II SA/Op 8/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 r. sprawy ze skarg T. J., H. J. oraz A. P. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 31 października 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi. Przedmiotem skarg, wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez T. J., H. J. oraz przez A. P., jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 31 października 2016 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 20 maja 2016 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. H. pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę, przebudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z miejscami postojowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacyjną, elektryczną, gazową przy ul. [...] w [...], na działce nr a k.m. [...] - obręb [...]. Skargi ww. zostały wniesione w następującym stanie faktycznym i prawnym: M. H. (zwany dalej inwestorem) złożył wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obejmującą rozbudowę, przebudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z miejscami postojowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacyjną, elektryczną, gazową w [...] przy ul. [...]. Do wniosku inwestor załączył: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem projektantów o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego; załącznikami graficznymi w postaci projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na kopiach aktualnej mapy zasadniczej, obrazującej usytuowanie zamierzonego przedsięwzięcia; pełnomocnictwo dla H. B. Dołączył też decyzję o warunkach zabudowy Prezydenta Miasta Opola z 15 listopada 2007 r., przeniesioną decyzją z dnia 23 czerwca 2015 r. na inwestora – M. H. Następnie Prezydent Miasta Opola wystąpił, w trybie art. 39 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), do Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (OWKZ) w Opolu o uzgodnienie projektowanej inwestycji, w związku z objęciem przedmiotowej nieruchomości ochroną konserwatorską, przedkładając dokumentację projektową. Postanowieniem z (brak dnia) listopada 2015 r. OWKZ w Opolu uzgodnił projektowaną inwestycję bez uwag, akceptując rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym. Prezydent Miasta Opola, jako organ I instancji, pismem z dnia 26 października 2015 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją, uzyskania wyjaśnień oraz składania wniosków i zastrzeżeń. Do organu wpłynęło też pismo wyjaśniające inwestora, w związku z interwencją H. J. z dnia 16 października 2015 r. Kolejnym pismem z dnia 5 listopada 2015 r. H. J. i T. J. wnieśli dodatkowe uwagi dotyczące lokalizacji nowego wjazdu oraz braku zachowania odległości parkingu od okien ich budynku. Organ I instancji poinformował strony o możliwości zapoznania z nowym materiałem dowodowym nieznanym dotychczas stronom oraz wypowiedzenia się w sprawie. Poinformował również o dokonaniu zmian w projekcie budowlanym. Decyzją z dnia 4 grudnia 2015 r., nr [...], Prezydent Miasta Opola zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na wnioskowane przedsięwzięcie inwestycyjne. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli T. i H. J. oraz M. S. reprezentująca A. P. (na podstawie załączonego pełnomocnictwa z dnia 13 marca 2012 r.). Wojewoda Opolski, działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., decyzją z dnia 7 marca 2016 r. uchylił w całości ww. decyzję Prezydenta Miasta Opola i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda uznał, że decyzja ta została wydana z naruszeniem zasad określonych art. 10 § 1 K.p.a., bowiem organ nie zapewnił czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu wszystkim stronom. Następnie, w związku z wezwaniem organu I instancji, nawiązującym do treści ww. odwołań, pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r, inwestor przedłożył żądaną dokumentację wraz z uzupełnieniem opisowym i graficznym. Z kolei, organ zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem i zgłoszenia zastrzeżeń lub wniosków. Pismem z dnia 10 maja 2016 r. H. i T. J. wnieśli uwagi dotyczące uzupełnienia projektu zagospodarowania terenu, jak również ponowili zarzuty związane z niezachowaniem odległości miejsc postojowych od okien ich budynku i nierozwiązania kwestii zjazdu oraz etapowania inwestycji. M. S. wniosła uwagi dotyczące naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., w tym nieprawidłowości związanych z kierowaniem korespondencji. Natomiast R. P. wskazała, iż planowana do rozbudowy część budynku zacieni i uniemożliwi dostęp oświetlenia i nasłonecznienia do jej mieszkania. O wyjaśnienie sposobu prowadzenia postępowania przez organ I instancji oraz kwestii dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, w budynku przy ul. [...], zwróciła się J. D. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia 20 maja 2016 r., nr [...], Prezydent Miasta Opola zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę obejmującą rozbudowę, przebudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z miejscami postojowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacyjną, elektryczną, gazową przy ul. [...] w [...], na działce nr a k. m. [...] - obręb [...]. W uzasadnieniu organ podał, iż po ponownej analizy złożonego wniosku wraz z projektem budowlanym - w relacji do wniesionych przez strony uwag - brak było podstaw do nieuwzględnienia wniosku inwestora. Wskazując na art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, argumentował, iż organ ma ściśle określone obowiązki w zakresie sprawdzenia projektu budowlanego i zgodności z obowiązującymi przepisami. W tym zakresie dokonał weryfikacji zapisów i założeń projektu budowlanego oraz sprawdził, że odległość od miejsc postojowych na działce inwestora do okien całego budynku przy ul. [...] przekracza 7 m, co jest zgodne z przepisami techniczno-budowlanymi. Jednocześnie odnotował, że budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Organ dodał, że na projekcie zagospodarowania terenu projektant wskazał 5 miejsc postojowych oraz oznaczył odległości od okien pomieszczeń ze stałym pobytem ludzi oraz od granicy działki. Lokalizacja parkingu jest zgodna z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi. Przedstawiony projekt budowlany oraz zawarte w nim konkretne rozwiązania architektoniczno-budowlane organ zatwierdził, bowiem to one stanowią przedmiot sprawdzania. Zwrócił też uwagę, że prawo pozwala inwestorowi na prowadzenie robót etapami. Inwestor w złożonym wniosku o wydanie pozwolenia na budowę nie występował o zgodę na budowę zjazdu. Według opisu projektu zagospodarowania terenu - projekt zjazdu wykonany będzie wg. odrębnego opracowania. W kwestii prawidłowości postępowania administracyjnego, organ odwołał się do reguł wynikających m.in. z art. 10, art. 12 K.p.a., akcentując, iż one dochowane, a niniejsze postępowanie prowadzone jest na podstawie przedstawionych dokumentów, w tym projektów budowlanych sporządzonych przez uprawnionych projektantów, którzy pełnią samodzielne funkcje w budownictwie. Projektant także analizuje przesłanianie i zacienianie obiektów sąsiadujących, a w tej sprawie oddziaływanie obiektu ogranicza się do terenu własnej działki inwestora. Wskazując na spełnienie wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz przepis art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, stwierdził, że uwzględnił wniosek inwestora. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła J. D., zarzucając organowi, że pominął kwestię zacieniania jej mieszkania poprzez planowany do rozbudowy budynek. T. i H. J. w odwołaniu wskazali na wadliwe rozwiązania w projekcie budowlanym dotyczące: komunikacji, lokalizacji parkingu i wjazdu na posesję nr [...], lokalizacji miejsca gromadzenia odpadów stałych, oświadczając równocześnie, że podtrzymują zarzuty wniesione pismami w postępowaniu przed organem I instancji. W uzupełnieniu do odwołania dodali, że pomieszczenie przeznaczone na gromadzenie odpadów posiada zbyt małą powierzchnię oraz powielili zarzuty wskazane w poprzednich pismach, związane z projektowanym zjazdem. Z kolei, R. P. we wniesionym odwołaniu wyraziła niezadowolenie ze sposobu prowadzonego postępowania przez organ I instancji, podnosząc, że brak jest dokumentu dotyczącego zacieniania mieszkania w budynku przy ul. [...]. W imieniu A. P. odwołanie złożyła M. S. W jej ocenie, naruszono zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu i pominięto w decyzji odniesienie się do uwag dotyczących zjazdu na posesję nr [...], zacieniania budynku przy ul. [...] oraz niewyjaśniono zmian dokonanych przez projektanta a sprzecznych z decyzją ustalającą warunki zabudowy. W trakcie postępowania odwoławczego, po uprzednim zawiadomieniu, dokonano w dniu 16 sierpnia 2016 r. oględzin na nieruchomości nr [...], przy ul. [...] w [...], przy udziale inwestora oraz R. P. i H. J. W wyniku oględzin ustalono, iż roboty budowlane objęte decyzją Prezydenta Miasta Opola z 20 maja 2016 r. nie zostały rozpoczęte w części dotyczącej rozbudowy budynku. Miejsce oględzin zostało utrwalane w postaci dokumentacji fotograficznej, a H. J. dodatkowo dołączył wydruk zawierający własne fotografie terenu inwestora. Wojewoda Opolski, działając na podstawie art. 136 K.p.a., postanowieniem z dnia 16 września 2016 r., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego. Po przedłożeniu przez inwestora uzupełnionego projektu budowlanego, Wojewoda zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W dniu 11 października 2016 r. zapoznał się z aktami sprawy H. J. dodatkowo wskazując, iż w jego przekonaniu zbiornik podziemny na wody opadowe powinien posiadać obliczenia dotyczące wielkości oraz ilości wód opadowych z dachów. Akcentował jednocześnie zbyt bliską odległość usytuowania miejsca gromadzenia odpadów od granicy nieruchomości. Również R. P. i M. S. podtrzymały wniesione uwagi w tej sprawie. Po rozpoznaniu powyższych odwołań i uwag, Wojewoda Opolski decyzją z dnia 31 października 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W obszernym uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał na mające zastosowanie w sprawie przepisy art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przywołując w całości ich brzmienie, stwierdzając równocześnie, iż w przepisach tych ustawodawca zawarł wymagania, które w przypadku spełnienia nie mogą skutkować dla inwestora wydaniem decyzji odmownej. Rozpoznając sprawę z uwzględnieniem zarzutów odwołujących, organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że ponieważ inwestor zamierza w kolejnym etapie zrealizować nowy (dodatkowy) projektowany zjazd (oznaczony na projekcie zagospodarowania terenu z 17 września 2016 r. - nr [...]) oraz rozbudowę istniejącego budynku w części oznaczonej na ww. projekcie nr [...], dlatego nie może odnieść się do zarzutów związanych z tymi obiektami. Powyższe ma odzwierciedlenie w złożonym wniosku i dokumentacji projektowej. Organ odnotował, iż inwestor ma również prawo do etapowania inwestycji, skoro jej przedmiotem jest więcej niż jeden obiekt budowlany. Zaakcentował także, iż komunikacja na działkę nr a z ul. [...] będzie odbywać się w sposób dotychczasowy, tj. zjazdem oznaczonym na projekcie zagospodarowania terenu nr [...] do momentu dokonania przez inwestora zgłoszenia w trybie art. 29 ust. 1 pkt 11 ustawy Prawo budowlane lub uzyskania stosownej decyzji na budowę dodatkowego zjazdu oznaczonego nr [...]. Powyższe jest zgodne również z decyzją o warunkach zabudowy z pkt 2c, tj. "dostęp do drogi publicznej istniejący - bez zmian. Ponadto projektuje się dodatkowy zjazd od zachodniej granicy działki z ul. [...] (działka nr b), który należy zlokalizować i wykonać na warunkach i w uzgodnieniu z Miejskim Zarządem Dróg [...]." Także z opisu projektu budowlanego (str. 4) jednoznacznie wynika, iż nowoprojektowany zjazd uzgodniony z Miejskim Zarządem Dróg w [...] cyt.: "będzie wykonany według odrębnego opracowania". Stąd też, organ podkreślił, decyzja nie obejmuje budowy zjazdu z drogi gminnej (ulicy [...]) nr [...], na działkę numer a. Natomiast, działka inwestora nr a posiada dostęp do drogi publicznej od strony północnej - także ulicy [...] - z uwagi na jej narożną lokalizację względem ww. drogi gminnej. Zjazd od strony zachodniej na działkę nr a nie jest objęty przedmiotową inwestycją zatem brak jest możliwości merytorycznego odniesienia się do tak licznie podnoszonych w tej materii przez skarżących zarzutów, zaś kwestia bezpieczeństwo ruchu drogowego pozostaje w kompetencji zarządcy drogi i wykracza poza możliwości ingerencji organów administracji architektoniczno-budowlanej w zaprojektowane rozwiązania. W kwestii natomiast miejsc postojowych organ stwierdził zgodność zamierzenia budowlanego z decyzją Prezydenta Miasta Opola z 15 listopada 2007 r. o warunkach zabudowy, w której wymagania w tej materii określone zostały w punkcie 2 lit. c tiret drugi, jak również zgodność w opisie technicznym projektu budowlanego (str. 13, pkt 1.5). Wskazano, że ogółem zaprojektowano 8 miejsc postojowych na terenie własnym inwestora, tj. 3 w istniejącym garażu zamkniętym i 5 (w tym 1 miejsce dla samochodu osoby niepełnosprawnej) wyznaczonych przed budynkiem nr a na posesji działki inwestora. Także odległości miejsc postojowych od granicy działki i odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, zostały dostosowane do przepisów techniczno-budowlanych. Zachowane zostały również warunki z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Nie naruszono wymogu z § 19 ust. 1 i 2, który określa odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego i wskazuje, że nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Z kolei przepis § 20 ww. rozporządzenia wskazuje na warunki miejsca postojowego dla samochodów, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu z dnia 17 września 2016 r. (skala mapy 1:500), odległość miejsc parkingowych od najbliżej położonych okien budynku przy ul. [...] wynosi 12,5 m. Natomiast odległość miejsc parkingowych do granicy działki wynosi ponad 8,0 m (od strony skarżących H. J. i T. J., tj. [...]). Spełnienie wymogów zawartych w przepisach prawa potwierdza także projektant w piśmie z 3 czerwca 2016 r., jak również na str. 2 projektu budowlanego. Organ dodał, że na ewentualne parkowanie przez kierowców w przyszłości poza miejscami wyznaczonymi, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają wpływu. Przy czym organ zwrócił uwagę, że budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 10 i art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Dlatego nakładanie na inwestora dodatkowych obowiązków stanowiłoby naruszenie prawa przez organ. Podobnie w przypadku obliczeń dotyczących wielkości zbiornika podziemnego na wody opadowe i ilości wód opadowych z dachów i placów, a także obliczeń zapotrzebowania na pojemniki na odpady stałe, których domaga się skarżący H. J. Przepisy rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462, z późn. zm.), nie nakładają obowiązku umieszczania w projekcie budowlanym takich obliczeń. Organ odnotował jednak, że inwestor projektując zbiornik podziemny na wody opadowe (oznaczony nr [...] na projekcie zagospodarowania terenu) wywiązał się z obowiązku opracowania rozwiązania dla odprowadzenia wód opadowych i roztopowych z terenu działki. Odnosząc się do dalszych zarzutów H. J. dotyczących zbyt bliskiej odległości usytuowania miejsca gromadzenia odpadów stałych, organ wskazał na przepisy § 22 i § 23 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, cytując ich brzmienie. Z projektu zagospodarowania terenu z dnia 17 września 2016 r. wynika, że miejsca gromadzenia odpadów stałych zaprojektowano w zamkniętym pomieszczeniu istniejącego budynku oznaczonego nr [...]. Zgodnie z ww. projektem, biorąc pod uwagę skalę mapy 1:500, najmniejsza odległość pomiędzy miejscem gromadzenia odpadów, a granicą działki od wejścia wynosi 5,0 m. Natomiast od końca pomieszczenia do końca ściany stanowiącej jednocześnie granicę nieruchomości wynosi 3,0 m. Odległość najbliżej położonego punktu pomieszczenia gromadzenia odpadów od najbliżej położonych okien budynku nr [...] (skarżących T. i H. J.), wynosi ponad 12 metrów. Zdaniem organu, powyższe czyni zadość cyt. przepisom. Częstotliwość wywozu odpadów i wielkość pojemników, do których odnosi się H. J., zależne jest bowiem od potrzeb mieszkańców, a ocena, czy są wystarczające należy do właściciela nieruchomości, a nie do organów administracji architektoniczno-budowlanej. Przede wszystkim wskazać należy, że aktualnie brak jest możliwości określenia ilości mieszkańców w projektowanym budynku inwestora. Odnosząc się do stawianych przez odwołujących zarzutów w kwestii zacieniania, ograniczenia dostępu oświetlenia przez nowoprojektowaną inwestycję na nieruchomości przy ul. [...] i przy ul. [...], organ przywołał regulacje przepisu § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a następnie po wskazanych analizach przesłaniania i nasłonecznienia (dołączonych do pisma z 3 czerwca 2016 r. sporządzonych przez projektanta), organ stwierdził, że wymogi opisane w cyt. przepisach są spełnione. Organ odwoławczy zaznaczył, że dokonał własnej analizy, w oparciu o projekt zagospodarowania terenu oraz część graficzną projektu budowlanego, z którego wynika, że odległość istniejącego budynku objętego pozwoleniem od ścian z oknami budynków odwołujących, oznaczonych nr [...] i nr [...] są wystarczające (16,0 m od budynku nr [...] i 20,5 m od budynku nr [...]), aby zapewnić naturalne oświetlenie i nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi (przy uwzględnieniu wysokości budynku 12,72 m i okien w sąsiednich budynkach - przy założeniu nawet skrajnej możliwości, iż są one na wysokości gruntu). Dodał przy tym, że organy administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązane są dokonać samodzielnie oceny oddziaływania niezależnie od tego, czy projektant dołączył analizę przesłaniania i nasłonecznienia, czy też nie. Zaznaczył również, że organ odwoławczy umożliwił zapoznanie się z analizą nasłonecznienia i przesłaniania oraz zgromadzonym materiałem dowodowym, informując o powyższym w pismach z dnia 15 lipca 2016 r. i z dnia 27 września 2016 r. Jednocześnie stwierdził, że zarzuty skarżących w kwestii przesłaniania i nasłonecznienia są niezasadne. Zdaniem organu, dokonana analiza wykazuje, że planowana inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy a także, że realizacja planowanej inwestycji nie będzie mieć wpływu na sąsiednie nieruchomości, bowiem obszar oddziaływania obiektu stanowiącego przedmiot inwestycji zamyka się w granicach działki nr a. Powyższej analizy dokonał również projektant, wskazując w opisie (str. 20 projektu budowlanego), że oddziaływanie obiektu ogranicza się do terenu własnej działki. W przedmiocie wyrażanego przez odwołujących niezadowolenia z postępowania pierwszoinstacyjnego, Wojewoda wyjaśnił, że postępowanie wszczyna się dopiero w momencie, gdy wniosek inwestora jest kompletny i tak ziściło się przy piśmie z 15 kwietnia 2016 r. - żądanej dokumentacji, pismem z 21 kwietnia 2016 r. Zatem od 7 marca 2016 r., tj. wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 K.p.a., do 21 kwietnia 2016 r. (kiedy Prezydent Miasta Opola zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy), organ I instancji kompletował dokumentację w sprawie, co odzwierciedlają pisma znajdujące się w aktach sprawy. Z kolei zarzut M. S. reprezentującej A. P. dotyczący kierowania korespondencji "na zły adres", Wojewoda uznał za zasadny, zwracając jednocześnie uwagę, że przyznała ona, iż korespondencja została jej w rezultacie skutecznie doręczona i miała możliwość wniesienia odwołania. Zdaniem organu, uwagi odwołujących dotyczące m.in. wrysowania na analizie nasłonecznienia budynku przy ul. [...], w kształcie prostokąta na rysunku nr [...] (załącznik do pisma inwestora z 3 czerwca 2016 r.) nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, dlatego odstąpiono od jego rozpatrzenia. W zakresie możliwości ingerencji w projekt budowlany (jakich domagają się odwołujący), wskazano na orzecznictwo sądów administracyjnych i stwierdzono, iż organy administracji nie są upoważnione do wyznaczania i korygowania inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Podkreślono natomiast zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę (art. 35 ustawy Prawo budowlane). Skoro inwestor spełnił wszystkie wymagania nałożone przepisami prawa, tj.: złożył kompletny wniosek i załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym wykazał się prawem dysponowania, a także dołączył ostateczną decyzję o warunkach zabudowy oraz projekt budowlany spełniający wymagania powyższej decyzji oraz czyniący zadość przepisom szczególnym, zatem należało udzielić inwestorowi wnioskowanego pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu T. i H. J. (dalej: skarżący) domagali się uchylenia powyższej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w całości, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa i akceptacji projektu przebudowy budynku oraz projektu zagospodarowania terenu pomimo, iż projekt ten został wykonany na nieaktualnej mapie; ponadto - niewyjaśnienie wszelkich zastrzeżeń zgłoszonych przez strony w trakcie postępowania odwoławczego, w tym niewskazanie przez organ, na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie, dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionym przez stronę dowodom oraz brak uzasadnienia, dlaczego wskazany przez skarżących obowiązek posiadania odpowiedniej liczby miejsc parkingowych stanowi istotny element projektu przebudowy przedmiotowego budynku; - art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Opola w sytuacji, gdy z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 15 listopada 2007 r. (pkt 2c), w której wskazane zostały warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji "dostęp do drogi publicznej istniejący - bez zmian wraz z zaprojektowanym dodatkowym zjazdem od zachodniej granicy działki z ul. [...] (działka nr b), który należy zlokalizować i wykonać na warunkach i w uzgodnieniu z Miejskim Zarządem Dróg [...]". 2) naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: - art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne określenie, iż budowa miejsc parkingowych i dodatkowego zjazdu z nieruchomości ma charakter dodatkowej inwestycji i nie podlega ocenie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy w opinii skarżących, zatwierdzony projekt budowlany nie spełnia wymagań związanych z dostępem do drogi publicznej i warunkami obsługi w zakresie komunikacji określonych w decyzji o warunkach zabudowy; - art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, iż projekt przebudowy budynku może nie spełniać wymogów określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a to "nie zachowywać funkcji głównego zjazdu od strony północnej, lecz dopuszczać odstępstwa od warunków w niej określonych"; - art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i nie zawezwanie autora projektu do usunięcia nieprawidłowości polegających na sprzeczności istotnych ustaleń i wniosków zawartych w tym opracowaniu, w tym niedokonania opracowania projektu w oparciu o aktualną mapę; - art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie i uznanie, że projekt zagospodarowania spełnia wymagania ustawy i przepisów odrębnych, podczas gdy projekt ten zawiera istotne sprzeczności, a w szczególności w świetle art. 35 ust. 1 pkt 3 jest niekompletny; - § 22 i § 23 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieuwzględnienie zarzutów skarżących wskazanych w odwołaniu, iż pomieszczenie na pojemniki na odpady stałe jest zlokalizowane za blisko granicy działki i nie jest zachowana wymagana odległość śmietnika od granicy - 3 m; - uchwały Rady Miasta Opola z dnia 28 lutego 2013 r., Nr XXXV 111/613/13, w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Opola, w zw. z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzeniem w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, przez ich niezastosowanie, tj. nieuwzględnienie, iż zbyt mała ilość pojemników na odpady, uniemożliwi prawidłową gospodarkę odpadami poprzez sortowanie odpadów, do czego zapewnienia inwestor jest zobowiązany. Skarżący wnioskowali o uwzględnienie skargi i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, w pierwszej kolejności skarżący zrelacjonowali przebieg postępowania prowadzonego przez oba organy orzekające w sprawie oraz opisali wnoszone uwagi i środki odwoławcze w tym postępowaniu. Dodatkowo podnieśli, że akceptacja projektu przebudowy budynku oraz projekt zagospodarowania terenu, dokonane zostały na nieaktualnej mapie, wydanej w dniu 10 sierpnia 2015 r. Mapa do celów projektowych, którą posługiwał się projektant zawiera niewłaściwie naniesioną granicę działki pomiędzy ich działką (nr porządkowy budynku [...]) i działką inwestora (nr [...]), stąd wszelkie obliczenia zawarte w projekcie budowlanym, a dotyczące odległości od granicy są błędne. Zdaniem skarżących, organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem w niniejszej sprawie należało - z uwagi na sprzeczność z decyzją o warunkach zabudowy - stwierdzić nieważność decyzji pierwszej instancji. Projekt przebudowy budynku i projekt zagospodarowania terenu nie zachował funkcji głównego zjazdu od strony północnej (od strony północnej wjazd jest tylko na jedno miejsce postojowe, a nie ma dostępu do garaży, jak to miało miejsce dotychczas, ani do projektowanego parkingu). Wywodzili skarżący, iż cała komunikacja związana z dostępem pojazdów mieszkańców do drogi publicznej jest docelowo przewidziana od strony zachodniej z nowo projektowanego wjazdu. Tymczasem takie rozwiązanie jest sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto, w przypadku wykonania parkingu zgodnie z projektem, niezachowana zostanie odległość od okien ich budynku (nr [...]). Nawiązując do rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, akcentowali szczegółowe wytyczne zawarte w uchwale Rady Miasta Opola z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Opola, dot. umieszczenia i wielkości pojemników na odpady, uznając, iż pomieszczenie na pojemniki (na odpady stałe) jest zlokalizowane zbyt blisko granicy działki i ich zdaniem, nie jest to śmietnik wbudowany lecz określony w § 22 pkt 2.1. cyt. rozporządzenia. Projektant zaprojektował w zespole garaży małe pomieszczenie na kubły na śmieci o szerokości ok. 90 cm i przewidział miejsce na 3 pojemniki na odpady o poj.120 l. Takie rozwiązanie nie spełnia wymogów z w ww. uchwały. Wielkość dobranych pojemników jest za mała dla 8 mieszkań, pomimo odbioru odpadów 2 razy w tygodniu dla budownictwa wielorodzinnego. Wrysowane w projekcie pojemniki są za małe, podobnie jak za mały jest śmietnik. Skarżący A. P. w swojej skardze przedstawił okoliczności dotyczące prowadzonych robót na działce inwestora w ramach skutecznego zgłoszenia oraz kwestionował zaskarżone rozstrzygnięcie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielającego M. H. pozwolenia na wnioskowaną budowę. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W ocenie skarżącego, w trybie etapowania przedsięwzięcia inwestycyjnego nie można uzyskać zgody na realizację budynku z wyłączeniem towarzyszącej mu infrastruktury technicznej. Skoro budynek mieszkalny musi być "wyposażony" w miejsca parkingowe w ilości odpowiedniej do mieszkań, to garaż jako integralna część budynku nie może być brana pod uwagę jako samodzielna budowla. To samo tyczy się śmietnika. Naruszono również zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, bowiem wielokrotnie strony zwracały się do urzędu, że nie jest wykonana ekspertyza dotycząca zacienienia mieszkań na parterze w budynku przy ul. [...]. Zdaniem skarżącego, znajdująca się analiza zaciemnienia "jest zrobiona sztampowo i nie bierze w niej się pod uwagę wielu istotnych aspektów," np. tego, że nasłoneczniona w określonym czasie jest łazienka i kuchnia, a nie pomieszczenie zwane pokojem dziennym. Zaznaczył także, że wnioskował o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. W odpowiedzi na powyższe skargi organ wniósł o ich oddalenie, wskazując na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ zwrócił uwagę, iż zarzut skargi T. i H. J. w kwestii nieaktualności mapy nie był przez nich wcześniej podnoszony, ani przez żadną ze stron. W zakresie zarzutu A. P. organ wyjaśnił, że przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w tej sprawie, przy aktywnym i czynnym udziale stron w postępowaniu dowodowym nie było obligatoryjne, jak również takiego obowiązku nie wymagały przepisy prawa. Natomiast wszystkie okoliczności związane z zarzutami zostały wyjaśnione podczas prowadzonego postępowania. Skargę T. i H. J. zarejestrowano w repertorium tut. Sądu, nadając sygn. akt II SA/Op 8/17, natomiast skardze A. P. - sygn. akt II SA/Op 9/17. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 9/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił połączyć tę sprawę do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Op 8/17 oraz prowadzić te sprawy pod sygnaturą akt II SA/Op 8/17. Do pisma procesowego (datowanego na dzień 20 lutego 2017 r.) T. i H. J. załączyli: wyrys z mapy ewidencyjnej (data wykonania kopii: 23-02-2017); fakturę VAT nr [...] z dnia 24 lutego 2017 r. Uznali, że projektant posługiwał się niezaktualizowaną mapą, ponadto ani inwestor, jak też organ nie zwrócili się o ustalenie faktycznego przebiegu granic i wydania aktualnej mapy z Wydziału Geodezji i Kartografii UM w Opolu, stąd sami "zmuszeni byli ponieść koszty związane z aktualizacją" i wnioskują o zasądzenie zwrotu kosztów. Na rozprawie sądowej skarżący H. J. podtrzymał skargę i zarzuty oraz wnioski w niej zawarte. Ponowił zarzuty, że mapa do celów projektowych była nieaktualna. Uznał, iż zaskarżona decyzja jest krzywdząca i uciążliwa nie tylko dla niego, ale i dla sąsiednich domów jednorodzinnych, bowiem nie są zachowane wymagania, a w szczególności odległości co do miejsca składowania odpadów. Pełnomocnik organu wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Zwrócił uwagę, że na spornej ulicy usytuowane są nie tylko domy jednorodzinne, ale również budynki wielorodzinne, natomiast mapa do celów projektowych pochodzi z zasobów geodezyjnych i na dzień sporządzenia decyzji była aktualna. Uczestniczka postępowania R. P. przychyliła się do skargi H. J. Zaznaczyła, że mieszka na parterze i w jej ocenie rozbudowa budynku spowoduje zacienienie, a widoczność będzie tylko w kierunku tego budynku. Natomiast nie zgadza się z przedstawioną analizą w kwestii zacienienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej, badana jest bowiem wyłącznie legalność aktu administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji oraz - na mocy art. 135 P.p.s.a. - poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Opola, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie a decyzje odpowiadają prawu. Na wstępie przypomnieć należy, że ocenie w tej sprawie poddana jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 31 października 2016 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 20 maja 2016 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. H. pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę, przebudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z miejscami postojowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacyjną, elektryczną, gazową przy ul. [...] w [...], na działce nr a k.m. [...] - obręb [...]. Dlatego przedmiotem niniejszego postępowania była ocena prawidłowości zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w ww. zakresie. Podnieść od razu też trzeba, że kwestie tzw. ładu przestrzennego dla powyższego przedsięwzięcia inwestycyjnego na działce nr a przy ul. [...] zawarte zostały w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Opola o warunkach zabudowy z dnia 15 listopada 2007 r., nr [...], przeniesionej decyzją z dnia 23 czerwca 2015 r., nr [...], na inwestora – M. H. Wniosek o pozwolenie na budowę złożony został w dniu 25 września 2015 r. przez M. H., na rzecz którego właściwy organ wydał przywołaną wyżej decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę, przebudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z miejscami postojowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi (wodną, kanalizacyjną, elektryczną, gazową) przy ul. [...] w [...], na działce nr a. Z uwagi na zarzuty skargi wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, dalej: ustawy Prawo budowlane, jednym z warunków wydania pozwolenia na budowę jest złożenie w tej sprawie wniosku w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzję taką, stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Określenie bowiem sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu dla inwestycji innych niż inwestycje celu publicznego następuje właśnie w drodze decyzji o warunkach zabudowy, o ile brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Taka sytuacja w niniejszej sprawie miała miejsce. Zatem powtórzyć przyjdzie, że ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wyznacza, w przypadku braku planu miejscowego, podstawowe kierunki kształtowania projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący tak projektanta obiektu budowlanego, jak i organ wydający pozwolenie na budowę. Związanie organu architektoniczno-budowlanego decyzją o warunkach zabudowy odnosi się do władczego rozstrzygnięcia prezydenta miasta (wójta, burmistrza), że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym obowiązującym dla miejsca jej realizacji. Powyższe uwagi o charakterze ogólnym stały się konieczne ze względu na zarzuty skargi, natomiast pamiętać trzeba, iż zasadą w postępowaniu administracyjnym z wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę jest, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. W kontrolowanej sprawie - co należy podkreślić - do wniosku o wydanie pozwolenia inwestor dostarczył dokumenty wymagane dla wnioskowanego rodzaju przedsięwzięcia inwestycyjnego, wskazane w art. 33 ust. 2 pkt 1-3 ustawy Prawo budowlane, tj. projekt budowlany w wymaganej liczbie egzemplarzy z wymaganymi dokumentami, w tym uzgodnienie z konserwatorem zabytków; sporządzony przez osobę uprawnioną (zgodnie z wymogami art. 12 ust. 7 tej ustawy), legitymującą się stosownym zaświadczeniem; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ww. decyzje o warunkach zabudowy. Stąd zasadnie organ przyjął na dzień wydania zaskarżonej decyzji, że wymagana w tej sprawie dokumentacja była kompletna (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane). Organ ustalił też krąg stron w postępowaniu w sprawie z wniosku inwestora o pozwolenie na budowę. Nadto, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie do regulacji art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W razie spełnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dodatkowo podnieść należy, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego inwestora. Wniosek ten powinien między innymi określać zakres zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego (inwestycji). Oznacza to, że organ orzekający jest związany treścią wniosku i nie może we własnym zakresie wykroczyć poza treść żądania znajdującego się we wniosku. Nie ma przeszkód, aby w obecnie obowiązującym stanie prawnym nie można było zatwierdzić projektu budowlanego i udzielić pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę, przebudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w przypadku, gdy projekt ten nie zawiera dodatkowego zjazdu z decyzji o warunkach zabudowy, a który to zjazd przedstawiony (naniesiony) został w projekcie zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Natomiast rozstrzygnięcie organu, które wykraczałoby poza granice wniosku inwestora stanowiłoby rażące naruszenie przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W rozpoznawanej sprawie z wniosku inwestora organ sprawdził kompletność dokumentów, dokonał oceny ich zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, dokonał też oględzin na działce inwestora z udziałem stron, nie dopatrzył się naruszenia przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Oba organy orzekające trafnie uznały, że w tej sprawie nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej. Odnotować jedynie można, że organ odwoławczy bardziej szczegółowo niż organ pierwszej instancji - z uwzględnieniem zarzutów odwołania - omówił spełnienie przesłanek do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Dołączona dokumentacja do wniosku o pozwolenie na budowę podlega sprawdzeniu - art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Według regulacji wynikającej z tego przepisu, organ architektoniczno-budowlany sprawdza zgodność złożonego projektu budowlanego, obejmującego projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany (art. 34 tej ustawy), wyłącznie w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W myśl cyt. przepisów, skoro projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zatem organy zobligowany jest do sprawdzenie zgodność projektu budowlanego z ustaleniami takiej decyzji (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Odnosząc te szczegółowe uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że projekt budowlany, który uzyskał akceptację organów architektoniczno-budowlanych spełniał wymagania wynikające z wiążących ustaleń decyzji Prezydenta Miasta Opola o warunkach zabudowy. Skoro inwestor w złożonym wniosku o wydanie pozwolenia na budowę nie wystąpił o zgodę na budowę dodatkowego zjazdu, bowiem ten będzie przedmiotem odrębnego wniosku (w kolejnym etapie), co ma bezsprzecznie odzwierciedlenie w materialne dowodowym, zatem nie można było go objąć przedmiotem niniejszego pozwolenia budowlanego, pomimo, że dodatkowy zjazd objęty jest projektem zagospodarowania terenu (oznaczony nr [...]), który odpowiada ustaleniom decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji tej, w punkcie 2 c dotyczącym warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji wskazano, cyt.: "dostęp do drogi publicznej istniejący - bez zmian. Ponadto projektuje się dodatkowy zjazd od zachodniej granicy działki z ul. [...] (działka nr b), który należy zlokalizować i wykonać na warunkach i w uzgodnieniu z Miejskim Zarządem Dróg [...]". Przy czym organy orzekające w tej sprawie wyraźnie stwierdzają, że "komunikacja na działkę inwestora będzie odbywać się w sposób dotychczasowy, tj. zjazdem oznaczonym na projekcie zagospodarowania terenu nr [...] do momentu dokonania przez inwestora zgłoszenia w trybie art. 29 ust. 1 pkt 11 Prawa budowlanego lub uzyskania stosownej decyzji administracyjnej na budowę dodatkowego zjazdu oznaczonego nr [...]." Organ też jednoznacznie stwierdził, że projektowany sporny zjazd usytuowany jest zgodnie z warunkami technicznymi. W przypadku, gdy pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie i nie oznacza, jak zarzucają T. i H. J., że zatwierdzony projekt budowlany nie spełnia wymagań związanych z dostępem do drogi publicznej i warunkami obsługi w zakresie komunikacji określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Dostrzec też trzeba, że działka inwestora jest narożna i posiada dostęp do drogi publicznej od strony północnej, także ul. [...]. W świetle przywołanych wyżej przepisów i opisanego stanu faktycznego, wbrew żądaniu skarżących, organ nie miał możliwości ingerencji w projekt budowlany, co do powyższego dodatkowego zjazdu. Natomiast w zakresie miejsc postojowych ustalenia decyzji o warunkach zabudowy stwierdzają konieczność ich usytuowania na terenie inwestycji, stanowiąc w pkt 2 lit c tired drugi, iż "miejsca parkingowe w ilości 1 miejsce na 1 mieszkanie (łącznie z miejscami w garażach) zlokalizować na terenie działki nr a." Projektowany zasób miejsc postojowych na terenie inwestycji w ilości 8 miejsc, tj. jedno miejsce parkingowe na mieszkanie w budynku wielorodzinnym (zaprojektowano 8 mieszkań), z całą pewnością koresponduje z zapotrzebowaniem przedmiotowej inwestycji w tej sferze. Na terenie własnym inwestora zaprojektowano bowiem miejsca postojowe - 3 w istniejącym garażu zamkniętym oraz - 5 wyznaczonych zostało przed budynkiem na tej działce (nr a), w tym oddzielnie 1 miejsce postojowe dla samochodu dla osoby niepełnosprawnej. Zasadnie zatem organ przyjął, że ww. warunki decyzji dotyczące ilości miejsc postojowych zostały spełnione. Ponadto organ wykazał, że odległości miejsc postojowych od granicy działki i odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, zostały również dostosowane do przepisów techniczno-budowlanych. Przepis § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) określa odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego. Z kolei § 20 tego rozporządzenia wskazuje na odległość miejsca postojowego dla samochodów, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne. W sprawie niniejszej dokonano pomiarów i ustaleń odległości planowanej inwestycji w stosunku do granicy i budynku mieszkalnego skarżących, a z projektu zagospodarowania terenu z dnia 17 września 2016 r. (w skali 1:500) jednoznacznie wynika, że odległość miejsc parkingowych od najbliżej położonych okien budynku skarżących przy ul. [...], wynosi 12,5 m, natomiast odległość miejsc parkingowych do granicy działki ww. skarżących wynosi ponad 8,0 m. Spełnienie wymogów zawartych w przepisach prawa potwierdza również jednoznacznie projektant. Dodatkowo można zasygnalizować, że w stanie prawnym obowiązującym na dzień rozstrzygania przez oba organy orzekające w tej sprawie, budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk nie wymaga ani pozwolenia, ani też zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 10 i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Powyższe jednak nie oznacza, że przy realizacji przez inwestora miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 nie muszą być zachowane odległości, o których mowa w ww. rozporządzeniu. Zasadnym staje się też podniesieni, iż odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa ponosi przede wszystkim projektant. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 ustawy Prawo budowlane, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i wymaganiami przepisów oraz zasadami wiedzy technicznej; zapewnienie sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego; dołączenie do projektu oświadczenia swojego oraz sprawdzającego o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nieprzestrzeganie przez projektanta przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 ustawy Prawo budowlane może powodować odpowiedzialność zawodową w budownictwie (art. 95 tej ustawy). Niezależnie od odpowiedzialności korporacyjnej projektant, jako podmiot gospodarczy - może podlegać dochodzeniu roszczeń cywilnoprawnych związanych ze szkodami będącymi efektem wadliwego projektowania. Tak szeroko zakrojona odpowiedzialność projektanta stanowić ma gwarancje dla inwestora i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlane ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2013 r., sygn akt II OSK 44/12, LEX nr 1559760). Dlatego też, organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego). Jednak poza ww. kontrolą projektu budowlanego organ zobowiązany jest do sprawdzenia zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projektu zagospodarowania działki. Jak już sygnalizowano powyżej, zarówno organ, jak i projektant potwierdzili w sposób jednoznaczny, iż odległości w kwestii miejsc postojowych zostały zachowane. Podobnie, co wyraźnie stwierdził organ, zachowane zostały odległości usytuowania miejsca gromadzenia odpadów stałych. W świetle przywołanych regulacji § 22 i § 23 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, z uwzględnieniem projektu zagospodarowania terenu z dnia 17 września 2016 r., biorąc też pod uwagę skalę mapy 1:500, najmniejsza odległość pomiędzy miejscem gromadzenia odpadów w pomieszczeniu istniejącego budynku oznaczonego nr [...], a granicą działki od wejścia wynosi 5,0 m. Natomiast od końca pomieszczenia do końca ściany stanowiącej jednocześnie granicę nieruchomości wynosi 3,0 m. Z kolei, odległość najbliżej położonego punktu pomieszczenia gromadzenia odpadów od najbliżej położonych okien budynku nr [...], tj. skarżących, wynosi ponad 12,0 m. Zatem w tej materii zaaprobować należy stanowisko organu, że powyższe czyni zadość ww. przepisom, w sytuacji zaprojektowania śmietnika w pomieszczeniu w istniejącym budynku garażu. Organ zwrócił przy tym uwagę, nawiązując do zarzutów skarżących, na fakt oddzielenia ww. pomieszczenia ścianami i odrębnym zamykanym wejściem, dostrzegając także możliwość segregacji odpadów. Zarzucane przez skarżących kwestie związane z wielkością pojemników na śmieci, częstotliwością wywozu odpadów nie mogły być rozpoznawane przez organy architektoniczno-budowlane, z uwagi na brak upoważnienia ustawowego, gdyż organy te działają na podstawie prawa i w granicach prawa. Ponadto, załączona do odwołania uchwała w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Opola nie jest skierowana do organów administracji architektoniczno-budowlanej. Zatem stawiany w tej sprawie zarzut braku spełnienia wymogów określonych w ww. uchwale należało uznać za chybiony. Podnoszona natomiast przez skarżącego A. P. kwestia zacieniania przez nowoprojektowaną inwestycję nieruchomości przy ul. [...] została w sposób wyczerpujący wyjaśniona, w oparciu o przedstawioną analizę przesłaniania i analizę nasłonecznienia, które sporządzone zostały przez projektanta posiadającego stosowne uprawnienia. Organ także, wskazując na przepisy § 13 ust. 1 i 2 oraz § 60 ust. 1-2 cyt. rozporządzenia, dokonał własnej analizy, w oparciu o projekt zagospodarowania terenu oraz część graficzną projektu budowlanego. Stwierdził, że odległości istniejącego budynku inwestora od ścian z oknami budynków skarżących są wystarczające (16,0 m od budynku nr [...] i 20,5 m od budynku nr [...]), aby zapewnić naturalne oświetlenie i nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi (przy uwzględnieniu wysokości budynku 12,72 m i okien w sąsiednich budynkach przy założeniu nawet skrajnej możliwości, iż są one na wysokości gruntu). Wskazane ww. okoliczności i podane wyliczenia świadczą o bezzasadności zarzutów skarżących w kwestii przesłaniania i zacieniania budynku przy ul. [...]. Również postawiony dodatkowy zarzut, na etapie postępowania sądowoadministracyjnego (po raz pierwszy sformułowany w skardze), odnoszący się do nieaktualnej mapy, na podstawie której dokonano opracowania projektu i stosownych obliczeń, uznać należało za bezzasadny. Ustawodawca wprowadzając w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wymóg sporządzenia projektu zagospodarowania działki na aktualnej mapie, jednocześnie nie zakreślił żadnego terminu aktualności mapy używanej do celów projektowych. Taki termin nie wynika także z innych przepisów prawa, w tym z unormowań rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Mapa jest aktualna tak długo, jak długo odzwierciedla obecny (teraźniejszy) stan rzeczy istniejący na danym terenie. Zachowanie aktualności mapy zależy zatem od niezmienności stanu faktycznego na tej mapie odzwierciedlonego. Na gruncie analizowanej sprawy, w opisanym powyżej stanie faktycznym i prawnym organ wydając zaskarżoną decyzję nie miał podstaw do zakwestionowania projektu zagospodarowania działki z powodu sporządzenia na nieaktualnej mapie. Zgromadzona w aktach administracyjnych dokumentacja, która była uzupełniana w toku postępowania administracyjnego, była w ocenie organu kompletna. Zdaniem Sąd, nie było podstaw do kwestionowania zaktualizowanego w dniu 17 września 2016 r. projektu zagospodarowania terenu w skali 1:500, sporządzonego na mapie do celów projektowych z aktualizacją na dzień 14 lipca 2015 r., pochodzącej od organu prowadzącego państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, wydaną na rzecz inwestora w dniu 10 sierpnia 2015 r. Skarżący ani żadna ze stron postępowania administracyjnego nie sygnalizowały, czy wręcz stwierdzały, że uległ zmianie stan faktyczny odzwierciedlony na mapie. W związku z brakiem konieczności uzupełnienia projektu o aktualna mapę, organ nie wskazał takiego obowiązku, a zatem wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył art. 34 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Powstały po wydaniu zaskarżonej decyzji ewentualny spór graniczny między skarżącym H. J. a inwestorem, jak również zlecenie przez skarżącego geodecie czynności wznowienia znaków granicznych i wykonania zmian w ewidencji gruntów i budynków dla działki skarżącego przy ul. [...] (z dnia 23 lutego 2017 r.), nie uzasadniają zarzutu naruszenia przez organ w tej sprawie art. 34 ust. 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Raz jeszcze powtórzyć przyjdzie odnośnie do złożonego przez skarżących przy piśmie procesowym wniosku dowodowego w postaci faktury za wykonaną przez geodetę usługę oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej z dnia 23 lutego 2017 r., sporządzonej po dacie wydania zaskarżonej decyzji, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu. Skarżący mogli zakwestionować aktualność mapy przez przedłożenie stosownego kontrdowodu, ale powinni to uczynić na etapie postępowania prowadzonego przez organy orzekające w tej sprawie i wówczas organ byłby zobligowany do oceny takiego dowodu. Ponadto, sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy. Przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. nie służy do zwalczenia ustaleń faktycznych dokonanych przez organ, z którymi strona się nie zgadza. Ponadto, nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty skarg dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Organy bowiem wszechstronnie i prawidłowo ustaliły w sprawie stan faktyczny. Granice niniejszej sprawy administracyjnej wyznaczone zostały wnioskiem inwestora, zaś skarżący byli bardzo aktywni w toku całego postępowania. Wbrew ocenie skarżących, ich stanowisko prezentowane w sprawie zostało wzięte pod uwagę. Z decyzji wynika, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez skarżących, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych, dokonał oceny tych materiałów, ustosunkował się do konkretnych żądań i twierdzeń skarżących. Organy wskazały konkretne argumenty faktyczno-prawne, przemawiające za podjęciem rozstrzygnięcia pozwalającego na zastosowanie w niniejszej sprawie art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew zarzutom skargi, ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organy należy uznać za trafną, z dochowaniem reguł wynikających z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. Reasumując, w ocenie Sądu, na uwzględnienie nie zasługują zatem zarzuty skarg dotyczące naruszenia przepisu art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane, jak i przepisów postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a.