie przepisu art. 9 ust. 1, 2 i 3 ustawy prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zaistniały szczególnie uzasadnione okoliczności uzasadniające udzielenie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. 3. naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny odpowiada warunkom techniczno-budowlanym, podczas gdy projekt ten nie spełnia warunków techniczno-budowlanych, 4. naruszenie przepisu § 232 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie przez organ I i II inst., że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny odpowiada warunkom technicznym, o jakich mowa w ww. rozporządzeniu, podczas gdy w przedmiotowej sprawie ściana oddzielenia przeciwpożarowego, jaką jest ściana zewnętrza budynku od strony działki [...] , nie spełnia wymogów bezpieczeństwa pożarowego i łączna powierzchnia otworów okiennych znajdujących się w przedmiotowej ścianie wynosi więcej aniżeli 15% powierzchni całej ściany, 5. naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 104 § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sprawie i niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy przez organ administracji publicznej, nierozważnie i nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej, nierozważnie całego materiału dowodowego, dokonanie rozszerzającej wykładni pojęcia "wykusz" i w konsekwencji zakwalifikowanie wystającej części budynku jako klasyczny wykusz, podczas gdy przedmiotowa część budynku jest niczym innym, jak przesunięciem ściany zewnętrznej budynku, 6. naruszenie przepisów art. 6 k.p.a., 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 140 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sprawie i niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, a nadto poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów i argumentów podnoszonych przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w szczególności w zakresie zbyt małej odległości pomiędzy końcową ścianą inwestycji planowanej na działce nr [...] od strony południowej, a balkonami należącymi do klatki [...] budynku przy ul. [...] 6 w K. , 7. naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że decyzja organu I inst. odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - dalej zwaną "P.p.s.a.", ogranicza się do badania zgodności orzeczenia z prawem. Nadto, zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W związku z tym, że w tej sprawie zapadł już prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 426/15, przystępując do rozpatrzenia niniejszej sprawy obecny skład orzekający Sądu związany jest treścią prawomocnego wyroku, a tym samym wyrażoną w nim oceną prawną. W pojęciu tym mieści się zarówno ocena poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, jak i ocena wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego. Konsekwencją takiej oceny są wskazania Sądu co do dalszego postępowania organów administracyjnych. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, odmiennych, czy sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie. Powyższe oznacza, że Sąd, po raz drugi rozpoznając sprawę ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...] " nieruchomości przy ul. [...] w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] w obrębie 4 przy ul. [...] w K. z dnia [...] r., znak: [...] , zmienionej decyzją znak: [...] z dnia [...] r. i przeniesioną decyzją z dnia [...] r. nr [...] na rzecz A. K. , w części zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, zobligowany był przede wszystkim do kontroli, czy organ administracji ponownie wydając rozstrzygnięcie, zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych we wskazanym, wcześniejszym, orzeczeniu Sądu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na Sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. np. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, Lex 44392). W niniejszej sprawie stan faktyczny, ani stan prawny nie uległy zmianom, a więc aktualna pozostaje ocena okoliczności faktycznych i wykładnia przepisów prawa wyrażona we wcześniejszym wyroku. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że niewątpliwie organy wykonały zalecenia sądu zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w S. z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 426/15 w zakresie doprowadzenia projektu zamiennego do zgodności z decyzją ustalającą warunki zabudowy z dnia [...] r., znak [...] . W ww. wyroku Sąd zauważył, że w decyzji o warunkach zabudowy dopuszczono od strony ul. [...] wysunięcie takich stałych wystających elementów budynku jak okapy, gzymsy, balkony, werandy, wykusze, schody zewnętrzne poza nieprzekraczalną linię zabudowy nie więcej niż 1,5 m. Biorąc pod uwagę ustaloną w decyzji o warunkach zabudowy nieprzekraczalną linię zabudowy, która zgodnie z załącznikiem graficznym umiejscowiona jest równolegle w odległości 2,9 m od granicy działki, to wystające elementy budynku nie mogą znajdować się w odległości mniejszej niż 1,40 m od granicy działki. Tymczasem z dołączonego do projektu zamiennego "rzutu piętra I" (k. 168) wynika, że odległość wykuszu od granicy działki wynosi 1 m. Porównanie przedłożonego przez inwestora poprawionego projektu zmiennego z projektem pierwotnym wskazuje, że ściana boczna wykuszu została skrócona o 45 cm (227 – 182 = 45, karty 168 i 168A projektu zamiennego). Oznacza to, że w tak poprawionym projekcie budowlanym zamiennym ściana przednia wykuszu jest odsunięta o 1,45 m od granicy działki. To z kolei oznacza, że takie wysuniecie wykuszu odpowiada ustaleniom ww. decyzji o warunkach zabudowy, tj. nie więcej niż 1,5 m poza nieprzekraczalną linię zabudowy. W tym miejscu zasadnym jest wyjaśnienie, że Sąd poprzednio rozpoznający sprawę nie miał wątpliwości, iż wykusz może zostać zaprojektowany jako nadwieszenie nad parterem na całej szerokość elewacji. Niezależnie od tego, że Sąd obecnie rozpoznający sprawę związany jest tym stanowiskiem wskazać można, iż nie ma podstaw do kwestionowania takiego stanowiska. Nie jest bowiem trafny zarzut skargi, że zaprojektowany wykusz jest niczym innym, jak przesunięciem ściany zewnętrznej budynku. Zauważyć należy, że zaprojektowanie wykuszu zawsze wiąże się z przesunięciem ściany zewnętrznej budynku, tyle że dotyczy to części ściany i musi być ono nadwieszone. Słusznie przy tym wskazuje organ odwoławczy, że żaden przepis prawa nie reguluje jak dużą powierzchnię elewacji może zajmować wykusz. Skoro w przedmiotowej sprawie zaprojektowano przesunięcie ściany w formie nadwieszenia, to brak jest podstaw do twierdzenia, iż nie jest to wykusz. Zdaniem Sądu, wykusz może przybrać formę nadwieszenia obejmującego całą szerokość elewacji i nie jest to równoznaczne z przesunięciem ściany zewnętrznej budynku. Z przesunięciem, o jakim mowa w skardze mielibyśmy do czynienia wówczas gdy dotyczyło całej ściany od fundamentu, co nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie. Za chybiony Sąd uznał zarzut skargi naruszenia przez organ przepisu art. 9 ust. 1, 2 i 3 P.b. Wbrew twierdzeniu skargi organ nie był zobowiązany ponownie występować do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie odległości od granicy z działka sąsiednią. Zdaniem Sądu, udzielone w dniu [...] r. upoważnienie nie straciło ważności tylko z tego powodu, że sprawa jest ponownie rozpatrywana przez organy. Samo uchylenie decyzji i związane z tym ponowne rozpatrywanie sprawy nie powoduje zmiany tożsamości sprawy. Nadal zatem mamy do czynienia z tą samą sprawą i prawidłowo przeprowadzone w toku wcześniejszego postępowania czynności zachowują swoją moc. W kontrolowanej sprawie zastosowana została instytucja odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych i nie ma podstaw do przyjęcia, że instytucja ta została zastosowana nieprawidłowo bądź też by doszło do jej nadużycia. Organ wystarczająco uzasadnił też powód wyrażenia zgody na wybudowanie budynku przez inwestora z naruszeniem § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych. Z przepisu art. 9 P.b. wynika, że organ może wyrazić zgodę na odstępstwo, jeśli nie stwierdzi zaistnienia w sprawie: zagrożenia życia ludzi, zagrożenia bezpieczeństwa mienia, ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, pogorszenie stanu środowiska. Z uwagi na treść przepisu art. 9 P.b. organ zobowiązany był do wszechstronnego zbadania, czy w rozpoznawanej sprawie występują zagrożenia wymienione w omawianym przepisie gdyż zaistnienie jakiegokolwiek z nich stanowiłoby przyczynę odmowy udzielenia odstępstwa. W niniejszej sprawie organ słusznie uznał i wyjaśnił, że projektowana inwestycja nie powoduje zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powoduje pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnychi użytkowych, a także stanu środowiska. Zaproponowana lokalizacja budynku nie utrudnia zagospodarowania działek sąsiednich. Nadto projektowana zabudowa w całości dopełni linię zabudowy od strony ulicy [...] , domknie kwartał ulicy oraz nie będzie kolidowała z zagospodarowaniem na działce sąsiedniej, na której to w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się plac manewrowy dla samochodów osobowych. Mając na uwadze wielkość działki inwestycyjnej, jej położenie w zabudowie śródmiejskiej oraz sposób zabudowy działek sąsiednich, Sąd stwierdził, że wskazane przez organ okoliczności stanowią wystarczająca podstawę do uznania, iż jest to szczególnie uzasadniony przypadek do wyrażenia zgody na usytuowanie projektowanej inwestycji z odstępstwem od warunków technicznych. W świetle powyższego chybiony jest zarzut skargi naruszenia przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny, przy uwzględnieniu udzielonej zgodny na odstępstwo, odpowiada warunkom techniczno-budowlanym. Brak jest również podstaw do uwzględnienia kolejnego zarzutu skargi, tj. naruszenia przepisu § 232 ust. 2 i 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z uwagi na to, że łączna powierzchnia otworów okiennych znajdujących się w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego wynosi więcej aniżeli 15% powierzchni całej ściany. Skarżąca nie poparła swojego stanowiska żadnymi dowodami, ani nie wskazał na czym opiera swoje twierdzenie. Tymczasem poprawiony projekt zamienny został pozytywnie uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń pożarowych (karta 165A projektu zamiennego). Zdaniem Sądu uzgadniając projekt zamienny rzeczoznawca potwierdził, że spełnia on wszystkie warunki w zakresie ochrony przeciwpożarowej, w tym te wynikające z treści przepisu § 232 ust. 2 i 4 ww. rozporządzenia. Sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby zastosowanie środków określonych w art. 145 P.p.s.a. Zaskarżona decyzja zawiera niezbędne elementy wymagane przez k.p.a., stosownie do przedmiotu postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy stanowisko zajęte przez organ odwoławczy wobec zarzutów odwołania uznać należało za prawidłowe i wystarczające. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.