II SA/Kr 274/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r. sprawy ze skargi G. F., W. F. i Z. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 stycznia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala. Sygn. akt II SA/Kr 27416 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w wyniku rozpoznania wniosku G.F. , W.F. i Z.F. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 30 listopada 2015 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 maja 2006r. nr [...] rozstrzygającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy K. –P. z dnia 16 grudnia 1977 r. znak: [...] zatwierdzającej umowę nr [...] z dnia 17 listopada 1977 r. zawartą pomiędzy Panem W.F. a Spółdzielnią Kółek Rolniczych [...] z siedzibą we W. o nabyciu przez tą Spółdzielnię gospodarstwa rolnego położonego w os. [...] , oznaczonego jako działki nr nr [...] ,[...] ,[...] , obr. [...] — utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 30 listopada 2015 r. nr [...] . Decyzję wydano na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 129 i art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 5, art. 146 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiło szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego: Pismem z dnia 21 maja 2008 r. G.F. , W.F. i Z.F. powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. K.p.a., wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 maja 2006 r., znak [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy K. –P. z dnia 16 grudnia 1977 r. znak: [...] zatwierdzającej umowę nr [...] z dnia 17 listopada 1977 r. zawartą pomiędzy Panem W.F. a Spółdzielnią Kółek Rolniczych [...] z siedzibą we W. o nabyciu przez w/w Spółdzielnię gospodarstwa rolnego położonego w os. [...] , oznaczonego jako działki nr nr [...] ,[...] , obr. [...] -na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne. We wniosku wskazano, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, istotne dla sprawy, nieznane organowi administracji publicznej w chwili wydania decyzji w postaci zeznań świadka S.K. . Podniesiono, że przeprowadzenie tego dowodu rozstrzygnie wątpliwości, których nie można było rozwiać za pomocą dokumentów (niemożliwe bowiem było udowodnienie nieistnienia upoważnienia). Jednocześnie wnoszący skargę o wznowienie postępowania domagali się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 16 grudnia 1977 r z uwagi na rażące naruszenie prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 20 lipca 2009 r., nr [...] wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. z dnia 22 maja 2006 r., znak [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji i odmówiono uchylenia tej decyzji. Decyzja Kolegium została utrzymana w mocy przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. decyzją z dnia 14 stycznia 2011 r., znak [...] Wskazane powyżej decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 3 września 2010 r. znak [...] oraz z dnia 14 stycznia 2011 r., znak [...] zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 688/14, w uzasadnieniu którego wskazano, że Kolegium błędnie przyjęło, że dowód z zeznań Pana S.K. nie stanowi nowego dowodu w sprawie. Sąd wskazał, że jako podstawę wznowieniową, skarżący wskazali istnienie nowego dowodu, tj. dowodu z zeznań S.K. , który to dowód istniał w dniu wydawania decyzji, lecz nie był znany organowi. W ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości, że zeznania świadka są dowodem w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nadto Sąd zawarł wytyczne dla Kolegium wskazując, że "w ponownie prowadzonym postępowaniu organ przeprowadzi dowód zeznań świadka S.K. , dokona jego oceny oraz ponownie ustali istotny dla sprawy stan faktyczny, przy uwzględnieniu w materiale dowodowym również w/w nowego dowodu i dopiero wtedy dokona rozstrzygnięcia sprawy". W niniejszej sprawie zostały przeprowadzone dwukrotnie rozprawy administracyjne, a to w dniu 13 stycznia 2015 r. i 4 marca 2015 r., o terminie, których prawidłowo zawiadomiono strony postępowania i wezwano świadków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia 30 listopada 2015 r. nr [...] odmówiło uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 maja 2006r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy K. –P. z dnia 16 grudnia 1977 r. znak: [...] . Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli G.F. , W.F. i Z.F. . Zarzucono, że w prowadzonym przez Kolegium postępowaniu pominięto zeznania świadków: S.K. , M.K. oraz J.M. , którzy w ocenie strony wręcz potwierdzili, że umocowanie prawne Pana S.K. do wydawania decyzji w imieniu Naczelnika Dzielnicy wynikało jedynie z faktu posiadania przez niego pieczątki o treści z up. Naczelnika Dzielnicy. Podniesiono, że ani S.K. ani M.K, nie byli w stanie wykazać, że S.K. posiadał wymagane pełnomocnictwo do zatwierdzania decyzji w imieniu Naczelnika Dzielnicy i to nie zostało wyjaśnione. W ocenie Skarżących odbyło się to kosztem rażącego naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Kolegium Odwoławcze nie podzieliło twierdzeń przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zakończone decyzją Kolegium z dnia 30 listopada 2015 r. postępowanie poprzedzone zostało wnikliwie przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, z zachowaniem zasad : legalizmu, prawdy obiektywnej oraz czynnego udziału stron w postępowaniu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji realizuje zasadę przekonywania stron. Ponownie wskazano, że w trakcie rozprawy przeprowadzonej w dniu 13 stycznia 2015 r. przesłuchano Pana S.K. , który potwierdził, że w dacie wydania decyzji Naczelnika Dzielnicy K. –P. z dnia 16 grudnia 1977 r. znak: [...] zatwierdzającej umowę nr [...] z dnia 17 listopada 1977 r. zawartą pomiędzy Panem W.F. a Spółdzielnią [...] z siedzibą we W. kierował Wydziałem Rolnictwa, Leśnictwa, Skupu i Gospodarki Wodnej Urzędu Dzielnicowego K. –P. , a w związku z tym do jego obowiązków należało między innymi wydawanie decyzji zatwierdzających umowy o nabyciu gospodarstwa rolnego położonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne, a decyzji takich wydał —jak to określił—wiele. Świadek S.K. oświadczył również, że był upoważniony do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Naczelnika Dzielnicy K.-P., , co potwierdził również w trakcie spotkania, które w dniu 25 kwietnia 2008 r. odbył z J.M. , W.F. oraz Z.F. . Dysponował również pieczęcią "z upoważnienia Naczelnika Dzielnicy mgr inż. S.K. Kierownik Wydziału", która została Mu wydana przez Biuro Organizacyjno-Prawne Urzędu Dzielnicowego K. –P. . Pan S.K. oświadczył, że w kierowanym przez Niego wydziale decyzje z upoważnienia Naczelnika Dzielnicy K. –P. mogły być wydawane pod nieobecność Świadka przez Jego zastępcę. Po okazaniu Panu S.K. kserokopii decyzji Naczelnika Dzielnicy K. –P. z dnia 16 grudnia 1977 r. znak: [...] zatwierdzającej umowę nr [...] z dnia 17 listopada 1977 r. , świadek potwierdził, że podpis na tej decyzji jest Jego podpisem, i że w tym dniu był zatrudniony w Urzędzie Dzielnicy K. –P. jako Kierownik Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa, Skupu i Gospodarki Wodnej. Dodał nadto, że podpis ten jest bardzo charakterystyczny, i jak to ujął, nie do podrobienia. Uzupełnił , że w całości jest to jego podpis, a pod decyzją nie podpisała się żadna inna osoba. Pan S.K. nie był wprawdzie w stanie wskazać tytułu prawnego, z jakiego wywodził upoważnienie do wydawania decyzji w imieniu Naczelnika Dzielnicy K. –P. ale podkreślił, że wszystko działo się zgodnie z przepisami. Nad prawidłowością wydawanych decyzji czuwało Biuro Organizacyjno-Prawne Urzędu Dzielnicowego K. –P. , a także radcowie prawni zatrudnieni w urzędzie. Świadek potwierdził, że decyzja została wydana zgodnie z prawem i nieuzasadnione jest kwestionowanie jej legalności. Według Jego wiedzy wszelkie sprawy dotyczące gruntów rolnych znajdowały się we właściwości kierowanego przez Niego wydziału, gdyż w urzędzie nie było żadnego innego wydziału, którego przedmiot działania obejmowałby sprawy związane z gruntami rolnymi. Wyjaśnił, że Pan W.F. nie był zmuszony do przekazania gruntu w zamian za rentę, a decyzję taką podjął dobrowolnie. W toku tej rozprawy przesłuchany został również, Pan W.F. który potwierdził przedstawione przez Pana S.K. okoliczności spotkania z dnia 25 kwietnia 2008 r.. Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 4 marca 2015 r. odebrano zeznania od świadka J.M. , który był organizatorem, a także uczestnikiem spotkania z dnia 25 kwietnia 2008 r. Świadek potwierdził okoliczności tego spotkania zrelacjonowane w toku rozprawy przeprowadzonej w dniu 13 stycznia 2015 r., a w szczególności wskazał, że w jego trakcie Panu S.K. zostało zadane pytanie czy jest w posiadaniu dokumentu upoważniającego go do wydania w imieniu Naczelnika Dzielnicy K. –P. decyzji z 16 grudnia 1977 roku. W odpowiedzi na powyższe Pan K. miał —jak zrelacjonował świadek M. — wskazać, iż nie jest w posiadaniu takiego dokumentu ale ma pieczątkę, na której wskazano, iż jest upoważniony do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Naczelnika Dzielnicy K. –P. , a pieczęć tą otrzymał w Biurze Organizacyjno-Prawnym Dzielnicy K. –P. , będąc pracownikiem tego organu. J.M. wskazał nadto, że w trakcie tego spotkania Pan S.K. nie wskazał wprawdzie, że nie był uprawniony do wydania decyzji Naczelnika Dzielnicy K. –P. z dnia 16.12.1977r. znak [...] ale świadek odniósł wrażenie, że skoro S.K. nie jest w posiadaniu dokumentu potwierdzającego jego umocowanie w tym zakresie, to mógł wydać tą decyzję bez stosownego upoważnienia. W toku tej rozprawy zeznania złożył również Pan M.K. , który pełnił funkcję Naczelnika Dzielnicy K. –P. w latach 1973-1985. Potwierdził On, że Pan S.K. był kierownikiem Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa, Skupu i Gospodarki Wodnej Urzędu Dzielnicowego K. –P. , ale nie potrafił wskazać dokładnej daty objęcia kierownictwa przez pana K. nad wskazanym wyżej Wydziałem. Świadek K. wskazał jednak, że w czasie, gdy pełnił on funkcję Naczelnika Dzielnicy K. –P. , Pan S.K. był zastępcą Kierownika wskazanego wyżej Wydziału, a następnie kierownikiem tego Wydziału. Świadek wyjaśnił również, że nie pamięta aby udzielał któremukolwiek z kierowników bądź zastępców Wydziałów upoważnienia do rozstrzygania w jego imieniu, bo wedle jego wiedzy umocowanie takie wynikało wprost z ustawy, ale mogło także wynikać z obowiązujących aktów niższego rzędu, niż ustawa, w tym również aktów nie mających charakteru powszechnie obowiązującego, czyli aktów wewnętrznych. Świadek K. potwierdził, że w jego ocenie nie było żadnych przeciwwskazań do wydawania decyzji przez Pana S.K. w imieniu Naczelnika Dzielnicy K. –P. . Potwierdził również, że Pan S.K. w związku z wykonywanymi obowiązkami otrzymał pieczęć do wydawania rozstrzygnięć administracyjnych w imieniu Naczelnika Dzielnicy K. –P. , tak samo jak każdy inny kierownik Wydziału oraz jego zastępca. Świadek K. wyjasnił, że nie potrafi sobie przypomnieć ani jednego podjętego przez Niego, jako Naczelnika Dzielnicy K. –P. rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej. Pamięta natomiast, że składał podpisy pod takimi aktami, jak na przykład nominacje. Świadek K. wskazał też, że po 38 latach nie pamięta, który z wydziałów kierowanego przez Niego urzędu zajmował się wydawaniem decyzji w sprawach stwierdzających nabycie gospodarstwa rolnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 maja 1974r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne, ale już z samej nazwy Wydział Rolnictwa, Leśnictwa, Skupu i Gospodarki Wodnej Urzędu Dzielnicowego K. –P. wynika, że to w ramach pracy tego wydziału były podejmowane takie rozstrzygnięcia. Zdaniem Kolegium ponownie rozpoznającego sprawę trafnie są wywody poprzednio orzekającego składu Kolegium Odwoławczego dokonującego oceny przeprowadzonych dowodów. Niewątpliwie zeznania świadków : S.K. i M.K. są spójne, wyczerpujące i wiarygodne, a nadto wynika z nich w sposób , który nie budzi wątpliwości, że Pan S.K. był umocowany do wydania decyzji Naczelnika Dzielnicy K.-P. z dnia 16 grudnia 1977 r. znak: [...] zatwierdzającej umowę nr [...] z dnia 17 listopada 1977 r. Nadto nie mogą one być negowane przez twierdzenia Pana Z.F. i Pana W.F. , którzy brak pełnomocnictwa Pana S.K. do wydawania decyzji z upoważnienia Naczelnika Dzielnicy K. –P. wywodzą wyłącznie z okoliczności nieodnalezienia w zasobach archiwalnych dokumentu potwierdzającego okoliczność umocowania Pana S.K. w tym zakresie. Te wszystkie ustalenia zdaniem Kolegium prowadzą do wniosku, że podpisana decyzja Naczelnika Dzielnicy K. –P. z dnia 16 grudnia 1977 r. znak: [...] została wydana przez osobę uprawnioną. W sposób niebudzący wątpliwości ustalono, że pod wskazaną decyzją podpis złożył Pan S.K. który w dacie jej wydania pełnił funkcję kierownika Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa, Skupu i Gospodarki Wodnej Urzędu Dzielnicowego K. –P. Do Jego obowiązków należało między innymi wydawanie decyzji administracyjnych w imieniu Naczelnika Dzielnicy K. –P. . Powyższych ustaleń nie może podważać okoliczność, że we władaniu Pana S.K. nie znajduje się dokument potwierdzający Jego umocowanie do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Naczelnika Dzielnicy K. –P. , jak również okoliczność, że nie został on odnaleziony w zasobach archiwalnych. Decyzji administracyjnej przysługuje bowiem domniemanie prawidłowości i jej obalenie wymaga przywołania dokumentu lub zeznania. W niniejszej sprawie żaden taki dowód nie został ujawniony, a odebrane zeznania od Pana S.K. jak również Pan M.K. stanowią potwierdzenie, że decyzja Naczelnika Dzielnicy K. –P. z dnia 16 grudnia 1977 r. znak: [...] zatwierdzająca umowę nr [...] z dnia 17 listopada 1977 r. zawartą pomiędzy Panem W.F. a Spółdzielnią [...] z siedzibą we W. o nabyciu przez w/w Spółdzielnię gospodarstwa rolnego położonego w os. [...] , oznaczonego jako działki nr nr [...] ,[...] ,[...] , obr. [...] - na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne została wydana przez osobę uprawnioną. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że dowód z przesłuchania Pana S.K. nie potwierdził twierdzeń podnoszonych przez skarżących w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy K. –P. z dnia 16 grudnia 1977 r. znak: [...] .Brak jest zatem jakichkolwiek nowych istotnych dla sprawy okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności wskazanej powyżej decyzji Naczelnika Dzielnicy K. –P. z dnia 16 grudnia 1977 r. znak: [...] . We wznowionym postępowaniu nie potwierdzono żadnych okoliczności wskazujących, że decyzja Naczelnika Dzielnicy K. –P. z dnia 16 grudnia 1977 r. znak: [...] dotknięta wadą istotną kwalifikowaną uzasadniającą jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Powyższą decyzję zaskarżyli w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie G.F. , W.F. i Z.F. domagając się jej uchylenia wraz z wcześniej wydanymi decyzjami odmawiającymi stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 16 grudnia 1977 r. Decyzji zarzucili w szczególności naruszenia art. 149 § 2 kpa bowiem ich zdaniem pomimo wznowienia nie przeprowadzono postępowania co do istoty sprawy a także art. 7 , 77 i 78 § 1 kpa poprzez nierzetelne i wadliwe przeprowadzenie dowodu wnioskowanego przez skarżących. Kolegium winno procedować w granicach całej sprawy na podstawie pełnego materiału dowodowego, którego nie zebrało w sposób wyczerpujący ani nie rozpatrzyło. Skarżący zarzucili że nie zbadano wszelkich okoliczności nie uwzględniając tego że : - każdą decyzję administracyjną w sprawie kupna sprzedaży nieruchomości należało traktować jedynie jako czynność przygotowawczą do zawarcia umowy, - decyzja zatwierdzająca umowę została wydana na podstawie ustawy z dnia 29 maja 1974 r o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne wobec braku: wniosku rolnika o wykup oraz zgody małżonki na tą czynność, zgody jednostki nadrzędnej w stosunku do SKR we W. , W.F. nigdy nie otrzymał ani renty ani też żadnej spłaty pieniężnej. Zdaniem skarżących nie wyjaśniono okoliczności czy Pan S.K. miał upoważnienie do podpisania decyzji z 1977 r. Dla ustalenia tej okoliczności miał znaczenie dowód z zeznań świadka S.K. oraz J.M. , M.K. i zeznania skarżących na okoliczność rozmowy ze S.K. w dniu 23 kwietniu 2008 r. Gdyby te dowody zostały przeprowadzone rzetelnie to mogłyby doprowadzić do zmiany dotychczasowych ustaleń faktycznych i uznania że S.K. nie posiadał umocowania do wydania decyzji z dnia 16 grudnia 1977 r a wtedy oznaczałoby to że decyzja jako wydana przez osobę nieuprawnioną obarczona jest kwalifikowaną wada uzasadniająca stwierdzenie jej nieważności. Organ jedynie ograniczył ustalenia do faktu posiadania przez S.K. pieczęci o treści " z up. Naczelnika Dz. K. –P. SKO w K. przyjęło że Pan S.K. był uprawniony do podpisania decyzji Naczelnika dzielnicy K. –P. z dnia 16 grudnia 1977 r. Upoważnienia do załatwiania spraw dla dyrektorów ( kierowników) wydziałów wynikały z określonego statutem organizacyjnym zakresu spraw które będą załatwione z upoważnienia organu terenowej administracji państwowej. Upoważnienia poza statutem mogli uzyskać wyłącznie ci pracownicy którzy zajmowali stanowisko dyrektora ( kierownika) wydziału (§ 13 ust 2 pkt 3 i ust 3rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 1975 r w sprawie zasad organizacji urzędów terenowych organów administracji państwowej). Kierownik Wydziału winien legitymować się upoważnieniem wynikającym ze statutu a statut obowiązujący w 1977 r nie został zbadany, co stanowi niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując uzasadnienie zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniesione zarzuty są w ocenie Kolegium bezzasadne. Pan S.K. potwierdził ze w dacie wydania decyzji do jego obowiązków należało między innymi wydawanie decyzji zatwierdzających umowy o nabyciu gospodarstwa rolnego, a podpis na decyzji jest jego podpisem. Okoliczności te potwierdził świadek M.K. . Tych ustaleń nie może podważać okoliczność, że we władaniu S.K. nie znajduje się dokument potwierdzający umocowanie do wydania decyzji administracyjnych w imieniu Naczelnika Dzielnicy K. –P. jak również, że nie został on odnaleziony w zasobach archiwalnych. Dowód z przesłuchania świadka S.K. nie potwierdził twierdzeń podnoszonych w trakcie postępowania wznowieniowego o stwierdzenie nieważności decyzji. Brak jest zatem jakichkolwiek nowych istotnych dla sprawy okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji. Na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. do złożenia protokołu rozprawy administracyjnej z dnia 4 marca 2015 r, którego brak było w przekazanych aktach administracyjnych. Przy piśmie z dnia 19 maja 2016 r protokół rozprawy administracyjnej z dnia 4 marca 2015 r został złożony ( k – [...] ). Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia i ocena prawna dokonana przez organ administracyjny są prawidłowe i zgodne z prawem. W szczególności zaprezentowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ocena dowodów jest całościowa i przekonująca mieszcząca się w granicach dopuszczalnej swobodnej oceny dowodów i w żadnym razie nie jest dowolna. Mimo daleko posuniętych starań w trakcie postępowania administracyjnego nie udało się odnaleźć statutu Urzędu Dzielnicowego K. –P. . Organy obu instancji przeprowadziły jednak szczegółowe i wyczerpujące postępowanie dowodowe na podstawie innych dowodów, w szczególności zeznań świadków: S.K , M.K i J.M. , a także zeznań W.F. i Z.F. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w całości podziela ocenę dowodów dokonaną w postępowaniu administracyjnym przez organ a także prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych na podstawie zebranego materiału dowodowego. Wskazania wynikające z wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 688/14 zostały przez organ wykonane. Dowód z zeznań świadka S.K. został przeprowadzony a następnie oceniono czy okoliczności, na jakie został przeprowadzony były istotne dla rozstrzygnięcia wznowionej sprawy i ustalonego stanu faktycznego. Zarzut skarżących jakoby świadek S.K. (a organ za jego zeznaniami) wywodził upoważnienie do wydania decyzji wyłącznie z faktu posiadania pieczątki, na której wskazano że jest upoważniony do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Naczelnika Dzielnicy K. –P. jest wyraźnym spłyceniem rozważań nad upoważnieniem i wynika wyłącznie z subiektywnej interpretacji zeznań świadka J.M. w których opisał wrażenia ze spotkania w dniu 25 kwietnia 2008r oraz własnego odbioru przez W.F. i Z.F. rozmowy jaka wtedy miała miejsce. Świadek J.M. zresztą jednoznacznie zeznał, że : " w trakcie tego spotkania Pan S.K. nie wskazał wprawdzie, że nie był uprawniony do wydania wskazanej powyżej decyzji ...". Okoliczność ta wynika również z wcześniejszych zeznań Z.F. . Świadek S.K. w trakcie swoich zeznań jednoznacznie i konsekwentnie wskazywał na to że był upoważniony do wydawania decyzji jako Kierownik Wydziału Rolnictwa , Leśnictwa , Skupu i Gospodarki Wodnej Urzędu Dzielnicowego K. –P. w imieniu Naczelnika Dzielnicy K. -P. , podpis na decyzji z dnia 16 grudnia 1977 r jest jego podpisem a merytoryczny zakres spraw obejmował zatwierdzanie umów w przedmiocie przekazania gospodarstwa rolnego. Takich decyzji wydawał wiele. Choć nie był w stanie wskazać dokumentu, w którym został upoważniony do podejmowania takich decyzji to podkreślał, że działał zgodnie z obowiązującym prawem. Wszelkie sprawy dotyczące gruntów rolnych znajdowały się we właściwości kierowanego przez niego wydziału. Niezwykle istotne dla wyjaśnienia okoliczności sprawy są zeznania M.K. , który pełnił funkcję Naczelnika Dzielnicy K. –P. w latach 1973 -1985 r. Świadek ten stanowczo zeznał że S.K. był Kierownikiem Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa , Skupu i Gospodarki Wodnej Urzędu Dzielnicowego K. –P. a wcześniej Zastępcą Kierownika tego Wydziału , w czasie gdy świadek był Naczelnikiem Dzielnicy. Samo upoważnienie do wydania decyzji wynikało bądź z ustawy bądź z aktów wewnętrznych organu. Nie było żadnych przeciwskazań do wydawania decyzji przez S.K. w imieniu Naczelnika Dzielnicy K. –P. a z samej nazwy Wydziału wynikał zakres przedmiotowy działań podejmowanych w ramach tej jednostki organizacyjnej. Zeznania skarżących W.F. i Z.F. nie okazały się istotne dla ustaleń stanu faktycznego, bowiem posiadają wyłącznie pośrednią wiedzę o faktach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ( rozmowy z najbliższą rodziną) oraz nadają im subiektywną interpretację. Należy podkreślić, że zdecydowana większość podnoszonych w skardze o wznowienie postępowania i skardze kierowanej do sądu administracyjnego argumentów została już rozpatrzona w poprzednim postępowaniu zakończonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 marca 2008 r , sygn.. akt II SA/Kr 1072/07 i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2010 r , sygn. akt I OSK 1524/09. Ujawnione i przeprowadzone w trakcie postępowania wznowieniowego nowe dowody w żadnej mierze nie zmieniły wyrażonej w postępowaniu zakończonym odmową stwierdzenia nieważności decyzji oceny prawnej zaprezentowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny Warszawie w wyroku z dnia 25 stycznia 2010 r . Ocena ta jest nadal aktualna a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości ją podziela. W tym miejscu należy powtórzyć następujące przytaczane już przez NSA w Warszawie argumenty: Z faktu, że w aktach administracyjnych brak jest odrębnego wniosku o przejęcie nieruchomości nie można wywodzić, że W.F. wniosku takiego nie złożył, jak również że nie wyraził woli przekazania nieruchomości rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego na rzecz Spółdzielni [...] z siedzibą w W. Sama umowa z dnia 17 listopada 1977 r była zgodnym i swobodnym porozumieniem dwóch stron, nie sposób więc uznać że przekazanie nieruchomości nastąpiło wbrew woli stron. Obowiązujące przepisy nie zawierały nakazu przystępowania do umowy, czy też podpisywania jej przez współmałżonka, nie nakazywały włączania do umowy lub do późniejszej decyzji w jakiejkolwiek formie zgody jednostki nadrzędnej. Dla umowy poprzedzającej wydanie decyzji zatwierdzającej nie była przewidziana forma aktu notarialnego. Statuty organizacyjne urzędów terenowych organów administracji państwowej wyznaczały zakres spraw, które mogły być załatwiane przez kierowników wydziałów, działających z upoważnienia organu. Dotychczasowe poszukiwania Statutu Urzędu Dzielnicowego K. –P. (podejmowane przez organ i sąd) a także dokumentu - upoważnienia do wydawania decyzji dla S.K. okazały się bezskuteczne ale sam brak faktycznej możliwości posłużenia się dokumentem nie może wywołać skutku w postaci podważenia legalności wydanej decyzji. Decyzja z dnia 16 grudnia 1977 r zatwierdzająca umowę o przejęciu gospodarstwa rolnego jest decyzją ostateczną, która korzysta z domniemania legalności a także została wydana w warunkach zgodnych z art. 6 kpa (w warunkach zgodności z normami prawa obowiązującego). Każde naruszenie prawa któremu strona nadaje charakter rażącego musi znajdować odzwierciedlenie w treści powszechnie obowiązujących przepisów prawa i wynikać z prostego zestawienia treści rozstrzygnięcia z przepisami prawa .Aktualnie nie ma możliwości odtworzenia normy prawnej, z której wynikałby rażący charakter naruszenia prawa zarzucany przez skarżących, dlatego również ten zarzut nie może zostać uwzględniony. W orzecznictwie administracyjnym i doktrynie ugruntowany jest pogląd, który pozostaje w zgodzie z art. 7 kpa – że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że " ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne " Oznacza to że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji ale obarcza także stronę, która w swoim dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Odpowiednie zastosowanie ma, zatem reguła z art. 6 kc. ( Komentarz do kpa pod redakcją Prof. Romana Hauzera i Prof. Marka Wierzbowskiego Wydawnictwo C.H. Beck , Warszawa 2014 , str. 325 , teza 6 do art. 77 ) Zawnioskowany we wniosku o wznowienie postepowania dowód z zeznań świadka S.K. był nowym istotnym dowodem, istniejącym w dniu wydania decyzji a nieznanym organowi rozpoznającemu sprawę ( art. 145 § 1 pkt 5 kpa ) i został przez organ przeprowadzony w trakcie wznowionego postępowania. Żadne jednak okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy nie zostały ujawnione w wyniku przeprowadzenia tego dowodu. Dokonawszy oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego samego organu w świetle podniesionych w skardze zarzutów, jak również z urzędu w pozostałym zakresie - Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa i dlatego skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718).